Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. W. B. zwróciła się do Zarządu Dróg i Transportu w Ł. o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowego o powierzchni 7,50 m² przy ulicy P.[...] w Ł. w okresie od dnia 1 października 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. nie zezwolił na wyłączenie z powszechnego użytku pasa drogowego dla umieszczenia wnioskowanego obiektu.
W odwołaniu W. B. wniosła o uchylenie powyższej decyzji i wskazała na naruszenie przepisów art. 6, 7, 8,9, 15, art. 77 k.p.a. i art. 138 k.p.a. w związku z art. 19, art. 20 i art. 40 ustawy drogach publicznych.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 39 ust. 1 i ust. 3, art. 40 ust. 1 ust. 2, art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W skardze z dnia 21 grudnia 2010 r. W. B. wniosła o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając błędną i dowolną wykładnię przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia warunków na zajęcie pasa drogowego oraz uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 13 maja 2009 r. nr LVII/1074/09. Wskazała również na naruszenie konstytucyjnych zasad równości stron wobec prawa i prawa do pracy.
W odpowiedzi na skargę z dnia 21 stycznia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
W dniu 15 marca 2011 r. wpłynęła do Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], wydana w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 39 ust. 1 i ust. 3, art. 40 ust. 1 i ust. 2, art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Powyższą decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uwzględniło w całości skargę W. B. i uchyliło własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy zezwolenia na wyłączenie z powszechnego użytku pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowego oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [....] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i oświadczył, że decyzja Kolegium z dnia [...] r. nie została jeszcze stronie doręczona.
W odpowiedzi na zarządzenie skierowanie do Kolegium, w dniu 24 marca 2011 r. do Sądu wpłynęło zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z dnia [...] r., z którego wynika, że powyższe rozstrzygnięcie doręczono skarżącej w dniu 21 marca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Powyższy przepis przewiduje instytucję tzw. autokontroli, w ramach której organ administracji publicznej jest uprawniony do weryfikacji własnego działania, co wyłącza konieczność dokonania kontroli zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Warunkiem zastosowania tej instytucji jest uwzględnienie skargi w całości, a więc skorygowanie zaskarżonego aktu w kierunku żądanym przez stronę skarżącą i zgodnie z jej interesem.
Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 powołanej ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Użyte w powołanym powyżej przepisie określenie "stało się" oznacza, iż chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności, uzasadniające stwierdzenie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe.
Bezspornym jest bowiem w niniejszej sprawie, że decyzją z dnia [...]r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 54 § 3 powołanej ustawy, uwzględniło w całości skargę W. B. orzekając o uchyleniu zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia [...] r. nr [....] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [....] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Uwzględnienie przez organ administracji w całości skargi - w ramach opisanej autokontroli przeprowadzonej w toku postępowania ale przed rozpoczęciem przez Sąd rozprawy - stanowi niewątpliwe trzecią ze wskazanych wyżej przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1168/05, Lex nr 321161, wyrok NSA z dnia 25 października 2005r., sygn. akt II OSK 85/05, Lex nr 188791). Trzeba bowiem podkreślić, iż Sąd rozpatrując sprawę ze skargi na konkretną decyzję, bada jedynie jej zgodność z prawem, natomiast nie dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć, do których wydania doszło po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Dlatego w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została uchylona i zastąpiona nową decyzją, Sąd został pozbawiony przedmiotu kontroli, a postępowanie sądowe - dotyczące zaskarżonej decyzji, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. Zgodnie zaś z art. 201 § 1 powołanej ustawy zasądzono na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 200,00 złotych.
D.T.