Uzasadnienie
W dniu 11 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie) A.K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] cofającej prawo jazdy kategorii B. Postanowieniem z dnia 28 maja 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Natomiast w dniu 1 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a odrzucił skargę z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
W dniu 15 lipca 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazano, że uchybienie terminowi spowodowane zostało przez ludzki błąd rachunkowy, wynikający z przyjęcia błędnego terminu do złożenia skargi. W ocenie strony uchybienie terminowi jest niewielkie, bowiem dotyczy jednego dnia, nieprzywrócenie terminu natomiast spowoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do art. 87 § 1 w/w ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powoływanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 w/w ustawy).
Z przywołanych przepisów wynika, że Sąd może przywrócić termin kiedy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi; wniesienie wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.
Ustawodawca nie zdefiniował bliżej pojęcia braku winy - w orzecznictwie sądowym, przyjmuje się, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Przeszkodą w zachowaniu terminu może być zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne przez stronę.
Wskazać również należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny. Pełnomocnictwo do występowania przed Sądem stosownie do przepisu art. 96 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 40 p.p.s.a., opiera się natomiast na oświadczeniu reprezentowanego umocowującym pełnomocnika do wykonywania przed tym Sądem czynności związanych ze skargą na dane orzeczenie w imieniu i na rzecz reprezentowanego. Dokonanie lub niedokonanie czynności przez ustanowionego pełnomocnika strony, należy zatem uznać jako działanie (bądź zaniechanie) samej strony.
W świetle wyjaśnień strony skarżącej powoływanych na poparcie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uznać należy, iż nie wykazano braku winy ustanowionego w sprawie pełnomocnika w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu nie istniały żadne obiektywne przeszkody do wniesienia skargi, a ludzki błąd rachunkowy nie jest okolicznością uzasadniającą uwzględnienie wniosku.
Podkreślić należy, iż przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy strona skarżąca nie mogła dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Z przytoczonych przez stronę okoliczności nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.
Podkreślić należy, że powierzając prowadzenie swoich spraw pełnomocnikowi strona winna liczyć się z tym, iż wszelkie jego działania, jak również jego zaniechania w podejmowaniu określonych czynności procesowych, będą odnosić skutek prawny wobec mocodawcy. Dlatego też zaniechanie dokonania czynności przez pełnomocnika strony musi być traktowane jako zachowanie samej strony. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą niedochowanie przez radcę prawnego lub adwokata ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mocodawcy, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika (m. in. post. NSA z 18 października 2007 r., sygn. akt I FZ 421/07; post. NSA z 11 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 198/09; post. NSA z 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 737/09; post. NSA z 29 września 2009 r., sygn. akt II OZ 800/09; post. NSA z 23 października 2009 r., sygn. akt II OZ 911/09).
Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności (por. wyr. NSA z 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99).
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
U.K.