Uzasadnienie
W skardze z dnia 21 kwietnia 2010 r. M.S. reprezentowany przez pełnomocnika – żonę E. S. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. oraz postanowienia organu I instancji w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o ich uchylenie. Jednocześnie w skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest niezasadny, ponieważ zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu, który jest zgodny z treścią tego aktu. Nie każdy jednak akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można mówić - na gruncie niniejszej sprawy - o wykonaniu postanowienia odmownego, bowiem nie ma ono przedmiotu wykonania, który mógłby podlegać wykonaniu. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Warszawa 2005, s. 295-296).
Niezależnie od odmownego charakteru zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać trzeba, iż ze swojej istoty postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania w postępowaniu egzekucyjnym (to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne), jako orzeczenie o charakterze procesowym jest rodzajem aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. W drodze postanowienia określane są bowiem co do zasady jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania, w tym egzekucyjnego. Zaskarżone orzeczenie w żaden sposób nie dotyka bezpośrednio należności pieniężnej tym postępowaniem objętej, a ewentualne konsekwencje dla zobowiązanego nie są bezpośrednim następstwem takiego postanowienia i wynikają z innych zdarzeń prawnych.
Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie (utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddziału w Ł. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego) nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, a przez to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
D.T.