Uzasadnienie
M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału III z dnia 25 lutego 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł oraz podpisania skargi bądź nadesłania podpisanego egzemplarza skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do podpisania skargi bądź nadesłania podpisanego egzemplarza skargi doręczono skarżącemu w dniu 4 marca 2014 r.
Skarżący wskazanych wyżej braków skargi nie usunął, zaś w dniu 18 marca 2014 r. złożył pismo, w którym wniósł o "nierozpatrywanie skargi" wniesionej w niniejszej sprawie "ze względu na zaistniałe nowe okoliczności".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od skargi pobiera się wpis. Według art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W orzecznictwie i w doktrynie nie budzi wątpliwości, że podpis wnoszącego pismo musi być własnoręczny, tj. stanowić znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację. Wyjątek od tej zasady określa art. 46 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z akt sprawy nie wynika, aby sytuacja o jakiej mowa w tym przepisie, miała miejsce w niniejszej sprawie.
Z kolei w myśl z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Bezskuteczny upływ siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi obliguje zatem sąd do jej odrzucenia.
W rozpatrywanej sprawie wobec doręczenia skarżącemu w dniu 4 marca 2014 r. odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwania do usunięcia jej braku formalnego polegającego na braku podpisu, termin do usunięcia wskazanych braków rozpoczął swój bieg w dniu 5 marca 2014 r., a zakończył w dniu 11 marca 2014 r. (we wtorek). Braków tych skarżący nie usunął jednak ani w powyższym terminie, ani później. Skutkiem uchybienia temu terminowi jest – stosownie do powołanych przepisów art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. – odrzucenie skargi oraz bezskuteczność czynności strony w postępowaniu sądowym obejmującej wniesienie skargi na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
W tej sytuacji jeśli by nawet uznać, że w piśmie z dnia 18 marca 2014 r. skarżący cofnął skargę, to byłoby ono prawnie nieskuteczne. Wniosek o cofnięcie skargi nie podlega w takiej sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Nieuzupełnienie braków skutkować musi odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 3 stycznia 2008r., II OSK 1829/07; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
k.p.