Uzasadnienie
III SA/Łd 318/16
B. P. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi strona uiściła wymagany w sprawie wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.
Następnie skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF).
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych na żądanie referendarza dodatkowych dokumentów wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jest właścicielem w ¼ części domu o powierzchni 170 m2 oraz również w ¼ części mieszkania o powierzchni 85 m2. Ponadto wykazał fakt posiadania ¼ udziałów w nieruchomościach – 818 m2 oraz 2.628 m2 (nieużytki rolne). Jedyne dochody skarżącego stanowi dochód z działalności artystycznej w kwocie ok. 800 zł miesięcznie. Skarżący, zgodnie z oświadczeniem, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Z nadesłanych zeznań podatkowych wynika, iż w roku 2015 osiągnął przychód w kwocie 1.200 zł, przy kosztach uzyskania 600 zł, co dało dochód w wysokości 600 zł. W roku 2014 odpowiednio przychód wyniósł 3.079 zł, koszty uzyskania 1.539,50, a dochód 1.539,50 zł. Przekazane wyciągi z rachunku bankowego wskazują, iż na dzień składania wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący na rachunku wykazywał debet.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się jedynie z dochodów z tytułu prowadzonej działalności artystycznej, które wyliczył na ok. 800 zł. Fakt osiągania dochodów w zadeklarowanej wysokości potwierdzają przesłane kserokopie zeznań podatkowych. Z przekazanego wyciągu z rachunku bankowego wynika, że skarżący nie ma też wolnych bieżących środków pieniężnych.
Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika procesowego może wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zauważyć jednakże w tym miejscu należy, że wpis od skargi w niniejszym postępowaniu został uiszczony w prawidłowej wysokości. Ponadto sam wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący już po uiszczeniu wpisu od skargi. Istotne jest w tym względzie, że wniosek taki wywiera skutki prawne od daty jego wniesienia, nie obejmuje zatem zwolnienia od kosztów, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 125/04, niepubl.).
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.