Uzasadnienie
III SA/Łd 453/15
M.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty pieniężnej zaliczonej na poczet kosztów egzekucyjnych.
W związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z 13 maja 2015 r. przyznano wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.
Następnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, wnioskując o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, na druku "PPF".
W zawartym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że zamieszkuje w lokalu kwaterunkowym i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Poza mieszkaniem nie posiada żadnego majątku. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku z tego tytułu. Utrzymuje się z zasiłku okresowego z MOPS w kwocie 237 zł miesięcznie. Ma także przyznany dodatek mieszkaniowy w wysokości 93 zł miesięcznie i dodatek energetyczny w kwocie 11 zł miesięcznie. Ponadto posiada przyznany debet w rachunku bankowym na kwotę 300 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie skarżący postanowieniem Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia z 13 maja 2015 r. został zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie.
Odnosząc się do wniosku skarżącego w przedmiocie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy co następuje. Wobec przyznania skarżącemu uprzednio prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie obecnego wniosku w zakresie dotyczącym ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, w praktyce dotyczyć będzie przyznania prawa pomocy w całości. W tej sytuacji należy rozważyć przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do regulacji tego przepisu, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że skarżący jest osobą bezrobotną, a w praktyce utrzymuje się z zasiłku okresowego z MOPS w kwocie 237 zł miesięcznie. Ma także przyznany dodatek mieszkaniowy w wysokości 93 zł miesięcznie i dodatek energetyczny w kwocie 11 zł miesięcznie.
Mając na uwadze podniesione okoliczności, w ocenie referendarza sądowego, należy uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
U.K.