Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] oku nr [...] przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ I instancji odmówił skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na fakt, że wnioskodawczyni nie spełniała ustawowych kryteriów uzyskania dodatku mieszkaniowego, bowiem zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni przekraczającej ustawową maksymalną normę powierzchni użytkowej przewidzianą dla jednej osoby. W odwołaniu G.K. podała, iż jest osobą samotną, chorą, posiadającą drugą grupę inwalidzką. Podkreśliła, że całość niskich dochodów pochłaniają wydatki związane z zakupem leków. Wskazała, że przeprowadziła remont tego lokalu.
Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie powołał się na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazując, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m² dla jednej osoby. Normatywną powierzchnię użytkową zwiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 ustawy).
Ponadto zgodnie z treścią przepisu art. 5 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu nie przekracza 30% albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
W oparciu o zebrany materiał dowodowy Kolegium ustaliło, iż skarżąca zajmuje samodzielnie lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 62,47 m2, nie porusza się na wózku inwalidzkim, a powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30 %. Udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 71,61 % i przekracza 60%. Średni miesięczny dochód strony wynosi 1.278,03 złotych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia. Strona zajmuje bowiem lokal o powierzchni użytkowej znacznie przekraczającej normatywną powierzchnię przewidzianą dla jednej osoby. W sprawie nie wystąpiły również okoliczności uzasadniające zwiększenie powierzchni normatywnej z przyczyn, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W sprawie nie można zastosować również regulacji, o której mowa w art. 5 ust. 5 ustawy. Skarżąca nie porusza się na wózku inwalidzkim i prowadzi samodzielnie jednoosobowe gospodarstwo. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze z dnia 24 sierpnia 2009 roku oraz w jej uzupełnieniu z dnia 4 września 2009 roku G. K. dokładnie opisała etapy przeprowadzonego remontu w swoim mieszkaniu. Wskazała ponownie, że jest osobą samotną, bardzo schorowaną, posiadającą drugą grupę inwalidzką. Zaznaczyła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, ma problemy ze wzrokiem i na stałe świadczenia oraz leki wydaje ponad 70% emerytury. Zaznaczyła, iż w zajmowanym mieszkaniu przebywa od 53 lat. Wcześniej mieszkała w lokalu z mężem, a po jego śmierci starała się zamienić lokal na mniejszy, jednak nie znalazła osoby chętnej do zamieszkania na III piętrze, w sytuacji gdy jeszcze trzeba nosić węgiel. Wniosła o przyznanie dofinansowania do czynszu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić przesłanki do ich uchylenia.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje:
- 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,
- 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,
- 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,
- 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,
- 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa a art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym.
Natomiast przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 ustawy). Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:
- 1) 30 % albo
- 2) 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. (art. 5 ust. 5 ustawy)
Powyżej powołane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie następujących warunków: 1) zajmowanie lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej, z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego;
- 2) osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego;
- 3) posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż G. K. spełnia dwa spośród powołanych powyżej warunków. Posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Skarżąca nie spełnia natomiast przesłanki "powierzchni normatywnej" zajmowanego lokalu. Jak wynika bowiem ze znajdującej się w aktach administracyjnych karty lokalu, skarżąca zajmuje samodzielnie lokal mieszkalny położony w Ł. przy ul. W.[...] m. [...], o powierzchni użytkowej 62,74 m². Zgodnie z powołaną wcześniej treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla gospodarstwa jednoosobowego nie może przekraczać 35 m². Zatem powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącą znacznie przekracza ustawową normę, uprawniającą do nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego.
W sprawie nie wystąpiły również przesłanki zwiększenia dopuszczalnej powierzchni użytkowej, o których mowa w art. 5 ust. 3 powołanej ustawy. Przepis ten zezwala na powiększenie użytkowej powierzchni mieszkalnej z tytułu niepełnosprawności osoby zamieszkującej w lokalu, jednak tylko wówczas gdy, osoba niepełnosprawna porusza się na wózku lub gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkania w oddzielnym pokoju. Powołana norma prawna reguluje zatem sytuacje, których wystąpienie stanowi podstawę zwiększenia dopuszczalnej normatywnej powierzchni zajmowanego lokalu. Pamiętać należy, iż ocena tych przesłanek jest zróżnicowana. O ile bowiem w przypadku zamieszkiwania w danym lokalu osoby poruszającej się na wózku inwalidzkim powierzchnia normatywna zawsze ulegnie zwiększeniu, o tyle jej zwiększenie z powodu wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju jest uzależnione od tego czy dana osoba zamieszkuje sama czy też z rodziną.
Jeżeli wnioskodawca zamieszkuje samodzielnie, wówczas nie można mówić o sytuacji przewidzianej w art. 5 ust. 3 tej ustawy (por. Wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 roku, sygn. akt I OSK 565/06, LEX nr 290657). Skarżąca nie porusza się na wózku inwalidzkim, a lokal mieszkalny przy ul. W. [...] m. [...] zajmuje samodzielnie. Nie przedstawiła ponadto, wymaganych przez ustawę o dodatkach mieszkaniowych dokumentów, które wskazywałyby na stopień niepełnosprawności.
W przedmiotowej sprawie nie znajdzie również zastosowania przepis art. 5 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który umożliwia nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego osobie zajmującej lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej nie przekraczającej normatywnej powierzchni o więcej niż 30% lub 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Zajmowany przez skarżącą lokal mieszkalny przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż dopuszczalne 30%, a łączna powierzchnia użytkowa kuchni i pokoi wynosi 44,93 m², co stanowi 71,61% powierzchni użytkowej całego mieszkania.
Na marginesie zaznaczyć należy, że argumenty podnoszone przez skarżącą nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku, bowiem nie odnosiły się do kryteriów przyznawania dodatku mieszkaniowego, określonych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001r. Organy administracji orzekając w sprawach dotyczących dodatku mieszkaniowego działają w granicach ustawy i nie mają możliwości oparcia swojego rozstrzygnięcia na zasadach słuszności.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.
D.T.