Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239, art. 267 § 1 pkt 4, art. 269 i art. 270a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 8, art. 23b ust. 1 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009r., nr 201, poz. 1540 ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004r. w sprawie ryczałtowych stawek opłat za badania lub analizy przeprowadzane przez laboratoria celne (Dz.U. nr 94, poz. 913 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...]w Ł. z dnia [...] nr [...]w przedmiocie obciążenia P. "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kosztami sporządzenia opinii z badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych nr [...] z dnia [...]r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że od dnia 14 lipca 2011r. obowiązują dodane do ustawy o grach hazardowych ustawą nowelizującą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779), przepisy art. 23a - art. 23f. Zgodnie z art. 23b ust. 3 ustawy o grach hazardowych, badania sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Zgodnie z art. 23b ust. 5 ustawy, w przypadku potwierdzenia w wyniku badania sprawdzającego, że automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, koszty badania sprawdzającego obciążają podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie. Obciążenie kosztami badania sprawdzającego podmiot eksploatujący może nastąpić w sytuacji, gdy wynik tego badania wykaże niespełnienie przez automat warunków określonych w ustawie.
W niniejszej sprawie badanie automatu przeprowadziła uprawniona jednostka, tj. Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu posiadająca jako jednostka badająca upoważnienie Ministra Finansów nr SC14/070/4/UP/2011/2050 z dnia 8 kwietnia 2011r. Izba Celna w Przemyślu jest wymieniona na stronie Ministerstwa Finansów jako jednostka upoważniona przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wykonywania badań technicznych automatów i urządzeń do gier (www.mf.gov.pl). Wniosek końcowy badania sprawdzającego został sformułowany w sposób jednoznaczny, przesądzający o negatywnej ocenie spełnienia przez automat warunków ustawowych do jego zakwalifikowania jako automatu do gier o niskich wygranych.
Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że na stronie Ministerstwa Finansów znajduje się wykaz jednostek badających upoważnionych do przeprowadzenia badań technicznych automatów i urządzeń do gier oraz osób upoważnionych do podpisywania opinii z przeprowadzonych badań, nad którymi sprawuje nadzór Ministerstwo Finansów. Minister Finansów w dniu 8 kwietnia 2011r. upoważnił Izbę Celną w Przemyślu do przeprowadzania badań automatów i urządzeń do gier oraz sporządzania opinii technicznych, a upoważnienie to zachowało ważność również po wejściu w życie nowelizacji ustawy o grach hazardowych dokonanej ustawą zmieniającą z dnia 26 maja 2011r., która to nowelizacja weszła w życie od dnia 14 lipca 2011r.
Izba Celna w Przemyślu figuruje na stronie internetowej Ministerstwa Finansów w wykazie jednostek upoważnionych do badań automatów. Stąd też, mimo zastrzeżeń względem upoważnienia, organ nie miał kompetencji do kwestionowania, czy weryfikacji uprawnień wymienionej jednostki badawczej. W upoważnieniu Izby Celnej w Przemyślu do przeprowadzania badań technicznych automatów urządzeń do gier, udzielonym przez Ministra Finansów, tkwi założenie, że jednostka ta spełniać musi restrykcyjne wymagania ustawowe, w tym dotyczące zapewnienia odpowiedniej wiedzy technicznej osób badających i ich bezstronności.
Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. okoliczność zakresu akredytacji Laboratorium Celnego Izby Celnej w Przemyślu nie ma żadnego znaczenia, ani w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Finansów w sprawie o udzielenie upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, ani tym bardziej w postępowaniu dotyczącym cofnięcia rejestracji konkretnego automatu. Do takiego wniosku prowadzi, zdaniem organu analiza przepisów art. 23f ust. 1 -6 u.g.h odnoszących się do instytucji udzielania upoważnień do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Przepisy ustawy (w szczególności art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h.) nie wymagają bowiem, aby jednostka ubiegająca się o udzielenie upoważnienia przedstawiła sprecyzowaną zakresowo akredytację.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.;
- - art. 23f ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2014r., poz. 1645) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że warunek posiadania przez jednostkę badającą akredytacji nie oznacza, aby akredytacja ta obejmowania swoim zakresem badanie automatów i urządzeń do gier, podczas gdy z wykładni cyt. przepisów wynika, że akredytacja powinna być udzielona w takim zakresie, jakiego dotyczy upoważnienie;
- - art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 2011r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 12 ust. 1 i 2 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z mocy wskazanego przepisu upoważnienie z dnia 8 kwietnia 2011r. udzielone Laboratorium Celnemu Izby Celnej w Przemyślu wygasło z mocy prawa z dniem 14 lipca 2012r.;
- - art. 23b ust. 5 w zw. z art. 23b ust. 3 ustawy grach hazardowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy pomimo, że badanie automatu zakończone wynikiem negatywnym nie zostało przeprowadzone przez upoważnioną jednostkę badającą, o której mowa w art. 23b ust. 3 ustawy.
wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08).
Dodatkowo należy podkreślić, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygniecie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez sąd do rozstrzygnięć NSA, jakie zapadną w analogicznym stanie faktycznym i prawnym nie będzie stanowić uchybienia.
Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym jest, że w sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnym Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 8 marca 2016r. w sprawach o sygn. akt II GSK 2225/14 i II GSK 2226/14 oddalił skargi kasacyjne. W tym samym dniu, tj. 8 marca 2016r. w sprawach o sygn. akt II GSK 2131/14, II GSK 2228/14 i II 2227/14 II GSK 2334/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz zaskarżone postanowienia organu I i II instancji.
Z kolei w sprawach o sygn. akt II GSK 2329/14 i II GSK 2463/14 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 10 maja 2016r. zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na wszczęcie wobec strony skarżącej postępowania upadłościowego.
Wzgląd zatem na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym, by do czasu rozstrzygnięcia skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o sygn. akt II GSK 2463/14 i II GSK 2329/14 postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.
D.T.