Uzasadnienie
III SA/Łd 306/10
Pismem z dnia 21 kwietnia 2010 r. M. S. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając następnie w dniu 29 czerwca 2010 r., na wezwanie Sądu, wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na urzędowym druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na swoją trudną sytuację materialną, fakt iż utrzymuje się z renty chorobowej w wysokości 591 zł oraz dochodu z tytułu najmu lokalu użytkowego w kwocie 500 zł. Z uzasadnienia wynika również, iż żona skarżącego prowadzi osobne gospodarstwo domowe, a małżonkowie zawarli umowę rozdzielności majątkowej. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jedyne osiągane dochody skarżącego stanowi renta chorobowa w wysokości 591 zł oraz dochody z tytułu umowy najmu lokalu użytkowego w kwocie 500 zł. Skarżący nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Zgodnie z przekazanym oświadczeniem jest współwłaścicielem nieruchomości o powierzchni 240 m2, nieruchomości rolnej o powierzchni 10 ha (jak wyjaśnił nie przynoszącej żadnych dochodów) oraz nieruchomości (budynku wolnostojącego) o powierzchni 62 m2 posadowionego na działce o powierzchni 1.194 m2, który posiada w użytkowaniu wieczystym.
Skarżący wskazał także na wysokość ponoszonych bieżących wydatków, wskazując: opłatę za energię elektryczną – 100 zł, ogrzewanie i opał – 100 zł, podatki od nieruchomości, opłata za użytkowanie wieczyste podatek dochodowy zryczałtowany – 151,25 zł, wydatki na leki – 400 zł oraz inne wydatki ok. 50 zł. Łącznie wydatki wyliczył na 801,25 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi renta chorobowa w wysokości 591 zł oraz dochody z tytułu umowy najmu lokalu użytkowego w kwocie 500 zł. Istotne jest także, że skarżący jest osobą schorowaną, o orzeczonej przez ZUS niezdolności do pracy, w związku z czym ponosi podwyższone koszty świadczeń medycznych i zakupu leków.
W ocenie referendarza, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, w szczególności wpisu sądowego od skargi, czy też zwrotu wydatków może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego. W związku z tym, mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.