Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 7f oraz art. 7g ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz. 1178 ze zm.) oraz art. 66 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, wykreślił z urzędu z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta Ł. wpis dokonany pod nr [...] dotyczący prowadzonej przez B. H. działalności gospodarczej.
W piśmie z dnia 13 maja 2011r. skierowanym do Prezydenta Miasta Ł. B. H. złożyła w trybie art. 111 k.p.a. wniosek o uzupełnienie postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. w trybie art. 111 § 1 K.p.a. odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia [...].
W piśmie z dnia 22 czerwca 2011r. skierowanym do Prezydenta Miasta Ł. B. H. zaskarżyła postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. oraz decyzję z dnia [...].
Wezwaniem z dnia 17 sierpnia 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zobowiązało skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, treści żądania zawartego w piśmie z dnia 22 czerwca 2011r.
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 64 § 2 i art. 123 § 1 k.p.a., pozostawiło pismo B. H. z dnia 22 czerwca 2011r. bez rozpoznania.
W dniu 11 lutego 2013 roku B. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 22 czerwca 2011r. oraz na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 22 czerwca 2011r.
Skarga B. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 22 czerwca 2011r. została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Łd 297/13.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie.
Natomiast skargę B. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 22 czerwca 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 14 listopada 2013r. wyłączył z akt sprawy o sygn. akt III SA/Łd 297/13 do odrębnego postępowania. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Łd 1293/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Na wstępie niniejszych rozważań należy podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Analiza treści powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że przesłanką dopuszczalności skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym niekończące postępowania lub nierozstrzygające sprawy co do istoty jest możliwość ich zaskarżenia w drodze zażalenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 141 § 1 K.p.a. stronie przysługuje zażalenie na postanowienie tylko, jeśli Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Ł. z dnia [...] o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 22 czerwca 2011r.
Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Ł. wydane zostało w oparciu o art. 64 § 2 i art. 123 K.p.a. Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis ten nie określa, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający podanie, którego braków strona nie usunęła w terminie powinien wydać rozstrzygnięcie.
W rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej wydał w trybie art. 123 K.p.a. postanowienie. Postanowienie to jest zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii, wynikających w toku postępowania, lecz nierozstrzygające sprawy co do istoty. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, a w przepisach Kodeku postępowania administracyjnego brak jest uregulowania, które ustanawiałoby prawo wniesienia zażalenia na takie postanowienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 roku, sygn. akt IV SA 572/99, opubl. ONSA 2002/3/116; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. I OSK 306/05, opubl. Lex nr 196463).
Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ujawniły się dwa nurty dotyczące oceny charakteru czynności pozostawienia podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.). Przedstawiciele pierwszej linii, której źródłem była uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 8 dnia czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNP 2000/19/702 stoją na stanowisku, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jako czynność materialnotechniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli w ocenie skarżącego, pozostawiony bez rozpoznania wniosek spełnia kryterium kompletności, może on złożyć skargę na bezczynność organu (wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., II GSK 358/10, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I GSK 485/07, wyroki NSA z dnia 9 listopada 2012 r., II OSK 2102/12; z dnia 27 września 2012 r., II OSK 1294/12 oraz z dnia 24 lipca 2012 r., I OSK 842/12).
Natomiast według przedstawicieli drugiego poglądu czynność z art. 64 § 2 k.p.a. polegająca na pozostawieniu podania bez rozpoznania posiada wszystkie cechy pozwalające na jej zakwalifikowanie do aktów lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1362/10, postanowienie NSA z dnia 2 marca 2011 r., wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II FSK 2624/10).
Na tle powstałych rozbieżności Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 3 września 2013 r. w składzie 7 sędziów uchwałę o sygn. akt I OPS 2/13, w której przesądził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
W powołanej uchwale NSA także stwierdził, że "nie ulega wątpliwości, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie (...). Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie".
Biorąc powyższe pod uwagę należy zatem wskazać, że skarga na czynność materialno-techniczną (postanowienie) o pozostawieniu podania bez rozpoznania, która nie rozstrzyga władczo o prawach lub obowiązkach w indywidualnej sprawie, jest niedopuszczalna.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.
a.ł.