Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 128), art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. poz. 970 z późn. zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] znak [...], którą Prezydent Miasta [...] skierował G. B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii AB, w formie egzaminu państwowego składającego się z części teoretycznej i praktycznej, przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego.
Rozstrzygnięcie to zostało wydane na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który poinformował organ pierwszej instancji o przekroczeniu przez stronę, jako osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdem, 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruch drogowym (dalej P.r.d.).
G. B., reprezentowany przez swojego pełnomocnika, złożył odwołanie ww. decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Podniósł zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 i art. 12 § 1 K.p.a., a oprócz tego art. 130 ust. 3 P.r.d. poprzez jego błędną wykładnię. Wskazał, że w dniu 25 lipca 2016 r., po wszczęciu postępowania w sprawie, a jednocześnie przed wydaniem przedmiotowej decyzji, odbył szkolenie w WORD w [...], na mocy którego o 6 punktów zmniejszona powinna zostać łączna liczba punktów karnych nałożonych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu odwołania powołał się ponadto na § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. poz. 488; dalej rozp. MSW). Do odwołania załączył uwierzytelnioną kopię zaświadczenia potwierdzającego odbycie szkolenia, o którym mowa wart. 130 ust. 3 P.r.d.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje wskazało, że jak stanowi przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d., będący zasadniczą podstawą materialnoprawną rozpatrzenia niniejszej sprawy, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty (w tym prezydenta miasta w miastach na prawach powiatu), na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 P.r.d. (tj. wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Policję, przypisanych określonym naruszeniom). W myśl art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami, do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby kierującej tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d.
Zgodnie z dalszą częścią tej regulacji prawnej kierowca lub osoba kierująca tramwajem skierowani na egzamin państwowy przystępują do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w trybie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 627 z późn. zm.). W ramach interpretacji art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d., dokonanej z uwzględnieniem ugruntowanego stanowiska judykatury, należy wyjaśnić, iż konstrukcja normatywna zawartego w tym przepisie zwrotu "sprawdzeniu kwalifikacji podlega" wyraźnie wskazuje, że na jego podstawie wydaje się decyzję o charakterze związanym. Starosta (jako organ pierwszej instancji) i samorządowe kolegium odwoławcze (jako organ odwoławczy) są zatem pozbawione uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu Policji wniosku o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów czy też prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych (zob. np. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt VIII SAlWa 162/16 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 651/14; ubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Innymi słowy, przekazana przez Policję informacja o przekroczeniu 24 punktów przez daną osobę jest bezwzględnie wiążąca dla organów administracji publicznej właściwych do wydania decyzji w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b.r.d. i stanowi wyłączną przesłankę ich rozstrzygnięć. Mając powyższe na względzie, Kolegium stwierdziło, że w realiach przedmiotowej sprawy konieczne jest skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii AB, którym legitymuje się od dnia 20 maja 1991 r. Ocena taka jest uzasadniona treścią wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] znak: [...], zawierającego informację, że G. B. w okresie od dnia 26 listopada 2015 r. do dnia 23 lipca 2016 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, w wyniku czego otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Wniosek ten został podtrzymany w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 4 października 2016 r., do którego załączono odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...] o odmowie uchylenia prawomocnego mandatu karnego nr [...] seria [...].
Organ dodał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest okoliczność wskazana w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...], iż strona odbyła w dniu 25 lipca 2016 r. szkolenie, o którym mowa wart. 130 ust. 3 P.r.d. Nie kwestionując tego faktu, organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem pełnomocnika strony, iż skutkował on zmniejszeniem liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na warunkach określonych w § 8 rozp. MSW. Niezależnie od braku kompetencji do podważania informacji udzielonych przez organy Policji, organ stwierdził, że stosownie do ust. 6 tego paragrafu odbycie przedmiotowego szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. W świetle treści wniosku z dnia [...] i zaświadczenia załączonego do odwołania nie ulega zdaniem organu wątpliwości, że G. B. dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24, jeszcze przed podjęciem uczestnictwa w szkoleniu przeprowadzonym przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w [...]. Organ nadmienił, że pogląd zaprezentowany w tej sprawie przez Kolegium ma odzwierciedlenie w utrwalonym i jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych.
Odnosząc się na zakończenie do terminu wykonania obowiązku nałożonego na stronę w zaskarżonej decyzji, Kolegium wyjaśnia, że w sytuacji gdy unormowania ustawowe nie przewidują możliwości odmiennego uregulowania przez organ kwestii wykonalności skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, to podlega ono wykonaniu z dniem, w którym decyzja wydana w tym przedmiocie stanie się ostateczna. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest z tą chwilą do niezwłocznego wykonania ostatecznego rozstrzygnięcia, czyli niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (zob. wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r. sygn. akt I OSK 95/14; publ. jak wyżej).
Na powyższą decyzję G. B. wniósł skargę do WSA w Łodzi, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:
- - art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię albowiem strona w dniu 25 lipca 2016 r. po wszczęciu postępowania w sprawie skierowania go na egzamin sprawdzający posiadane przez niego kwalifikacje a jednocześnie przed wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. odbyła szkolenie w WORD, na mocy którego o 6 pkt winny zostać zmniejszone punkty uzyskane przez niego za naruszenie przepisów ruchu drogowego;
- - § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przez jego niewłaściwe zastosowanie,
- - naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 176 Konstytucji RP poprzez umożliwienie działania pełnomocnika skarżącego w niniejszym postępowaniu, co uniemożliwiło podjęcie inicjatywy dowodowej w sprawie a w konsekwencji nawet przy przyjęciu, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym strona miała możliwość zapoznania się z aktami postępowania to powyższe stanowiło naruszenie zasady dwuinstancyjności;
- - naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez pozostawienie pisma bez rozpoznania pomimo zdaniem organu administracyjnego braku dokonania opłaty skarbowej w przypadku gdy obowiązujące przepisy nie uzależniają skuteczności udzielonego pełnomocnictwa od uiszczenia wymaganej opłaty skarbowej (niezależnie od tego, że opłata została uiszczona);
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zdaniem skrzącego ocena dokonana przez organ odwoławczy jest błędna albowiem na moment jej wydawania skarżący nie przekroczył dopuszczalnej liczby punktów karnych, z uwagi na fakt odbycia kursu doszkalającego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Kolegium podzieliło stanowisko pełnomocnika skarżącego, że nieuiszczenie opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa nie stanowi braku formalnego podania podlegającego usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. a tym samym dostrzegło błąd organu I instancji, który nie był upoważniony do wystąpienia z wezwaniem z dnia 30 sierpnia 2016 r., stanęło jednak na stanowisku, że wada ta nie miała żadnego wpływu na bieg postępowania (w sytuacji, gdy należna opłata została uiszczona i dalsze czynności urzędowe były prowadzone z udziałem pełnomocnika), a tym bardziej na treść rozstrzygnięć organów administracji publicznej orzekających w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j. ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.), zwanej p.r.d. oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r., poz. 488).
Zgodnie z treścią art. 114 ust.1 pkt.1b.) ustawy z 20 czerwca 1997r. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art.130 ust.1.
W myśl art. 130 ust.1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.
Zgodnie z treścią art.130 ust.3 p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.
Zgodnie z treścią § 7 ust.1 pkt.2 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia.
W myśl § 7 ust.2 wymienionego rozporządzenia wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia.
Zgodnie z treścią § 8 ust.6 wymienionego rozporządzenia odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.
Z wymienionych przepisów wynika, że w przypadku przekroczenia przez kierowcę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego jest on kierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji przy czym wpisy do ewidencji punktów muszą być ostateczne.
Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że pismem z dnia [...] skierowanym do Prezydenta Miasta [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o skierowanie G. B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z uwagi na otrzymanie przez niego łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego poprzez przekroczenie dopuszczalnej prędkości w dniach 26 listopada 2015 r., 20 czerwca 2016 r. i 23 lipca 2016 r. Fakt naruszenia przepisów ruchu drogowego przez skarżącego i przyznania za nie punktów nie jest kwestionowany przez G. B. Należy zaznaczyć, że Prezydent Miasta [...] nie ma kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów karnych. Jest on związany w tym zakresie wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W sytuacji zatem gdy skarżący przekroczył 24 punkty za różne naruszenia przepisów ruchu drogowego to Prezydent Miasta [...] był zobowiązany skierować go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów w trybie, o którym mowa w art.114 ust. 1 pkt.1 b.) p.r.d.
W dniu 25 lipca 2016 r. skarżący odbył natomiast szkolenie w WORD w [...] i, w jego ocenie, winno się odjąć 6 punktów od łącznej ilości przyznanych mu punktów. Kwestią sporną jest zatem to czy łączna suma punktów (26) winna być pomniejszona o 6 punktów za szkolenie.
W ocenie Sądu organy administracji trafnie uznały, że nie można odjąć 6 punktów za szkolenie od łącznej ilości punktów otrzymanych przez skarżącego. G. B. przyznano bowiem 26 punktów w dniach 26 listopada 2015 r., 20 czerwca 2016 r. i 23 lipca 2016 r., zaś szkolenie odbył on w dniu 25 lipca 2016 r. a więc po okresie w którym przekroczył on 24 punkty.
Odbycie szkolenia po przekroczeniu 24 punktów nie powoduje zmniejszenia liczby punktów. Wynika to wprost z treści § 8 ust. 6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. Innymi słowy odbycie szkolenia skutkuje zmniejszeniem ilości punktów tylko wówczas gdy zostanie odbyte przez kierowcę przed przekroczeniem przez niego 24 punktów. W sytuacji gdy kierowca przekroczy 24 punkty to późniejsze odbycie szkolenia nie redukuje ilości przyznanych punktów. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 16 grudnia 2010r. w spr. I OSK 275/10, z 22 marca 2011r. w spr. I OSK 723/10, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1306/11, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1203/11, WSA w Warszawie w wyroku z 3 kwietnia 2012r. w spr. VII SA/Wa 2798/11 i WSA w Łodzi w wyroku z 14 marca 2007r. w spr. III SA/Łd 483/06. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach.
W niniejszej sprawie skarżący odbył szkolenie po przyznaniu mu 26 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z uwagi na treść § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. brak było zatem podstaw do pomniejszenia mu łącznej ilości punktów o 6. Organy administracji trafnie odmówiły uwzględnienia wniosku G. B. o zmniejszenie mu łącznej ilości przyznanych punktów za szkolenie odbyte w dniu 25 lipca 2016 r.
W orzecznictwie podnosi się fakt, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia mieści się w delegacji określonej w punkcie 2 artykułu 130 ust.4 p.r.d. "warunki i sposób prowadzenia ewidencji". Niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów w ewidencji i ich usuwania mieści się w pojęciu "sposób prowadzenia ewidencji". Nadto podkreśla się, że rozporządzenie z 25 kwietnia 2012 r. wydane zostało w celu zdyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów p.r.d. oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. Przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu. Ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego.
Pierwszy cel (tzn. dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy) osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego, określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), natomiast drugi cel (tzn. zapobieganie naruszaniu przez kierowców przepisów ruchu drogowego) jest osiągany poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym. Przyjęcie odmiennego poglądu a mianowicie, że kierowca w drodze odbycia szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę punktów po przekroczeniu limitu 24, niweczyłby możliwość kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy.
Każdorazowo po przekroczeniu limitu 24 punktów kierowca odbywając na własny koszt szkolenie uzyskiwałby zmniejszenie liczby punktów o 6, a zatem stosowanie przez organy środków służących dyscyplinowaniu kierowców i wdrażaniu ich do przestrzegania zasad ruchu drogowego stałoby się bezprzedmiotowe. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna przepisów, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Pogląd, że regulacja zawarta w § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 marca 2011r. w spr. I OSK 723/10, z 16 grudnia 2010r. w spr. I OSK 275/10, 16 kwietnia 2013r. w spr. I OSK 2038/11, z 9 sierpnia 2013r. w spr. I OSK 855/12, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1306/11, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1203/11, z 1 czerwca 2012r. w spr.
I OSK 225/12, z 15 marca 2012r. w spr. I OSK 413/11, z 20 października 2011r. w spr. 1812/10, z 13 czerwca 2013r. w spr. I OSK 15/12, z 16 grudnia 2015r. w spr. I OSK 616/14, z 22 marca 2011r. w spr. I OSK 723/10, z 6 marca 2013r. w spr. I OSK 1991/11, z 8 sierpnia 2013r. w spr. I OSK 763/12, z 12 lutego 2014r. w spr. I OSK 1690/12, z 27 marca 2014r. w spr. I OSK 2057/12, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1552/11 i z 31 marca 2011r. w spr., I OSK 1013/10. Podobny pogląd wyraziły również wojewódzkie sądy administracyjne w kilkudziesięciu orzeczeniach (m.in. wyrok WSA w Łodzi z 11 czerwca 2015r. w spr. III SA/Łd 389/15, wyrok WSA w Szczecinie z 15 października 2015r. w spr. II SA/Sz 319/15, wyrok WSA w Gliwicach z 3 lutego 2016r. w spr. II SA/Gl 951/15, wyrok WSA w Olsztynie z 4 czerwca 2013r. w spr. II SA/Ol 359/13 i wiele innych). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach.
Należy ponadto zaznaczyć, że rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w § 9 przyznaje możliwość osobie zainteresowanej uzyskania od Policji ustnej informacji lub zaświadczenia o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Zatem skarżący mając świadomość wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego mógł z własnej inicjatywy wystąpić do właściwej jednostki organizacyjnej Policji o udzielenie informacji o posiadanych punktach i w odpowiednim czasie odbyć szkolenie.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 10 w zw. z art. 15 k.p.a. i art., 176 Konstytucji RP Sąd wskazuje, że skarżący miał w postępowaniu zapewniony czynny udział, co wynika z akt sprawy i aktywnie w nim uczestniczył. Natomiast ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a, Sąd podzielił stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Nieuiszczenie opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa nie stanowi braku formalnego podania podlegającego usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Organ I instancji nie był zatem upoważniony do wystąpienia z wezwaniem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Wada ta nie miała jednak żadnego wpływu na bieg postępowania (w sytuacji, gdy należna opłata została uiszczona i dalsze czynności urzędowe były prowadzone z udziałem pełnomocnika), a tym bardziej na treść rozstrzygnięć organów administracji publicznej orzekających w tej sprawie.
Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. G. B. w ciągu roku przekroczył 24 punkty karne i istniały podstawy do skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Odbyte przez niego szkolenie w dniu 25 lipca 2016 r. miało miejsce już po przekroczeniu 24 punktów i nie może ono skutkować zmniejszeniem ilości punktów o 6. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę G. B. R.T.