Uzasadnienie
Akademia A. w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r., nr [...] wydaną w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu w wysokości 161 868,30 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, jako środki przeznaczone na realizacje programów finansowanych z udziałem środków europejskich. W skardze pełnomocnik uczelni zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż jej wykonanie prowadziłoby do naruszenia stabilności budżetu skarżącej. Z uwagi na fakt, iż źródło finansowania budżetu stanowią środki budżetowe państwa, skarżąca jest zobowiązania do ścisłego stosowania podziału określonych w nim środków na wskazane cele finansowania, takie jak: prowadzenie działalności statutowej, utrzymanie bazy dydaktycznej, wynagrodzenia pracownicze.
Tym samym skarżąca nie ma możliwości swobodnego przesuwania środków na inne cele. Akademia nie prowadzi także działalności gospodarczej, która pozwalałaby na uzyskanie środków finansowych na inne cele, aniżeli określone w jej budżecie. W przypadku utrzymania się obowiązku zwrotu określonej w zaskarżonej decyzji kwoty, skarżąca będzie się starała o przyznanie środków budżetowych na sfinansowanie nałożonego na nią obowiązku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. 2016r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a).
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym użyty przez ustawodawcę zwrot "znaczna szkoda" oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto uzasadnienie złożonego wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/14; z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14; z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14; z dnia 20 maja 2014 r.; sygn. akt II GSK 1020/14, www.cbois.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona w sposób wystarczający uprawdopodobniła możliwość wyrządzenia znacznej szkody, jak również możliwość wystąpienia okoliczności mogących spowodować trudne do odwrócenia skutki, wynikających z konieczności uiszczenia określonej zaskarżoną decyzją kwoty do zwrotu. W szczególności, zdaniem Sądu za udzieleniu skarżącej ochrony tymczasowej przemawia ciążący na uczelni, jako jednostce oświaty finansowanej ze środków publicznych, ścisły obowiązek wydatkowania przyznanych środków finansowych na wskazane cele finansowania, a co za tym idzie brak możliwości swobodnego przesunięcia tych środków.
Ponadto skarżąca wykazała, iż nie prowadzi działalności gospodarczej, która pozwalałaby na uzyskanie środków finansowych na inne cele, niż określone w jej budżecie, a w przypadku utrzymania obowiązku zwrotu określonej kwoty 161 868,30 zł, będzie zmuszona do podjęcia działań w celu sfinansowania tego obowiązku z środków budżetu państwa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
e.o.