Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1075/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 stycznia 2017 r., zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przyznał M S prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 7 marca 2017 r. wraz z pouczeniem, że od wydanego postanowienia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (k. 61 i k. 64 akt sądowych).
Pismem z dnia 12 marca 2017 r. M S wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego., w którym zakwestionowała prawidłowość postanowienia z dnia 3 marca 2017 r. Wskazała, że wnioskowała o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, natomiast Sąd zwolnił ją od tych kosztów jedynie w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej: p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Jak wynika z art. 260 § 2 zdanie 2 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa wyżej Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Treść art. 260 § 2 zdanie 2 p.p.s.a. przesądza o tym, że od postanowień wydanych w tych sprawach nie przysługują już środki prawne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie I FZ 26/17 (opublikowane w bazie orzeczeń www.nsa.gov.pl), sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego sprawach z zakresu prawa pomocy jest środkiem odwoławczym zbliżonym do instytucji zażalenia.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając w dniu 3 marca 2017 r. sprzeciw wniesiony przez skarżącą orzekał jako sąd II instancji. To zaś powoduje, że zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2017 r. jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w § 1 pkt 1-10.
W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2.
Zgodnie z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano, zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2017 r. wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 stycznia 2017 r., w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy było prawomocne. W związku z tym skarżącej nie przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia, o czym została prawidłowo pouczona.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
k.p.