Uzasadnienie
III SA/Łd 126/12
S. B. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o wpisanie do ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. Sąd oddalił skargę.
W dniu 26 czerwca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jedyne jego dochody stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie 2.300 zł brutto (ok. 1.700 zł netto). Skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 90 m2. Nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ponosi koszty bieżącego utrzymania oraz pomaga finansowo matce.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunku pracy i stosunków służbowych.
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest odmowa wpisania do ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Stąd też, w ocenie referendarza, spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. d) wskazywanej ustawy. Tym samym wniosek skarżącego w tym zakresie nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy skarżący korzysta już z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z tego też względu postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. d) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 1 postanowienia).
Z kolei jak wynika z art. 262 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, stronie korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych może być ponadto przyznane prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
Rozpoznając wniosek skarżącego referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. W tym kontekście należy mieć na uwadze sytuację materialno-bytową skarżącego, a przede wszystkim fakt, iż utrzymuje się on samodzielnie z wynagrodzenia za pracę w wysokości ok. 1.700 zł netto. Skarżący ponosi przy tym niewątpliwie koszty utrzymania, a ponadto – jak wskazał – wspomaga swoją matkę. Nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych, nie osiąga także dodatkowych dochodów.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. d) oraz art. 262 i art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.