Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] orzekającą o:
- - uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uznania M.S. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji to jest od dnia 22 lutego 2006 r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych;
- - odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 lutego 2006 r.;
- - uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o przyznaniu M.S. stypendium z tytułu odbywania stażu w okresie od 31 marca 2006 r. do 26 września 2006 r. w wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy o ile wcześniej nie wystąpią okoliczności powodujące jego utratę;
- - uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie utraty stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 27 września 2006 r. i
- - odmowie przyznania stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 31 marca 2006 r.
Z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika, że organ I instancji decyzją z dnia [...] uznał M.S. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji to jest od dnia 22 lutego 2006 r. Następnie w związku z odbywaniem przez stronę stażu w Urzędzie Skarbowym Ł. – G., organ w dniu [...] przyznał M.S. prawo do stypendium z tego tytułu na okres od 31 marca 2006 r. do 26 września 2006 r. w wysokości zasiłku dla bezrobotnych, określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Po zakończeniu stażu, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o utracie stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 27 września 2006 r. W dniu [...] M.S. przedłożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. zaświadczenie z Politechniki [...], z którego wynika, iż od dnia 26 września 2005 r. podjęła naukę w systemie studiów dziennych.
Biorąc pod uwagę powyższą okoliczność, Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 145 § 1, art. 147, art. 149 § 1 i 150 § 1 kpa wznowił z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta Ł.: z dnia [...] Nr [...], z dnia [...] Nr [...] i z dnia [...] Nr [...].
Zdaniem organu I instancji, M.S. w dniu 22 lutego 2006 r. nie spełniała warunków z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że osoba ucząca się w szkole w systemie dziennym nie może jednocześnie posiadać statusu osoby bezrobotnej, co uzasadniało wydanie w dniu [...] decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] orzekającej o: uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uznania M.S. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji to jest od dnia 22 lutego 2006 r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych; odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 lutego 2006 r.; uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o przyznaniu M.S. stypendium z tytułu odbywania stażu w okresie od 31 marca 2006 r. do 26 września 2006 r. w wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy o ile wcześniej nie wystąpią okoliczności powodujące jego utratę oraz o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie utraty stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 27 września 2006 r. i odmowie przyznania stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 31 marca 2006 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji M.S. wniosła o jej uchylenie i wyjaśniła, że rejestrując się w dniu 22 lutego 2006 r. w Urzędzie Pracy przebywała na urlopie zdrowotnym (od 20 lutego 2006 r.), który otrzymała w związku z wypadkiem. Jej rehabilitacja trwała półtora miesiąca. W tym czasie odwołująca nie uczęszczała na zajęcia, co zmusiło ją do przerwania nauki, mimo, że stan jej zdrowia uległ poprawie. O tych okolicznościach powiadomiła pracownika Urzędu Pracy, który stwierdził, że nie ma żadnych przeszkód do uznania jej za osobę bezrobotną. Zdaniem M.S., przedłożenie w Urzędzie Pracy zaświadczenia z Politechniki [...] świadczyło o chęci wyrejestrowania się z dniem rozpoczęcia studiów.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 49, 53 ust. 1 i 6, 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W jej uzasadnieniu, organ odwoławczy powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wywiódł, że statusu osoby bezrobotnej nie może uzyskać i posiadać osoba studiująca w systemie studiów dziennych, tak jak to miało miejsce w przypadku M.S. Fakt, że strona w okresie, kiedy była zarejestrowana w Urzędzie Pracy korzystała z urlopu zdrowotnego nie miał znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem z § 22 regulaminu studiów na Politechnice [...] wynika, że osoba, której udzielono urlopu zdrowotnego nie jest skreślana z listy studentów i zachowuje uprawnienia studenckie. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma również znaczenia fakt poinformowania pracownika urzędu o swojej sytuacji, skoro skarżąca nie spełniała warunków nabycia statusu osoby bezrobotnej. W tych okolicznościach, skarżącej nie przysługiwało również stypendium z tytułu odbywania stażu, które w myśl art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mogła uzyskać wyłącznie osoba bezrobotna. Według organu II instancji, wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego i wydanie zaskarżonej decyzji było więc w pełni uzasadnione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, M.S. podniosła zarzut naruszenia art. 8 i 9 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania do organów administracji oraz nienależyte i niewyczerpujące poinformowanie jej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, a w szczególności poprzez udzielenie jej nierzetelnej i nieprawdziwej informacji, co skutkowało potrzebą wznowienia postępowania. Wniosła o uchylenie decyzji I oraz II instancji i umorzenie postępowania w sprawie bądź ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi, strona skarżąca powtórzyła okoliczności podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Odpowiadając na skargę, Wojewoda [...], wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając przy tym, iż koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga częściwo zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej wskazane.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] orzekającą o: uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uznania M.S. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji to jest od dnia 22 lutego 2006 r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych; odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 lutego 2006 r.; uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o przyznaniu M.S. stypendium z tytułu odbywania stażu w okresie od 31 marca 2006 r. do 26 września 2006 r. w wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy o ile wcześniej nie wystąpią okoliczności powodujące jego utratę oraz o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie utraty stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 27 września 2006 r. i odmowie przyznania stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 31 marca 2006 r.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane po wcześniejszym wznowieniu z urzędu przez Prezydenta Miasta Ł. postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami tego organu: z dnia [...] Nr [...]; z dnia [...] Nr [...] oraz z dnia [...] Nr [...]. Organ wyjaśnił, że z zaświadczenia złożonego przez stronę wynika, że studiuje ona w trybie dziennym od dnia 26.09.2005 r. Stanowi to nową istotną okoliczność istniejącą w dacie wydania ww. decyzji, nie znaną organowi w chwili ich wydania. Postanowienie w tym przedmiocie podjęte zostało w dniu [...] w oparciu o art. 145 § 1, art. 147, 149 § 1 i art. 150 § 1 kpa.
Wznowienie postępowania, co należy w tym miejscu podkreślić, jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa lub 145a § 1 kpa. Wznowienie postępowania stanowi bowiem odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej i w związku z tym w orzecznictwie oraz literaturze prawniczej podkreśla się, że przepisy dotyczące wznowienia postępowania wymagają rygorystycznego i ścisłego ich stosowania.
Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji.
Decyzja ostateczna świetle art. 16 kpa to decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Odwołanie nie przysługuje od: decyzji wydanej przez organ I instancji, od której w ustawowym terminie nie zostało wniesione odwołanie i jednocześnie brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania; decyzji wydanej przez organ II instancji (art. 15 kpa); decyzji wydanej w I instancji przez ministra albo samorządowe kolegium odwoławcze (art. 127 § 3) oraz decyzji wydanej w I instancji, co do której przepisy szczególne przewidują w sprawie jednoinstancyjny tryb postępowania (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, wydanie 3, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2000, s. 568).
Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić z własnej inicjatywy organu czyli z urzędu, albo na wniosek strony. Formą wszczęcia omawianego postępowania jest wydanie przez organ postanowienia, o którym stanowi art. 149 § 1 kpa. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa). Otwiera ono następną fazę postępowania w sprawie wznowienia postępowania, to jest wszczyna tzw. postępowanie rozpoznawcze. Celem tego postępowania rozpoznawczego jest ustalenie istnienia podstawy wznowienia postępowania oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Badanie sprawy o wznowienie postępowania w zakresie określonym w art. 151 § 1 i art. 151 § 2 kpa może zatem nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.
Powyższe oznacza, że postanowienie przewidziane w art. 149 § 1 kpa powinno dokładnie wyznaczać zakres postępowania wznowieniowego. Musi zatem określać nie tylko podstawy wznowienia, ale także indywidualizować, dokładnie oznaczać decyzje rozstrzygające sprawę, w której wznawia postępowanie (por. wyrok WSA z dnia 25 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 274/05, Lex nr 166898, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 2397/98, Lex 47857, wyrok NSA z dnia 12 lutego 1998 r. sygn. akt II SA 932/97, Lex nr 43191, wyrok NSA z dnia 13 listopada 1987 r., sygn. akt I SA 1326/86, opubl. ONSA 1987/2/80).
Z powołanego wyżej postanowienia organu I instancji z dnia [...] oraz zgromadzonej dokumentacji wynika, że zakresem postępowania wznowieniowego objęte zostały sprawy zakończone trzema decyzjami administracyjnymi, z których tylko dwie posiadały przymiot ostateczności.
Organ I instancji wbrew postanowieniom art. 145 § 1 kpa wznowił również postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] orzekającą o utracie przez M.S. stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 27 września 2006 r. Decyzja ta w dacie wznowienia postępowania, czyli w dniu [...] nie była ostateczna, albowiem od dnia 6 października 2006 r. do dnia 19 października 2006 r. skarżąca mogła wnieść odwołanie od tej decyzji.
Organ I instancji nie dostrzegł wspomnianego uchybienia również w toku postępowania rozpoznawczego, gdzie był zobligowany do stwierdzenia, czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie, w dniu [...] orzekł także o uchyleniu nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], czym rażąco naruszył art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Wadliwe działanie organu I instancji nie zostało skorygowane również w trakcie postępowania odwoławczego. Obowiązkiem Wojewody [...] w ujęciu art. 138 § 1 kpa było bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją organu I instancji, a co za tym idzie usunięcie naruszeń prawa, których dopuścił się organ I instancji.
W tym stanie rzeczy, uzasadniony jest zdaniem składu orzekającego wniosek, iż organy administracyjne obu instancji rozpoznając sprawę nie zakończoną decyzją ostateczną wykroczyły poza granice wskazane w art. 145 § 1 kpa i co za tym idzie rażąco naruszyły przepisy obowiązującego prawa (art. 145 § 1, art. 149 § 1 i 2, 151 § 1 pkt 2, art. 16 i 138 § 1 pkt 1 kpa).
Obligowało to Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] orzekającą po wznowieniu postępowania o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie utraty stypendium z tytułu odbywania stażu oraz stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji w części dotyczącej uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Sąd stwierdził również nieważność postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] Nr [...] w sprawie utraty stypendium z tytułu odbywania stażu. O powyższym Sąd orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W ocenie Sądu, skarga M.S. w pozostałej części zasługiwała na oddalenie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji i postanowienie tego organu z dnia [...], w takim zakresie, w jakim zostały utrzymane w mocy przez Sąd nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz procedury administracyjnej.
Prowadzone postępowanie administracyjne wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, iż M.S. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. - to jest 22 lutego 2006 r. nie spełniała warunków do uznania jej za osobę bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), albowiem od dnia 26 września 2005 r. była studentką studiów dziennych na Politechnice [...], na kierunku [...].
Za "bezrobotnego" w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy uznaje się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub i, j, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...).
Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że osoba ucząca się w szkole w systemie dziennym, tak jak to miało miejsce w przypadku M.S., nie może posiadać jednocześnie statusu osoby bezrobotnej. Prezydent Miasta Ł. dowiedziawszy się więc o pobieraniu przez M.S. od dnia 26 września 2005 r. nauki w systemie studiów dziennych, po ostatecznym zakończeniu postępowań w sprawach dotyczących uznania skarżącej za osobę bezrobotną i przyznania stypendium z tytułu odbywania stażu, zobligowany był do podjęcia działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych kwalifikowaną wadą prawną, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
W tej sytuacji, prawidłowo organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne w sprawie: uznania M.S. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji to jest od dnia 22 lutego 2006 r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] oraz przyznania M.S. stypendium z tytułu odbywania stażu w okresie od 31 marca 2006 r. do 26 września 2006 r. zakończone decyzją ostateczną z dnia [...], a następnie w dniu [...] wyeliminował wspomniane rozstrzygnięcia z obrotu prawnego w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa i orzekł w tym zakresie o odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 lutego 2006 r. oraz o odmowie przyznania stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 31 marca 2006 r.
Dodać w tym miejscu trzeba, że zarzut skarżącej, iż w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna, przebywała na urlopie zdrowotnym i nie pobierała w tym czasie nauki, nie mógł skutkować utrzymaniem statusu osoby bezrobotnej i wiążących się z tym uprawnień, ponieważ w dniu rejestracji skarżąca nie spełniała przesłanek z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Urlop zdrowotny, co wynika wyraźnie z § 22 ust. 9 regulaminu studiów na Politechnice [...] (uchwała Senatu Politechniki [...] nr [...] z dnia [...]), który powinien być znany M.S., jako studentce Politechniki [...], nie pozbawiał jej uprawnień studenckich.
Nie może także odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 9 kpa skoro skarżąca w chwili rejestracji w urzędzie pracy nie spełniała warunków nabycia statusu osoby bezrobotnej, będąc studentką studiów dziennych. Przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie pozostawiają organom administracji ani sądowi żadnej swobody w przyznawaniu uprawnień, które z niej wynikają. Dlatego, jeżeli nawet zaistniały stan rzeczy był wynikiem błędnego zrozumienia pouczenia czy nawet błędnego pouczenia przez pracownika urzędu pracy nie mogło to wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, że skarżąca, w dniu [...] oraz [...], własnoręcznym podpisem potwierdziła, że nie pobiera nauki w szkole w systemie dziennym. Została więc, według składu orzekającego, dwukrotnie poinformowana o tym, że jedną z przesłanek bycia bezrobotnym jest niepobieranie nauki w szkole w systemie dziennym.
Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę M.S. w pozostałej części. O powyższym Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).