Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 23/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. B. i T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej.
Sąd ustalił następujący stan sprawy:
Na skutek wniosku S. B. i T. B. decyzją z dnia [...] Zarząd Województwa [...] nie zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] [...] – [...] na będącą własnością wnioskodawców działkę nr[...], położoną w B., gmina B. W uzasadnieniu wskazano, że droga wojewódzka nr [...] jest drogą klasy G, a działka skarżących ma dostęp do drogi gminnej. Zaś w związku z tym, że droga wojewódzka obsługuje znaczną ilość pojazdów (przeprowadzone w 2010 r. pomiary natężenia ruchu wskazały natężenie 5.632 pojazdów na dobę), takie natężenie, w ocenie organu, powoduje ograniczenie płynności ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia kolizji lub wypadku spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i włączaniem się do ruchu.
W związku z tym organ stwierdził, że ze względu na wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) zarządca drogi może odmówić uzgodnienia lokalizacji zjazdu. Podniesiono także, że wnioskowany zjazd kolidowałby również z nowo wybudowaną zatoką autobusową. Ponadto uzasadniając odmowę lokalizacji zjazdu organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa nieruchomość ma zapewnioną obsługę komunikacyjną z drogi gminnej i zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy projekt rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] nie przewidywał z niej zjazdów do działek, które posiadają obsługę komunikacyjną z dróg gminnych. Zdaniem organu z samego faktu graniczenia działki z drogą wojewódzką nie można wywodzić konieczności i obowiązku zapewnienia jej dostępu poprzez bezpośredni z niej zjazd.
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli S. B. i T. B. Na skutek tego odwołania decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zarządca drogi publicznej wydając decyzję w kwestii zgody na dokonanie zjazdu z drogi publicznej kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami określonymi w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Odnośnie drogi wojewódzkiej (klasy G) obowiązujący stan prawny nakłada na zarządcę drogi obowiązek dążenia do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.
Wynika to z § 9 ust. 1 pkt 4 powyższego rozporządzenia, a brzmienie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych wskazuje na konieczność odnoszenia się przez organ administracji do wymogów wynikających z warunków technicznych. Zdaniem organu każdy nowy zjazd wpływa bezpośrednio na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu. Dalej Kolegium wskazało, że zrozumiałym jest, iż wnioskodawcy dążą do lokalizacji bezpośredniego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na ich działkę, niemniej jednak granicą uwzględnienia słusznego interesu strony jest konflikt z interesem społecznym, który w niniejszej sprawie należy rozumieć jako bezpieczeństwo użytkowników drogi wojewódzkiej nr [...].
W ocenie Kolegium doświadczenie życiowe i zasady logicznego myślenia wskazują, że każdy dodatkowy zjazd, niezależnie od kategorii drogi, powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, bowiem jest to dodatkowe włączenie do ruchu, które ogranicza płynność ruchu i dezorganizuje dotychczasową organizację ruchu na danej drodze. Zdaniem Kolegium wnioskowana lokalizacja spowodowałaby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa ruch drogowego i tym samym zwiększenie prawdopodobieństwa wystąpienia kolizji lub wypadku. Dlatego Kolegium stanęło na stanowisku, że brak jest przesłanek do uwzględnienia odwołania i wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu.
W skardze S. B. i T. B. zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, polegające na automatycznym przyjęciu, że w przypadku postępowania w sprawie lokalizacji zjazdu interes społeczny (bezpieczeństwo ruchu drogowego) stoi zawsze nad interesem indywidualnym, bez uprzedniego przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego oraz naruszenie art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie podnoszonych przez skarżących okoliczności, że inne działki położone przy drodze wojewódzkiej nr 713 posiadają bezpośredni zjazd z tej drogi.
Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, dopuszczenie dowodu z dokumentacji fotograficznej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że przedmiotowa działka nr [...] położona jest między drogą wojewódzką nr [...] (ul. A), a drogą gminną (ul. B). Droga nr [...] jest drogą główną. Jako droga klasy G ma za zadanie obsługiwanie ruchu regionalnego. Trafnie zatem, zdaniem Sądu, organy obu instancji, oceniając możliwość uwzględnienia wniosku skarżących, odwołały się do uregulowań zawartych w § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia określającego warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów. I tak droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (lokalne) (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; /.../, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę (§ 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia).
Nadto Sąd wskazał, że wniosek o wrażenie zgody na lokalizację zjazdu z nieruchomości skarżących bezpośrednio na ul. A uzasadniany jest interesem skarżących, którzy widzą w tym poszerzenie możliwości rozwoju prowadzonej przez nich firmy oraz interesem mieszkańców położonych w pobliżu nieruchomości, którzy w ten sposób nie byliby narażeni na uciążliwości zwiększonego ruchu kołowego związanego z działalnością firmy skarżących. Argumenty te, w ocenie Sądu, nie mogą jednak przeważać nad koniecznością zapewnienia przez zarządcę drogi bezpieczeństwa wszystkich użytkowników drogi wojewódzkiej.
Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że zawsze każdy dodatkowy zjazd na drogę klasy G, a więc drogę o dużym natężeniu ruchu, a taką jest niewątpliwie ul. A, powoduje wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest to bowiem dodatkowe miejsce włączania się pojazdów do ruchu, które ogranicza płynność ruchu i jest potencjalnie miejscem, w którym częściej niż gdzie indziej, może dochodzić do nieprzewidzianych zdarzeń, tym bardziej że w pobliżu jest zlokalizowany przystanek autobusowy. Wyrazem takiej oceny ustawodawcy jest zobowiązanie w rozporządzeniu zarządcy drogi do ograniczania liczby i częstości zjazdów na takiej drodze. W sytuacji zatem, gdy nieruchomość ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej niższej klasy, zgoda na powstanie zjazdu bezpośrednio na drogę wojewódzką stanowiłaby naruszenie art. 29 ust. 4 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Nie jest przy tym uzasadniony, zdaniem Sądu, zarzut wydania przez organ decyzji "za biurka", gdyż w aktach sprawy znajduje się protokół z dnia 8 sierpnia 2012 r. spisany w miejscu planowanego zjazdu (miejsce spotkania na terenie działki nr 174/7), który został podpisany przez dokonującego oględzin urzędnika oraz skarżących.
Organ dysponował także wynikami badań natężenia ruchu wykonywanymi w 2010 r. Tak więc zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w ocenie Sądu, trudno uznać za uzasadniony, tym bardziej że także ze zdjęć załączonych przez skarżących wynika, że droga ta była świeżo rozbudowywana i odnawiana łącznie z chodnikami, zatokami i istniejącymi zjazdami.
Dalej Sąd podniósł, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z prawa własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą przepisy ustawy o drogach publicznych oraz przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę. Podejmując decyzję w przedmiocie ewentualnego wyrażenia zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi, zarządca miał obowiązek kierować się zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która, tak jak w rozpoznawanej sprawie, może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości.
Przyjęcie, że każda nieruchomość przylegająca do drogi publicznej, w tym wypadku drogi wojewódzkiej klasy G, powinna posiadać bezpośredni zjazd na tę drogę pozbawiłoby tę drogę jej niezbędnych cech i zwiększałoby niebezpieczeństwo wystąpienia zdarzeń drogowych. Zaś obowiązek równego traktowania przez organ wszystkich podmiotów występujących o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu należy rozumieć w ten sposób, że do wszystkich tych osób mają zastosowanie te same wymagania określone przez przepisy prawa, a w takim zakresie, w jakim rozstrzygnięcie zarządcy drogi pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu, organ przekonująco uzasadnia swoje stanowisko, co w niniejszej sprawie nastąpiło.
Skarżący wnieśli skargę kasacyjną.
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że stosownie do treści art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. W myśl zaś § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie "w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę".
Zdaniem NSA nie powinno budzić wątpliwości, że art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, w związku z użytym w przepisie słowem "może", wyraża konstrukcję uznania administracyjnego po stronie organu. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, a także stanowiskiem doktryny prawa, oznacza to, że wydawana w jego ramach decyzja administracyjna powinna cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem prawnym i faktycznym, umożliwiającym jej właściwą kontrolę. Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu (wjazdu) z drogi, a także obowiązujące przepisy. Podlega ono ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych, zawartych we ww. rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Przepisy rozporządzenia, do których odsyła art. 29 ww. ustawy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdyż wówczas organ obowiązany jest wydać decyzję odmowną.
W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne nie zostały przez organ wyjaśnione w sposób należyty, co umknęło uwadze Sądu pierwszej instancji, a co w konsekwencji pociągnęło za sobą niemożność oceny, czy sporna lokalizacja zjazdu do działki nr [...] będzie stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze głównej. Bezsporne jest bowiem, że droga z której lokalizacji zjazdu domagają się skarżący (ul. A) ma status drogi klasy G. Jednakże nie można twierdzić, że w każdej sytuacji dodatkowy zjazd z drogi tej klasy będzie wpływał negatywnie na płynność ruchu i zwiększał niebezpieczeństwo na drodze. Wprawdzie nie można wykluczyć, że taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, co będzie uzasadniać odmowę zezwolenia na lokalizację zjazdu, lecz żeby to stwierdzić konieczne jest przeprowadzenie dokładnych ustaleń faktycznych. A takich ustaleń w tej sprawie zabrakło.
W szczególności brak jest w aktach sprawy danych z których wynikałoby gdzie wnioskowany zjazd miałby być zlokalizowany, jaka ilość zjazdów z tej drogi już istnieje i w jakich odległościach oraz jakie jest położenie ewentualnych zatok przystankowych.
Odnosząc się zaś do akcentowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kwestii posiadania przez nieruchomość skarżących zjazdu na drogę gminną, NSA podniósł, że co do zasady rację ma ten Sąd, że w sytuacji gdy nieruchomość ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej niższej klasy, to zgoda na powstanie zjazdu na drogę klasy G stanowiłaby naruszenie przepisów. Jednakże nie można mówić, że w każdej sytuacji gdy nieruchomość ma już zjazd z drogi niższej klasy (tutaj droga gminna) to wykluczone jest wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z drogi klasy G. Analizując bowiem interes społeczny należy wziąć pod uwagę, w tej konkretnej sprawie, nie tylko kwestię zapewnienia bezpieczeństwa na drodze wojewódzkiej, lecz także bezpieczeństwo użytkowników ul. B (droga gminna), dostrzegając również wskazywane przez skarżących zwiększenie ruchu na tej drodze w związku z funkcjonowaniem prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa. Tymczasem brak jest jakiejkolwiek analizy w tym zakresie.
NSA przyjął, że w tej sytuacji nie sposób uznać, co wadliwie przyjął Sąd pierwszej instancji, że organ dochował obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Tym samym naruszone zostały przepisy art. 7 i 77 k.p.a., co uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku.
NSA wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę powyższe rozważania, mając oczywiście na względzie, że na tym etapie postępowania, wobec niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie jest możliwa ocena legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy).
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że była ona rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny (I OSK 1422/13), który uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 zd. 1 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.
Oznacza to, że Sąd rozpoznając obecnie sprawę ze skargi S. B. i T. B., nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r., zobowiązany jest wykładnię prawa tam przedstawioną przyjąć.
Taki stan rzeczy pociąga za sobą konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, gdyż organy nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, co stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) zjazd stanowi połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do art. 29 ust. 1 tej ustawy, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zezwolenie na lokalizację zjazdu wydaje się na czas nieokreślony. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: (1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; (2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu (art. 29 ust. 3).
Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4).
Szczegółowe zasady w zakresie ustalania warunków technicznych zjazdu zawiera rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, ze zm.). W § 9 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia przewidziano, że na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] [...] – [...] na będącą własnością wnioskodawców działkę nr [...], położoną w B., gmina B. Bezsporny jest fakt, że droga krajowa nr [...] została zakwalifikowana do dróg wojewódzkich, a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie ma § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Organy odmawiając wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu uzasadniły swoje rozstrzygnięcie względami bezpieczeństwa ruchu drogowego, jednakże te okoliczności nie zostały w sposób wnikliwy i wszechstronny zbadane przez organ.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie oceniono, czy sporna lokalizacja zjazdu do działki nr [...] będzie stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze głównej. Bezsporne jest bowiem, że droga z której lokalizacji zjazdu domagają się skarżący (ul. A) ma status drogi klasy G. Jednakże nie można twierdzić, że w każdej sytuacji dodatkowy zjazd z drogi tej klasy będzie wpływał negatywnie na płynność ruchu i zwiększał niebezpieczeństwo na drodze. Wprawdzie nie można wykluczyć, że taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, co będzie uzasadniać odmowę zezwolenia na lokalizację zjazdu, lecz żeby to stwierdzić konieczne jest przeprowadzenie dokładnych ustaleń faktycznych. A takich ustaleń w tej sprawie zabrakło. W szczególności brak jest w aktach sprawy danych z których wynikałoby gdzie wnioskowany zjazd miałby być zlokalizowany, jaka ilość zjazdów z tej drogi już istnieje i w jakich odległościach oraz jakie jest położenie ewentualnych zatok przystankowych.
Ponadto należy zauważyć, że w sytuacji gdy nieruchomość ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej niższej klasy, to zgoda na powstanie zjazdu na drogę klasy G stanowiłaby naruszenie przepisów. Jednakże nie można mówić, że w każdej sytuacji gdy nieruchomość ma już zjazd z drogi niższej klasy (tutaj droga gminna) to wykluczone jest wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z drogi klasy G. Analizując bowiem interes społeczny należy wziąć pod uwagę, w tej konkretnej sprawie, nie tylko kwestię zapewnienia bezpieczeństwa na drodze wojewódzkiej, lecz także bezpieczeństwo użytkowników ul. B (droga gminna), dostrzegając również wskazywane przez skarżących zwiększenie ruchu na tej drodze w związku z funkcjonowaniem prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa. Tymczasem brak jest jakiejkolwiek analizy w tym zakresie.
Wobec powyższego Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy, czym naruszyły art. 7 i art. 77 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę stanowisko wyrażone w niniejszym uzasadnieniu.
Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i art. 190 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Podstawę zasądzenia kosztów postępowania stanowił przepis art. 200, art. 205 § 2 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 t.j.).
d.j.