Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] o odmowie przyznania K. S. dodatku mieszkaniowego od 1 listopada 2016 roku.
W stanie faktycznym sprawy, Prezydent Miasta [...] decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 6 i art. 7 ust. 1 i ust. 1a ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.) [dalej ustawa o dodatkach mieszkaniowych] odmówił przyznania K. S. dodatku mieszkaniowego od 1 listopada 2016 roku.
Od decyzji organu I instancji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożył K. S. nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia. Zarzucił wydanie decyzji przez podmiot nieuprawniony. Zakwestionował sposób wyliczenia opłaty z tytułu użytkowania wynajmowanego pokoju.
Wskazaną na wstępie decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 i art. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium przytoczyło treść mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Dalej wskazało, że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że K. S. podpisał [...] z H. S. umowę najmu pokoju mieszkalnego, znajdującego się w lokalu nr [...], położonym w [...], przy ul. [...]. Strony ustaliły opłatę za najem ww. pokoju na kwotę 460 zł, w tym kwota 100 zł to opłata za media. Następnie K. S. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wykazał, że w wynajmowanym przez siebie pokoju będzie prowadził jednoosobowe gospodarstwo domowe. Do dochodu tego gospodarstwa uzyskanego w okresie 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego (od sierpnia do października 2016 r.), organ pierwszej instancji zaliczył rentę z tytułu niezdolności do pracy, wraz z zaliczką na podatek dochodowy i składką na ubezpieczenie zdrowotne, przekazaną stronie przez ZUS [...] Oddział w [...] w łącznej kwocie 2.293,35 zł. W ten sposób średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego K. S., dla potrzeb wyliczenia dodatku mieszkaniowego, wynosił 764,45 zł (2.293,35zł: 3 = 764,45 zł).
Opłata za lokal, zgodnie z zaświadczeniem wystawionym przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w [...], wynosiła 406,95 zł (na podstawie Karta użytkownika z 4 listopada 2016 r.).
W związku z tym Kolegium stwierdziło, że mając na uwadze brzmienie art. 5 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wykazaną przez spółdzielnię mieszkaniową, opłatę za lokal przeliczono, przyjmując, że pokój wynajmowany przez skarżącego - zgodnie z informacją uzyskaną w toku postępowania od wynajmującego – H. S., ma powierzchnię wynoszącą 4,5 m2, a pozostała powierzchnia lokalu przysługująca stronie z tytułu najmu pokoju to powierzchnia 2,35 m2 (zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zaliczono odpowiednio część aneksu kuchennego, przedpokoju o łącznej powierzchni 6,66 m2 oraz część łazienki o powierzchni 2,70 m, przyjmując, że w lokalu zamieszkują 4 osoby; 6,66 m2/ aneks kuchenny i przedpokój: 4 = 1,67 m2, 2,70 m2/łazienka: 4 = 0,68 m2; 1,67 m2 + 0,68 m2 = 2,35 m2).
W związku z powyższym powierzchnia wynajmowana przez stronę dla celów wyliczenia dodatku mieszkaniowego wynosiła 6,85 m2 (4,5 m2/powierzchnia wynajętego pokoju + 2,35 m2/pozostała powierzchnia = 6,85 m2).
Dalej Kolegium przedstawiło szczegółowe wyliczenie wydatków mieszkaniowych strony, ustalone zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wyniosły one 73,77 zł (13,91 zł\eksploatacja + 0,41 zł/przegląd instalacji + 0,89 zł/wymiana wodomierzy + 0,21 zł/domofon + 7 zł/śmieci + 13,15 zł/ fundusz remontowy + 7,40 zł/opłata stała za ciepło + 15,41 złlopłata za zużytą energię cieplną + 6,40 zł/podgrzanie wody + 9,13 zł/zimna woda i ścieki = 73,91 zł. 73,91 zł - 0,14 zł/opłata z tytułu ubezpieczenia nieruchomości w części przypadającej na stronę = 73,77 zł). Przy czym zaliczki z tytułu dostarczania do lokalu wody oraz odprowadzania ścieków rozliczono na 4 osoby (informacja uzyskana od właściciela lokalu dotycząca ilości osób zamieszkujących w lokalu).
Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów w gospodarstwie jednoosobowym. W myśl powołanego wyżej przepisu dodatek mieszkaniowy dla strony to różnica pomiędzy wydatkami mieszkaniowymi, które po przeliczeniu na przysługującą stronie powierzchnię z tytułu najmu lokalu, wynoszą 73,77 zł, a 15 % średniego miesięcznego dochodu strony, który wynosi 764,45 zł. Wyliczony w ten sposób dodatek mieszkaniowy uzyskał wartość ujemną (73,77 zł - 0,15 x 764,45 zł = - 40,90 zł). Oznacza to, jak wskazało Kolegium, że w tej sprawie łączne wydatki na mieszkanie nie przekraczają procentowego udziału dochodów gospodarstwa domowego w utrzymaniu mieszkania, a w tym przypadku dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył K. S. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi ponownie odwoływał się do kwestii regulowania opłaty za wynajmowany pokój w kwocie 460 zł żądając uwzględnienia tego faktu w wyliczeniu organów, tj. uwzględnienia tej kwoty, a nie kwoty wyliczonej - -jak to ujął w sposób administracyjny przez organy.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, iż skarga jest nieuzasadniona.
Na wstępie należy wskazać, że zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
Podkreślenia wymaga, że wyliczenie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu orzekającego, jest to wyliczenie matematyczne i nie może być zwiększone lub zmniejszone niezależnie od sytuacji życiowej czy innych okoliczności w sprawie.
Organy orzekające dokonały prawidłowego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącemu.
Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w wyniku prawidłowego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności - na podstawie danych zawartych we wniosku skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego, danych spółdzielni o wysokości wydatków na lokal oraz danych właściciela lokalu (wynajmującego) o ilości osób zajmując lokal. Powyższe dane nie były kwestionowane przez skarżącego. Organ orzekający w sposób wyczerpujący przedstawił stan faktyczny sprawy na tle zacytowanych obowiązujących przepisów prawa. W sposób jasny i czytelny przedstawił wyniki przeprowadzonych operacji matematycznych, co zostało wykazane powyżej.
Organ odwoławczy prawidłowo zatem skonstatował, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów w gospodarstwie jednoosobowym. W myśl powołanego wyżej przepisu dodatek mieszkaniowy dla strony to różnica pomiędzy wydatkami mieszkaniowymi, które po przeliczeniu na przysługującą stronie powierzchnię z tytułu najmu lokalu, wynoszą 73,77 zł, a 15 % średniego miesięcznego dochodu strony, który wynosi 764,45 zł. Wyliczony w ten sposób dodatek mieszkaniowy uzyskał wartość ujemną (73,77 zł - 0,15 x 764,45 zł = - 40,90 zł). Oznacza to, jak wskazało Kolegium, że w tej sprawie łączne wydatki na mieszkanie nie przekraczają procentowego udziału dochodów gospodarstwa domowego w utrzymaniu mieszkania, a w tym przypadku dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się.
Argumentacja skarżącego w kwestii trudnej sytuacji materialnej i osobistej w jakiej się znajduje z uwagi na pozaprawny charakter nie może być przez Sąd uwzględniona i prowadzić do odmiennej oceny zasadności złożonego wniosku. Przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych w sposób jasny i jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego. Warunkiem nabycia tego prawa jest spełnienie wszystkich ustawowych wymogów, a decyzje zapadające w postępowaniach o przyznanie dodatków mieszkaniowych nie mają charakteru uznaniowego. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych do niego decyzji a więc zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego określającego sposób postępowania przed organami. W tej sytuacji mimo zrozumienia dla bardzo trudnej sytuacji skarżącego Sąd nie może uwzględnić pozaprawnych argumentów.
Podnoszony w skardze fakt regulowania opłaty za wynajmowany pokój w kwocie 460 zł (przy ustalonych przez organ na podstawie dokumentów uzyskanych od spółdzielni mieszkaniowej wydatkach w kwocie 406, 95 zł) i związane z tym zarzut pominięcia tej kwoty w wyliczeniu organów, nie ma uzasadnienia w obowiązującym prawie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
R.T.