Uzasadnienie
W dniu 6 lutego 2009 roku D. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie wymeldowania i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
W kolejnych pismach z dnia 16 lutego 2009 roku, 18 lutego 2009 roku oraz 11 marca 2009 roku skarżący uzupełnił skargę.
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2009 roku przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego.
Na rozprawie w dniu 8 lipca 2009 roku pełnomocnik skarżącego cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż cofnięcie niniejszej skargi nie ma na celu obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do treści art. 161 § 1 punkt 1 powołanej ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego.
Na marginesie wskazać należy, że zaskarżona decyzja organu II instancji jest decyzją kasacyjną, co oznacza, iż odwołanie wniesione przez skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. o wymeldowaniu go z miejsca pobytu stałego odniosło pozytywny dla niego skutek, bowiem wyeliminowana została z obrotu prawnego niekorzystna dla skarżącego decyzja o wymeldowaniu, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Wydaje się zatem, że skarżący nie zrozumiał prawidłowo treści zaskarżonej decyzji, gdyż wnosząc do Sądu skargę nadal kwestionował rozstrzygnięcie w przedmiocie wymeldowania go z miejsca pobytu stałego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 punkt 1 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 powołanej wyżej ustawy oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
e.o.