Uzasadnienie
W dniu 25 lipca 2007 roku skarżący – A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną wnosząc jednocześnie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Zarządzeniem z dnia 11 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z uwagi na nie złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.
Na rozprawie, która odbyła się w dniu 23 stycznia 2008 roku skarżący – A. W. oświadczył, iż ponawia wniosek o przyznanie prawa pomocy i wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z dnia 8 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowe w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznał skarżącemu – A. W. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2008 roku, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę i przyznał adwokatowi – J. W. kwotę 292,80 złotych obejmującą należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, mylnie opisując słownie powyższą kwotę słownie jako: "dwieście osiemdziesiąt dwa 80/100".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji, jak i uzasadnieniu orzeczenia (por. W. Siedlecki, w: B. Dobrzański i inni Komentarz.., s. 548, postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, nr 10, poz. 155).
Przedmiotem sprostowania mogą być zaś wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Oczywistość omyłki pisarskiej, rachunkowej lub innej wyraża się natomiast tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2008 roku, sygn. akt III SA/Łd 606/07 Sąd omyłkowo opisał wyrażoną liczbowo kwotę 292,80 złotych, należną pełnomocnikowi – adwokatowi J. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącemu z urzędu, jako "dwieście osiemdziesiąt dwa 80/100". Błąd ten stanowi oczywistą omyłkę pisarską, gdyż z akt sprawy bezspornie wynika, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w rozpoznawanej sprawie z urzędu stanowią kwotę 292,80 złotych, czyli słownie powinna ta kwota być opisana jako: "dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100" złotych, a nie jak omyłkowo wskazał Sąd: "dwieście osiemdziesiąt dwa 80/100".
W tym stanie rzeczy, z uwagi na zaistniałą oczywistą omyłkę pisarską polegającą na błędnym podaniu w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2008 roku, słownej wysokości kwoty należnej pełnomocnikowi tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd na podstawie art. 156 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.