Uzasadnienie
III SA/Łd 133/17
P. M. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W toku postępowania strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, przedkładając formularz wniosku na druku "PPF".
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną oraz pięciorgiem dzieci (w tym troje niepełnoletnich). Na dochody gospodarstwa domowego składają się dochody z tytułu umowy o pracę żony skarżącego w kwocie 1.200 zł oraz świadczenia rodzinne wypłacane na rzecz dzieci w kwocie ok. 3.200 zł. Skarżący oświadczył, że nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że dochody w gospodarstwie domowym skarżącego zamykają się kwotą 4.800 zł (dochody z tytułu umowy o pracę żony skarżącego w kwocie 1.200 zł oraz świadczenia rodzinne wypłacane na rzecz dzieci w kwocie ok. 3.200 zł). Daje to ok. 700 zł na jednego członka rodziny. Skarżący nie osiąga żadnych innych dochodów, nie posiada także zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Ponosi natomiast niewątpliwie wydatki związane z kosztami bieżącego utrzymania (czynsz, opłaty eksploatacyjne) oraz ponosi koszty wyżywienia i innych codziennych wydatków.
Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.