Uzasadnienie
W skardze z dnia 17 maja 2010 r. Z. G. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Ł. z dnia [...] r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej. Decyzję wydano na podstawie art. 31, art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę z dnia 17 czerwca 2010 r. organ administracji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niepodleganie orzecznictwu sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga Z. G. jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1268 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania innych spraw niż sądowo-administracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, które należą do właściwości sądów powszechnych.
Zakres przedmiotowy kontroli administracji publicznej wyznaczają przepisy art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 1253, poz. 1270 ze zm.) wśród których w treści art. 3 § 2 pkt 1 zostały wymienione skargi na decyzje administracyjne. Nadto zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP kontrolę sadową działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne oraz – w ograniczonym zakresie sądy powszechne. W systemie bezpośredniej kontroli administracji publicznej wykonywanej przez sądy powszechne znaczenie ma rozpatrywanie spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych przez sądy pracy i ubezpieczeń społecznych.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Ł. odmawiającą ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej.
W myśl art. 181 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych określają przepisy odrębne, tj. m. in. przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Stosownie do art. 31 tej ustawy prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Od decyzji tej przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (ust. 4 tego przepisu).
Stosownie do art. 1 k.p.c. (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.) Kodeks ten normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są zaś sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości sądów szczególnych lub innych organów (art. 2 k.p.c.).
Sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych, objętymi właściwością sądów powszechnych, są sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących ubezpieczeń społecznych i rodzinnych oraz emerytur i rent (art. 476 § 2 punkt 1 i 2 k.p.c.),
Z kolei w myśl art. 461 § 2 k.p.c. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwy do rozpoznawania sprawy jest sąd powszechny, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ rentowy, do których należą również – zgodnie z art. 476 § 4 punkt 3 k.p.c. - wojskowe organy emerytalne.
Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sprawy dotyczące prawa żołnierzy zawodowych do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia należą do kategorii spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych i w związku z tym podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne.
Zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł., zaś skarżący wbrew temu pouczeniu wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tej sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
D.T.