Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1309/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Kr 1018/09, w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Pismem z dnia 14 lipca 2013 r. K. J. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego, zarejestrowanego pod sygn. akt III SA/Kr 1309/12. Skarżący oparł swoje żądanie na twierdzeniu o późniejszym wykryciu nowych okoliczności faktycznych i dowodowych, których z uwagi na swoją niewiedzę nie mógł wykorzystać we wcześniejszym postępowaniu sądowym. Skarżący stwierdził mianowicie, że dopiero w dniu 14 lipca 2013 r. dowiedział się o treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1317/12, w którym stwierdzono, że skarga opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym za pomocą ważnego certyfikatu, nie musi być własnoręcznie podpisana przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII tejże ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie natomiast z art. 273 § 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż w myśl art. 285 p.p.s.a. nie jest dopuszczalne dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie z poglądem wyrażanym w doktrynie oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zakaz dalszego wznowienia dotyczy nie tylko prawomocnych orzeczeń co do meritum sprawy, ale również orzeczeń, które kończą postępowanie z przyczyn formalnych. Ustawa nie określa bowiem rodzaju orzeczeń, których prawomocność wywołuje skutek w postaci niedopuszczalności złożenia kolejnej skargi o wznowienie postępowania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 563-564 oraz postanowienia NSA z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1253/11, LEX nr 852946, z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 237/11, LEX nr 1080227, z dnia 8 czerwca 2010, sygn. akt II OSK 1000/10).
Niedopuszczalność dalszego wznowienia postępowania zachodzi niezależnie od podstaw uzasadniających wznowienie i czasu, kiedy one wystąpiły. Nie można zatem ponownie wystąpić ze skargą o wznowienie postępowania także w przypadku, gdy poprzednia skarga została odrzucona lub wywołane nią postępowanie zostało umorzone. W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1309/12 (prawomocne od dnia 4 kwietnia 2013 r.).
Należy zauważyć również, że skarżący zdążył już złożyć jedną skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym postanowieniem, odrzuconą postanowieniem Sądu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 796/13.
W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę na wskazaną przez skarżącego podstawę wznowienia postępowania sądowego. Skarżący powołał się bowiem na "późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Zaznaczyć trzeba, że w piśmiennictwie wskazuje się, że w przepisie tym chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać. Środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Okolicznością faktyczną jest zaś zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04). Okoliczności te i dowody muszą być przy tym tego rodzaju, że ich znajomość w dacie wydania prawomocnego orzeczenia mogłaby spowodować wydanie rozstrzygnięcia odmiennej treści.
Okolicznością taką jest – w ocenie skarżącego – pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1317/12. Należy zatem wskazać, że poglądy wyrażane w orzeczeniach sądów, w tym także Naczelnego Sądu Administracyjnego, które stanowią wyjaśnienie przepisów prawa nie mogą być ani nowymi okolicznościami faktycznymi, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania (zob. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1332/12, LEX nr 1239146; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 978/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Równie istotny jest fakt, że za spełniające ww. przesłankę wznowienia mogą być uznane tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Nawet zatem gdyby uznać, że pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego co do wykładni prawa procesowego stanowi "nową okoliczność" lub "dowód" (wbrew twierdzeniom NSA wyrażonym np. w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 837/09, LEX nr 563467) to powstał on po wydaniu postanowienia, które prawomocnie zakończyło sprawę zarejestrowaną pod sygn. akt III SA/Kr 1309/12 i z tego względu nie może być uznany za adekwatną podstawę wznowienia tego postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1853/12, LEX nr 1248452).
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 285 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 281 w zw. z art. 279 § 2 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.