Uzasadnienie
III SA/Łd 195/14
Pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. C.P. (dalej wnioskodawca) wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.
Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę. Od ww. postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną, formułując jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, załączając formularz wniosku o przyznania prawa pomocy na druku "PPF". Następnie, przed rozpoznaniem powyższego wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożył kolejny formularz "PPF", wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Mając powyższe na uwadze, referendarz sądowy, z uwagi na ekonomikę postępowania, rozpoznał obydwa wnioski łącznie, przyjmując szerszy zakres żądania skarżącego, tj. zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
W uzasadnianiu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną. Podniósł, że nie prowadzi już działalności gospodarczej (usługi taxi osobowego), a służący do jej wykonywania pojazd zajął bank z uwagi na niespłacanie rat kredytu. Wyjaśnił, że obecnie jest zatrudniony na umowę zlecenie z wynagrodzeniem w wysokości 100 zł. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący nie podał żadnych innych informacji wykreślając wszystkie rubryki.
W związku z powyższym referendarz sądowy wezwał skarżącego do przekazania dodatkowych informacji i dokumentów obrazujących w szczególności jego stan majątkowy. Z przekazanego zeznania podatkowego PIT-36 wynikało, że w roku 2013 osiągnął przychody w kwocie 54.546,60, przy kosztach uzyskania 45.716,57 zł, co dało dochód w kwocie 8.830,03 zł. Z przedłożonego "Zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach" wynikało natomiast, że skarżący jest zatrudniony od 7 października 2014 r. w firmie "A." Sp. z o.o. w W. z wynagrodzeniem w kwocie 100 zł, od którego odprowadzane są składki na ubezpieczenie społeczne. Całość wynagrodzenia objęta jest zajęciem komorniczym. Skarżący wyjaśnił także, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych nieruchomości, zamieszkuje u znajomej. Nie posiada rachunku bankowego.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Zaznaczyć należy, iż przyznanie prawa pomocy ma charakter obligatoryjny w tym sensie, że spełnienie przesłanek określonych w tym unormowaniu zobowiązuje do przyznania prawa pomocy w określonym zakresie. Celem tej instytucji jest bowiem zapewnienie realnego prawa do sądu stronie, która nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania.
Należy zauważyć, że jedyną przesłanką jaką przewiduje art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy, jest sytuacja materialna wnioskodawcy i to ona decyduje o przyznaniu prawa pomocy. Ciężar udowodnienia okoliczności wskazujących na brak możliwości poniesienia kosztów postępowania spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy.
Oceniając przedstawioną wcześniej sytuację materialną skarżącego, referendarz sądowy uznał, iż zachodzą przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w całości. Przede wszystkim należy mieć na uwadze wysokość osiąganego przez skarżącego dochodu, fakt zajęcia komorniczego oraz okoliczności związane z zaprzestaniem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i zajęcie przez bank służącego do tej działalności pojazdu w związku z nie regulowaniem rat kredytów.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż sytuacja skarżącego jest na tyle trudna, że uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wskazanym zakresie. Zaznaczyć także wypada, że przedstawiony przez skarżącego stan majątkowy nie wskazuje na realną możliwość szybkiego uzyskania niezbędnych w tym celu środków.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
U.K.