Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 1 lipca 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 592/21

Uzasadnienie

W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia rozgraniczenia nieruchomości. Podnosząc zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ponieważ, jak wskazał współwłaścicielami będącej przedmiotem rozgraniczenia nieruchomości są jego niepełnoletnie dzieci, a jako rodzic nie uzyskał zgody sądu na podejmowanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a.,kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Na wstępie wyjaśnić należy, że kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje wszystkich przypadków, w których organy administracji publicznej podejmują decyzje administracyjne. Przepisy ustaw szczególnych przewidują odstąpienie od zasady, że od decyzji organu I instancji służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, jak również wyłączają kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Jednym z takich przypadków jest regulacja zawarta w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2052). Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Stosownie natomiast do treści art. 33 ust. 3 cyt. ustawy, strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi, przy czym chodzi o sąd powszechny, a nie sąd administracyjny.

Z przywołanych przepisów wynika, że stronie niezadowolonej z decyzji podjętej przez organ nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji, lecz żądanie przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Decyzja wydana na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne załatwia sprawę merytorycznie i kończy postępowanie administracyjne. Kolejnym zaś etapem jest rozpoznanie sprawy przez sąd powszechny na podstawie wniesionego przez stronę żądania. Nie jest natomiast dopuszczalne zaskarżenie takiej decyzji do sądu administracyjnego, co wynika wprost z treści art. 33 ust. 3 cyt. ustawy (por. uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPK 31/02, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1454/20 oraz wyroki m.in. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 423/09, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt. III SA/Łd 131/16, dostępne na stronie cbois.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., zatwierdzająca rozgraniczenie nieruchomości. Jako podstawę prawną decyzji organ powołał art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, pouczając jednocześnie, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi.

Z przedstawionych powyżej względów należało uznać, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 2 marca 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia rozgraniczenia nieruchomości jest niedopuszczalne, ponieważ skarga ze wskazanych wyżej powodów nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Niezależnie od powyższego sąd powszechny jest właściwy we wszystkich sporach o własność, a więc i o granice będącej przedmiotem własności nieruchomości.

Wskazać również należy, że sformułowany w skardze wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji również nie mógł zainicjować skutecznie postępowania przed sądem administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest bowiem organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Jeżeli zatem skarżący domaga się wszczęcia postępowania administracyjnego, to żądanie to powinien skierować do odpowiedniego organu administracji publicznej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. e.o.