Uzasadnienie
III SA/Łd 4/18
M. M. (dalej skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność Prezydenta Miasta [...] z [...] w postaci ostrzeżenia stwierdzającego niespełnienie wymagań uprawniających do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego taksówką. W dniu 4 grudnia 2017 r. skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej względnie o umorzenie postępowania. W treści odpowiedzi na skargę stwierdził m.in., że "Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego organ przyznaje, że brak było podstaw prawnych do skierowania ostrzeżenia do skarżącego M. M. z przyczyn, o których mowa w skardze. Dlatego też w dniu 2 stycznia 2018 r. organ uznał czynność ostrzeżenia z dnia [...] za nieskuteczną".
W związku z powyższym, Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do wypowiedzenia się, czy wobec powyższego nadal popiera skargę.
Pełnomocnik skarżącego, w piśmie z 16 stycznia 2018 r. (data wpływu do Sądu – 22 stycznia 2018 r.), nie żądał dalszego prowadzenia postepowania, jednocześnie wniósł o zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.
Powyższy przepis przewiduje instytucję tzw. autokontroli, w ramach której organ administracji publicznej jest uprawniony do weryfikacji własnego działania, która wyłącza konieczność dokonania kontroli zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny.
Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Użyte w powołanym powyżej przepisie, w pkt 3, określenie "stało się" oznacza, iż chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności, uzasadniające stwierdzenie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że Prezydent Miasta [...], już po podjęciu zaskarżonej czynności i otrzymaniu skargi na powyższą, przyznał, że brak było podstaw prawnych do skierowania ostrzeżenia do skarżącego z przyczyn, o których mowa w skardze. Dlatego też pismem z 2 stycznia 2018 r. uznał czynność ostrzeżenia z [...] za nieskuteczną". Tym samym organ skorzystał z uprawnień przewidzianych w art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. Taka sytuacja odpowiada niewątpliwe trzeciej ze wskazanych przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2006 r., sygn. I OSK 1168/05, wyrok z 25 października 2005 r., sygn. II OSK 85/05).
Należy podkreślić, iż Sąd rozpatrując skargę bada jedynie zgodność z prawem zaskarżonego akty lub czynności, nie dokonuje natomiast oceny legalności rozstrzygnięć, do których wydania doszło po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Dlatego w sytuacji, gdy zaskarżona czynność została prawomocnie uchylona, Sąd został pozbawiony przedmiotu kontroli, a postępowanie sądowe, dotyczące zaskarżonej czynności stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego.
O kosztach postępowania Sąd orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Na zwrot kosztów postępowania złożyła się kwota prawidłowo uiszczonego wpisu w wysokości 200 zł, 17 zł opłaty skarbowej oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 480,00 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). Wobec tego orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.
R. T.