Uzasadnienie
III SA/Łd 606/07
Pismem z dnia 25 lipca 2007 r. A. W. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. (znak [...]) w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną. W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżący złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym Sąd, po wręczeniu skarżącemu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku "PPF", zobowiązał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z synami – W. W. (18 lat), M. W. (16 lat), M. W. (14 lat). Nie posiada własnego domu, ani mieszkania. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego nie uzyskuje także żadnych dochodów, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej.
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest odmowa uznania za osobę bezrobotną. Spełnione zostały tym samym warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. b) wskazywanej ustawy. Wniosek skarżącego nie może zostać w związku z tym uwzględniony, gdyż z mocy ustawy korzysta on już z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z tego względu postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. b) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 1 postanowienia).
Z kolei jak wynika z art. 246 § 1 pkt 2, art. 262 i art. 252 powołanej ustawy, stronie korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych może być ponadto przyznane prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synami – W. W. (18 lat), M. W. (16 lat), M. W. (14 lat). Nie posiada własnego domu, ani mieszkania. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego nie uzyskuje on także żadnych dochodów, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Brak stałych dochodów w gospodarstwie domowym skarżącego, jego sytuacja osobista oraz wysokość obciążeń, jakie musi ponieść w tym postępowaniu, uzasadniają przyznanie prawa pomocy.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. b) oraz art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
e.k.