Uzasadnienie
III SA/Łd 45/16
Postanowieniem z 19 sierpnia 2016 r. Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał radcy prawnemu A. G.(pełnomocnikowi skarżącego J. W.) wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, ustalając kwotę wynagrodzenia na 120 zł, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia referendarz powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 490). Referendarz wyjaśnił przy tym, iż wziął pod uwagę § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801).
Od powyższego postanowienia pełnomocnik złożył sprzeciw. W uzasadnieniu podniósł, że referendarz błędnie nie zastosował rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805). Jak bowiem stwierdził, sprawa niniejsza zakończyła się w pierwszej instancji wyrokiem z 10 czerwca 2016 r., a złożenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowi de facto czynność podjętą już na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Zgodnie natomiast z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2015 r do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2015 r. stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postepowania w danej instancji. Zasadnie zatem winno się zastosować do zasądzenia wynagrodzenia z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie przepisy rozporządzenia z 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Przechodząc do analizy argumentów sprzeciwu i oceny zasadności rozstrzygnięcia referendarza sądowego zauważyć należy na wstępie, że zgodnie z treścią art. 250 ustawy p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od 1 stycznia 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805).
Należy mieć jednakże na uwadze, że zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Zatem, jak trafnie skonstatował referendarz w zaskarżonym postanowieniu, do kwestii ustalania wynagrodzenia za pomoc prawną w drugiej instancji (rozpoczętej od momentu wydania wyroku) w sprawie wszczętej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 22 października 2015 r., to jest przed 1 stycznia 2016 r., należy stosować przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Należy bowiem zauważyć, że w niniejszej sprawie sprawa została wszczęta przed dniem 1 stycznia 2016 r.
W tej sytuacji wskazać należy, iż w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2002 r. stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie niż wymienione w lit. a i b – 240 zł. Ustęp 2 pkt 2 lit b stanowi natomiast, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka ta wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 %, nie mniej jednak niż 120 zł.
W niniejszej sprawie, w dniu 8 września 2015 r. radca prawny A. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 45/16 oddalającego skargę J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia postepowania egzekucyjnego. Wyżej wymienione pismo zawierało wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wraz z oświadczeniem, że do dnia dzisiejszego koszty te nie zostały opłacone przez mocodawcę.
Uwzględniając powyższy wniosek, działając na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
e.o.