Uzasadnienie
W dniu 19 marca 2014 roku (data wpływu skargi do organu) E. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Urzędu Miasta[...] z dnia[...]r., znak [...] w przedmiocie ustalenia powierzchni terenu, który z tytułu użytkowania podlega obowiązkowym opłatą.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miast[...] wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a.
Zgodnie z przepisem art. 3 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Urzędu Miasta [...] z dnia [...]r., znak [...]. W swej treści zaskarżone pismo zawiera jedynie stanowisko organu, który w nawiązaniu do wcześniejszej korespondencji wyjaśnił skarżącemu, że do czasu ustanowienia służebności drogi koniecznej (nabycia działki, bądź zawarcia umowy dzierżawy) korzysta z działki stanowiącej własność Gminy[...] bez tytułu prawnego, co uprawnia organ do zastosowania art. 225 Kodeksu cywilnego.
Zaskarżone pismo Urzędu Miasta[...] nie jest decyzją, ani postanowieniem, wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-2 p.p.s.a., na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Powyższe pismo nie ma również charakteru ani aktu ani czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaskarżone pismo nie zawiera bowiem władczego rozstrzygnięcia, które decydowałoby o sytuacji prawnej skarżącego, nie nakłada też na niego żadnych konkretnych obowiązków ani nie przyznaje uprawnień, które wynikałyby z przepisów prawa. W istocie pismo to zawiera jedynie stanowisko organu, który pisemnie poinformował skarżącego o stanie faktycznym i prawnym sprawy. Nie stanowi zatem ono przejawu działalności administracji publicznej określonej w art. 3 p.p.s.a., i wobec powyższego nie podlega kontroli sądów administracyjnych.
Na marginesie powyższych rozważań wskazać jedynie należy, że wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości to świadczenie o charakterze cywilnoprawnym wzajemnym, należnym właścicielowi (Skarbowi Państwa) i stanowi swoistego rodzaju ekwiwalent za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie. Prawidłowość natomiast czynności właściwych organów, podejmowanych w sprawach dotyczących ustalania, (czy też aktualizowania opłaty z tytułu użytkowania nieruchomości gruntowej) poddana została ocenie sądów powszechnych, a nie sądów administracyjnych.
Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., sąd skargę odrzucił jako niedopuszczalną.
k.p.