Uzasadnienie
III SA/Łd 42/08
Pismem z dnia 28 grudnia 2007 r. J. F. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie wymeldowania. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie posiada domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Dochody w jego gospodarstwie domowym stanowi świadczenie emerytalne w wysokości 611,08 zł. Określając swój stan majątkowy, skarżący podał również, że dysponuje oszczędnościami pieniężnymi w wysokości 15.000 zł. Nadmienił również, iż jest zadłużony u członków swojej rodziny.
W tym stanie rzeczy referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 4 marca 2008 r. wydanym na podstawie art. 246 § 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie referendarza sądowego wraz z pouczeniem o prawie wniesienia sprzeciwu doręczono skarżącemu w dniu 10 marca 2008 r. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał więc w dniu 17 marca 2008 r. Skarżący złożył sprzeciw od przedmiotowego postanowienia w dniu 19 marca 2008 r. (data stempla pocztowego na kopercie), tj. po upływie ustawowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa p.p.s.a.) Art. 259. § 1. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Zgodnie natomiast z § 2 art. 259 sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie postanowienie referendarza sądowego odmawiające przyznania prawa pomocy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia sprzeciwu doręczono skarżącemu w dniu 10 marca 2008 r. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał zatem w dniu 17 marca 2008 r. Skarżący złożył sprzeciw od przedmiotowego postanowienia w dniu 19 marca 2008 r. (data stempla pocztowego na kopercie), tj. po upływie ustawowego terminu.
Sąd pragnie podnieść, że nie ma w tym przypadku znaczenia uzasadnienie sprzeciwu, a w szczególności powołanie się na okoliczności dotyczące posiadanego majątku i oszczędności, czy też nowe okoliczności dotyczące stanu zdrowia skarżącego, gdyż Sąd nie rozpatruje merytorycznie wniesionego sprzeciwu w związku z faktem jego wniesienia po terminie. Sprzeciw nie zawiera także wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia sprzeciwu.
Wobec tego, działając na podstawie art. 259 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.
e.k.