Uzasadnienie
III SA/Łd 1051/13
Pismem z dnia 5 września 2013 r. R.T. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W dniu 14 października 2013 r. skarżący uiścił, na wezwanie sądu, wpis od skargi w wysokości 200 zł. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Skarżący wystąpił o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a następnie, w związku z wezwaniem do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, przedkładając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnego źródła utrzymania i pozostaje na utrzymaniu matki. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką. Jedyny dochód w gospodarstwie domowym stanowi emerytura matki w kwocie 1.472,22 zł. Wnioskodawca nie wykazał posiadania jakichkolwiek zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Zgodnie z przekazanym oświadczeniem zajmuje wraz z matką mieszkanie o powierzchni 43 m2, ponadto nie posiada żadnych innych nieruchomości. Wskazał na ponoszone w gospodarstwie domowym wydatki związane z utrzymaniem mieszkania oraz bieżącymi kosztami utrzymania w łącznej kwocie ok. 900 zł oraz na fakt, iż jest zobligowany do opłacania alimentów w kwocie 300 zł, których nie reguluje z uwagi na brak środków.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że skarżący jest osobą bezrobotną. Nie osiąga żadnych dodatkowych dochodów, ponosi natomiast niewątpliwie koszty bieżącego utrzymania. Nie zmienia tego fakt uzyskiwania przez matkę skarżącego (pozostającą z nim we wspólnym gospodarstwie domowym) dochodów z tytułu emerytury. Zauważyć bowiem należy, iż łączny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego wynosi ok. 1.472 zł, co daje ok. 730 zł średniomiesięcznie na jednego członka rodziny.
Zauważyć jednakże w tym miejscu należy, że wpis od skargi w niniejszym postępowaniu został przez skarżącego uiszczony w prawidłowej wysokości. Przy czym sam wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący złożył w dniu 13 lutego 2014 r., tj. już na etapie po uiszczeniu wpisu od skargi, po wyroku oddalającym skargę. Istotne jest w związku z tym, że wniosek taki wywiera skutki prawne od daty jego wniesienia, nie obejmuje zatem zwolnienia od kosztów, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 125/04, niepubl.).
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
U.K.