Wyrok WSA w Łodzi z 19 stycznia 2023 r., III SA/Łd 686/22

Sąd

Dnia 19 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III

Rozpoznanie

w dniu 19 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 lipca 2022 roku nr BP.501.523.2021.2152.LD5.247348 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.

Skład

Sędzia WSA Ewa Alberciak przewodniczący
Sędzia WSA Paweł Dańczak
Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski sprawozdawca

Uzasadnienie

Decyzją z 27 lipca 2022 r. nr BP.501.523.2021.2152.LD5.247348 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1, 4 i 7 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm., dalej "u.t.d."), art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 8 ze zm., dalej "p.r.p."), § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022, dalej "rozporządzenie") oraz lp. 2.1.1, lp. 2.5 i lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania,,A’’ Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: ŁWITD) z 25 stycznia 2021 r. nr WITD.DI.0152.V0122/3/21 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 500 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, wykonywaniu przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym w zakresie prawidłowego oznakowania lub wyposażenia pojazdu, przewidzianym dla danego rodzaju wykonywanego przewozu drogowego oraz niewydaniu pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd, z wyłączeniem taksówki.

14 sierpnia 2020 r. w B. na przystanku, znajdującym się przy ul. C zatrzymano do kontroli drogowej autobus marki RENAULT o nr rej. [...]. Pojazd w chwili zatrzymania do kontroli prowadził kierowca W. S., który w imieniu i na rzecz spółki działającej pod nazwą,,A’’ Sp. z o. o. wykonywał krajowy transport drogowy osób w ramach linii regularnej na trasie K.-B.. Kierowca rozpoczął przewóz regularny w miejscowości K. ok. godziny 8:00, a zakończył w miejscowości B. o godzinie 8:55. W trakcie realizowanego przewozu kierowca zatrzymywał się kolejno na przystankach znajdujących się w poszczególnych miejscowościach: K., Ł., Ł2, W., W2, Z. II, Z. I, B. I/II, A., K2, Z., B., B2. Przedmiotowy przewóz jest realizowany przez spółkę w każdy piątek na trasie K.-B.. Odjazd autobusu z miejscowości K. następuje o godzinie 8:00. Przewóz kończy się około godziny 8:50 na przystanku znajdującym się w B. przy szpitalu. Powyższy przewóz został zakwalifikowany jako przewóz regularny osób, tj. publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i p.r.p. Kierowcę pouczono na okoliczność obowiązku wydawania pokwitowania za opłatę wniesioną przez pasażera. W toku kontroli kierowca okazał prawo jazdy, dowód osobisty, wykresówkę z dnia kontroli, wypis nr 1 z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kierowca nie posiadał innych dokumentów oraz nie okazał do kontroli wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób w krajowym transporcie drogowym. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej nr WITD.DI.P.V0122/97/20 z 14 sierpnia 2020 r.

ŁWITD wydał decyzję z 25 stycznia 2021 r. nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 10 500 zł.

Pismem z 11 lutego 2021 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o jej uchylenie decyzji, której zarzucono naruszenie:

• art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przez co naruszono interes społeczny i słuszny interes skarżącej;

• art. 7a k.p.a. brak rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych odnoszących się do norm prawnych stanowiących o przewozach regularnych, nieregularnych i okazjonalnych na korzyść skarżącego;

• art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego, które nie budzi zaufania obywateli do organów państwa w szczególności poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść skarżącej przy całkowitym pominięciu przesłuchania w sposób bezpośredni świadka J. K. przy jednoczesnym braku poszukiwania innych świadków mających dla sprawy istotne znaczenie;

• art. 61 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu bez jednoczesnego dopuszczenia wszelkich dowodów, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w tym dopuszczenia dowodu z przesłuchania strony podstępowania oraz świadka J. K.;

• art. 79 k.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącej o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków M. L. oraz W. S., co uniemożliwiło skarżącej wzięcie czynnego udziału w sprawie;

• art. 81a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia uzasadnionych wątpliwości powstałych w toku postępowania na korzyść skarżącego;

• art. 92a u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w stosunku do skarżącej, która świadczyła usługę przewozu okazjonalnego można nałożyć kary pieniężne za rzekome prowadzenie przewozu regularnego, który w istocie w przedmiotowym stanie faktycznym nie miał miejsca;

• art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i tym samym wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w treści art. 92a u.t.d., gdy nawet w przypadku stwierdzenia, że doszło do jakiegokolwiek naruszenia przepisów u.t.d. odpowiedzialnością za powyższe nie można obarczać skarżącej z uwagi na fakt, iż nie miała możliwości faktycznej przeciwdziałania niezgodnym z prawem zachowaniem osób trzecich, za których odpowiedzialności skarżącej nie sposób jest przypisać;

• art. 18 ust. 3 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, w przypadku gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, na co wskazywała od początku skarżąca, świadczona przez spółkę usługa była przewozem okazjonalnym, który podlega zwolnieniu z konieczności posiadania zezwolenia, o którym mowa w u.t.d.;

• błąd w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na wadliwym przyjęciu, iż skarżąca świadczyła usługę przewozu regularnego, w przypadku gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy, a także kontekście zebranego materiału dowodowego nie sposób jest przyjąć powyższego ustalenia z uwagi na fakt, iż usługa świadczona przez skarżącą była przewozem okazjonalnym wykonywanym na wniosek i zlecenie J. K., bez ustalania przez skarżącą jakiegokolwiek rozkładu jazdy, wprowadzania opłat dla ewentualnych pasażerów, bez oznakowania autobusu tablicami informacyjnymi o kierunku jazdy oraz informacji o cenie przejazdu.

Organ II instancji, po przytoczeniu treści art. 189 § 2 k.p.a., art. 189a § 2 k.p.a., art. 189e k.p.a., art. 189f k.p.a., art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., art. 4 pkt 7 i 22 u.t.d., art. 18 ust. 1 u.t.d., art. 18b ust. 1 pkt 1, 4 i 7 u.t.d., art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b u.t.d., art. 92a ust. 3 u.t.d., art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia, art. 16 ust. 1 p.r.p., lp. 2.1.1 załącznika nr 3 u.t.d., lp. 2.5 załącznika nr 3 do u.t.d., lp. 2.7 załącznika nr 3 u.t.d., stwierdził, że w toku kontroli z 14 sierpnia 2020 r. kierowca okazał jedynie prawo jazdy, dowód osobisty, wykresówkę z dnia kontroli, wypis nr 1 z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kierowca nie posiadał innych dokumentów oraz nie okazał do kontroli wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób w krajowym transporcie drogowym. Powyższe wypełniło więc przesłanki naruszenia określone w lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia.

Ponadto, pojazd marki RENAULT o nr. rej. [...] nie był oznakowany żadną tablicą kierunkową przednią i boczną. Powyższe zostało potwierdzone przez przesłuchanego w charakterze świadka kierowcę, który zeznał, że "Nie pojazd nie był oznakowany żadną tablicą". W związku z powyższym strona dopuściła się naruszenia określonego w lp. 2.5 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym w zakresie prawidłowego oznakowania lub wyposażenia pojazdu, przewidzianym dla danego rodzaju wykonywanego przewozu drogowego.

Kierowca autobusu marki RENAULT o nr. rej. [...] nie wydał przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd, z wyłączeniem taksówki. Jak zeznał w trakcie przesłuchania w charakterze świadka M. L., "Po wejściu do autobusu poprosiłem o bilet na przejazd do B.. Podałem kierowcy banknot 10 zł a kierowca wydał mi resztę w kwocie 5 zł. Biletu nie otrzymałem od kierowcy. Ja wsiadałem na tym przystanku jako ostatni pasażer. Widziałem, że kierowca nie wydawał biletu żadnej osobie, która wsiadała zanim ja wsiadłem do autobusu". Na tę okoliczność przesłuchano także w charakterze świadka kierowcę W. S., który zeznał, że "Biletów nie wydaję, ponieważ nie mam kasy fiskalnej. Takiej kasy fiskalnej nie otrzymałem od swojego pracodawcy". Powyższe stanowi naruszenie określone w lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Z zebranego materiału dowodowego w sprawie, przede wszystkim protokołu kontroli oraz protokołów przesłuchań kierowcy i pasażera, zdaniem organu odwoławczego, wynika charakter skontrolowanego przewozu. Przewóz ten był dostępny dla wszystkich osób, po zakupieniu biletu osoby te mogły skorzystać z usługi na określonej w rozkładzie trasie. Ponadto, osoby chcące skorzystać z usługi musiały posiadać wiedzę w zakresie przystanków, gdyż wcześniej czekały w konkretnym miejscu na przyjazd autobusu, co oznacza, iż informacja w tym zakresie była powszechnie dostępna. Dodatkowo, usługa ta była także realizowana w okresie wcześniejszym, tj. w lipcu 2020 r., a więc nie była ona jednostkowa, a realizowana w określonych odstępach czasu w danym okresie, co wskazuje na jej regularność. W ocenie organu, z powyższego wynika, iż skontrolowany 14 sierpnia 2020 r. przewóz, wbrew twierdzeniom strony, miał charakter regularny.

Ponadto, z pisma J. K. z 30 września 2020 r. wynika, że zlecała ona usługę przewozu stronie w lipcu i sierpniu 2020 r. oraz że ustalono tylko godzinę przyjazdu do K.. Zlecająca nie znała rozkładu jazdy, co zdaniem organu może świadczyć o tym, iż strona mogła realizować zleconą jej usługę w sposób inny niż ustalony.

W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10 500 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.1.1., lp. 2.5 i lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d. stosownie do treści art. 92a ust. 3 u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. W ocenie organu odwoławczego, ustalenia organu I instancji w zakresie ustalenia wykonawcy przedmiotowego przewozu są prawidłowe. W zebranym materiale dowodowym brak dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organu I instancji. Organ wskazał, że gromadzenie dowodów w ramach postępowania administracyjnego nie spoczywa jedynie na organie administracji publicznej. Strona nie może oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. Ponadto, dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w niniejszym postępowaniu służyłoby jedynie jego przedłużeniu.

Ponadto, organ II instancji zauważył, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 k.p.a., gdyż ŁWITD jest organem uprawnionym do wszczęcia z urzędu postępowania dotyczącego naruszeń określonych w u.t.d., a wynikających ze stanów faktycznych stwierdzonych kontrolą drogową. W związku z tym, iż organ I instancji pismem z 18 sierpnia 2020 r., a odebranym 20 sierpnia 2020 r., prawidłowo zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, zarzut strony w ww. zakresie jest chybiony.

W ocenie organu II instancji, organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Organ I instancji dokonał także prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących przepisów prawa, a także uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa.

Ponadto, według organu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 81a k.p.a., gdyż w toku postępowania, jak i samej kontroli z 14 sierpnia 2020 r. nie powstały niedające się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje zaistniałe okoliczności sprawy, a postępowanie administracyjne było prowadzone zgodnie z dyrektywą wynikającą z art. 8 § 1 k.p.a.

Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 92a oraz art. 18 ust. 3 u.t.d. Art. 92a będzie miał zastosowanie w każdej sprawie, w której podmiot wykonał przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w przepisach u.t.d., co zostało zawarte w treści art. 92a ust. 1 u.t.d. Ponadto, 14 sierpnia 2020 r. strona wykonywała przewóz regularny, a nie przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 18 ust. 3 u.t.d.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d. w toku kontroli inspektor może przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych, a ponadto, przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli. Art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. jest regulacją szczególną wobec art. 79 k.p.a., której przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzanego przez inspektorów inspekcji transportu drogowego. Kontrola ta wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 k.p.a. Ocena zeznań złożonych przez kierowcę w toku kontroli na drodze, po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, powinna uwzględniać ten szczególny tryb postępowania dowodowego. Ponadto, na etapie kontroli drogowej z 14 sierpnia 2020 r. nie zostało jeszcze wszczęte postępowanie administracyjne, którego stroną byłoby,,A’’ Sp. z o. o. W związku z powyższym, organy nie miały obowiązku zawiadamiać ww. o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków.

Organ odwoławczy również przeanalizował sprawę pod kątem zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na zastosowanie ww. przepisu. Organ podkreślił, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji, w których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem działania siły wyższej (klęski żywiołowe, katastrofy) bądź osoby trzeciej (a nie pracownika), za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Ciężar wykazania zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych, o których stanowi art. 92c ust. 1 u.t.d. obciąża przedsiębiorcę. Jeżeli strona sama nie dostarczy dowodów uwalniających ją od odpowiedzialności, a jednocześnie okoliczności zaistniałe w trakcie kontroli i przeprowadzonym postępowaniu na to nie wskazują, wówczas organy orzekające w sprawie nie mają obowiązku poszukiwania dowodów w tym zakresie. Poza tym przesłanki określone w ww. przepisie muszą być spełnione kumulatywnie. Nie wystarczy więc wykazanie braku winy przedsiębiorcy, lecz konieczne jest pozytywne udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął on wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.

Strona wniosła skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania, a także zwrot skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów prawa:

1. art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przez co naruszono interes społeczny i słuszny interes skarżącej;
2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego, które nie budzi zaufania obywateli do organów państwa w szczególności poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść skarżącej przy całkowitym pominięciu przesłuchania w sposób bezpośredni świadka J. K. przy jednoczesnym braku poszukiwania innych świadków mających dla sprawy istotne znaczenie, w tym brak dopuszczenia dowodu z przesłuchania strony - osób reprezentujących spółkę, w tym prezesa spółki M. R. oraz pracowników, w tym J. B. - mających istotną wiedzę na temat dokonywanych przewozów osób;
3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zapewnienia skarżącej czynnego udziału w sprawie i tym samym niepowiadomienie przez organ I instancji o czynnościach przeprowadzanych z udziałem świadków, co naruszało prawo do obrony praw skarżącej;
4. art. 61 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu bez jednoczesnego dopuszczenia wszelkich dowodów, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w tym dopuszczenia dowodu z przesłuchania strony postępowania oraz świadka J. K., M. R. - Prezesa spółki oraz J. B. - pracownika spółki;
5. art. 79 k.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącej o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków M. L. oraz W. S., co uniemożliwiło skarżącej wzięcie czynnego udziału w sprawie, a co za tym idzie stanowi naruszenie przepisów mające istotny wpływ na rozstrzygniecie w sprawie i jest naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.;
6. art. 81a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia uzasadnionych wątpliwości powstałych w toku postępowania na korzyść skarżącej;
7. art. 92a u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w stosunku do skarżącej, która świadczyła usługę przewozu okazjonalnego można nałożyć kary pieniężne za rzekome prowadzenie przewozu regularnego, który w istocie w przedmiotowym stanie faktycznym nie miał miejsca;
8. art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i tym samym wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w treści art. 92a u.t.d., w przypadku gdy nawet w przypadku stwierdzenia, że doszło do jakiegokolwiek naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialnością za powyższe nie można obarczać skarżącej z uwagi na fakt, iż nie miała możliwości faktycznej przeciwdziałania niezgodnym z prawem zachowaniem osób trzecich, za których odpowiedzialności skarżącej nie sposób jest przypisać;
9. art. 18 ust. 3 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, w przypadku gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, na co wskazywała od początku skarżąca, świadczona przez spółkę usługa była przewozem okazjonalnym, który podlega zwolnieniu z konieczności posiadania zezwolenia, o którym mowa w ustawie o transporcie drogowym;
10. art. 7a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych odnoszących się do norm prawnych stanowiących o przewozach regularnych, nieregularnych i okazjonalnych na korzyść skarżącej;
11. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez sporządzenie pisemnego uzasadnienia przy jednoczesnym braku odniesienia się do całości zarzutów stawianych pierwotnemu rozstrzygnięciu, w tym zaniechanie wypowiedzenia się w przedmiocie niepoinformowania przez organ I instancji o czynnościach z udziałem świadków, co skutkowało ograniczeniem praw skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, a w dalszej mierze może skutkować podstawą do wznowienia postępowania;
12. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy skarżonej decyzji, w sytuacji gdy istniały przesłanki do jej uchylenia;
13. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i tym samym niestwierdzenie rażącego naruszenia przepisów prawa przez organ I instancji, tj. art. 79 § 1 k.p.a., a przejawiającego się w braku poinformowania skarżącej przez organ I instancji o czynnościach związanych z przesłuchaniem świadka, które to zaniechania stanowiły ograniczenie prawa do czynnego udziału skarżącej w całości postępowania i powodowały tym samym niemożność obrony jej praw;

2. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na wadliwym przyjęciu, iż skarżąca świadczyła usługę przewozu regularnego, w przypadku gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy, a także w kontekście zebranego materiału dowodowego, nie sposób jest przyjąć powyższego ustalenia z uwagi na fakt, iż usługa świadczona przez skarżącą była przewozem okazjonalnym wykonywanym na wniosek i zlecenie J. K., bez ustalania przez skarżącą jakiegokolwiek rozkładu jazdy, wprowadzania opłat dla ewentualnych pasażerów, bez oznakowania autobusu tablicami informacyjnymi o kierunku jazdy oraz informacji o cenie przejazdu.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczenia wymaga, że sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie, z uwagi na zagrożenie epidemiczne, zarządzeniem z 14 listopada 2022 r. wyznaczono termin rozprawy zdalnej zawiadamiając o tym strony. Następnie, w związku z brakiem oświadczenia strony skarżącej co do możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 15 grudnia 2022 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Należy dodatkowo podkreślić, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa procesowego ani materialnego.

Zaznaczyć należy, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny, gdyż są wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określona zarówno w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej u.t.d.), innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

Przechodząc zatem do oceny legalności spornej decyzji, wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

Wskazać należy, że stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do cytowanej ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Według lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., kara za naruszenie prawa polegająca na wykonywaniu w dniu kontroli przewozów regularnych bez wymaganego zezwolenia wynosi 8000 zł.

Z lektury akt administracyjnych wynika, że organy transportu drogowego uznały wykonywany 14 sierpnia 2020 r. kontrolowanym pojazdem w imieniu i na rzecz skarżącej przewóz za mający charakter przewozu regularnego. Natomiast wykonywanie przewozów regularnych i regularnych specjalnych wymaga zezwolenia (art. 18 ust. 1 u.t.d.). Zezwoleniem takim bezsprzecznie skarżąca nie dysponowała podczas kontroli oraz podczas trwającego postępowania, czemu przeczy i stwierdza, że był to przewóz okazjonalny.

Stosownie do art. 4 pkt 7 u.t.d., przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983 oraz z 2018 r. poz. 2244). Dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek (w dosłownym rozumieniu) zamieszczonych w art. 4 pkt 7 u.t.d. Podstawowymi dwiema cechami charakteryzującymi przewóz regularny jest regularność tego przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób (wyrok NSA z 19 kwietnia 2013 r., sygn. II GSK 165/12). W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przy ustalaniu, czy zachodzi "regularność przewozów" należy mieć na względzie pewną cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerom. Chodzi tu o przyjętą przez przewoźnika określoną w danym czasie systematyczność, według ustalonego i znanego pasażerom schematu, jeżeli zaś ten schemat zakłada element zmienności, elastyczności co do godzin przejazdu oraz tras (przystanków) uwarunkowanych pewnymi czynnikami, przykładowo - porą roku, sezonowością, zwiększonym lub zmniejszonym zapotrzebowaniem na przewóz itp., to fakt ten sam w sobie nie wyklucza regularnego charakteru przewozu.

Na tle obowiązującego stanu prawnego oraz zaprezentowanej wykładni przytoczonych przepisów obowiązkiem organów rozstrzygających w sprawie było ustalenie, czy wykonywany przez skarżącą przewóz spełniał opisane przesłanki uznania go za przewóz regularny, a zatem, czy miał charakter publiczny, odbywał się na określonej trasie i w określonych odstępach czasu, znanych pasażerom, dotyczył określony kategorii osób.

Przewóz wykonywany przez kierowcę obsługującego autobus strony skarżącej w dniu kontroli miał charakter przewozu regularnego. Kierowca zeznał, że w tym dniu rozpoczął przewóz regularny w miejscowości K. ok. godziny 8:00, a zakończył w miejscowości B. o godzinie 8:55. W trakcie realizowanego przewozu kierowca zatrzymywał się kolejno na przystankach znajdujących się w poszczególnych miejscowościach: K., Ł., Ł2, W., W2, Z. II, Z. I, B. I/II, A., K2, Z., B., B2. Przedmiotowy przewóz jest realizowany przez spółkę w każdy piątek na trasie K.-B.. Odjazd autobusu z miejscowości K. następuje o godzinie 8:00. Przewóz kończy się około godziny 8:50 na przystanku znajdującym się w B. przy szpitalu. Od każdego pasażera kierowca pobiera pieniądze za przejazd. Wśród pasażerów była osoba podróżująca z miejscowości Ł. – przystanek autobusowy przy kościele, która dokonała zakupu biletu do miejsca docelowego u kierowcy, bezpośrednio w autobusie. Pasażer przesłuchany w charakterze świadka zeznał, na jakich kolejno przystankach zatrzymywał się kierowca w poszczególnych miejscowościach, co pokrywało się z zeznaniami kierowcy. Pasażer zeznał również, że kierowca zabierał wszystkich pasażerów, którzy byli na przystanku. W dniu kontroli na trasie do B. jechało w sumie około 15 osób. Kierowca pobierał od pasażerów należności za przejazd, nie wydając biletów. Kierowca nie posiadał w autobusie kasy fiskalnej. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że z rozkładu jazdy zamieszczonego na przystanku autobusowym wynika, że przewozy osób z K. rozpoczynają się o godzinie 8:00, a kończą się o godzinie 8:45 w B.. Z okazanego do kontroli wypisu nr 1 z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zeznań kierowcy i protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że skarżąca w dniu kontroli nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu osób z K. do B.. Przewóz osób na tej trasie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, miał charakter przewozu regularnego, ponieważ był wykonywany w każdy piątek, pasażerowie byli przewożeni do miejscowości znajdujących się na trasie K. – B. szpital, a informacja o wykonywaniu tego kursu została podana do wiadomości publicznej poprzez umieszczenie jej na przystanku autobusowym. Zatem spółka, przewożąc pasażerów na trasie K. – B. szpital naruszyła przepisy ustawy o transporcie drogowym, ponieważ na wykonywanie przewozu osób na tym odcinku trasy w dniu kontroli nie posiadała stosownego zezwolenia.

Sąd stwierdził, że dowody zebrane w sprawie jednoznacznie potwierdzają, iż skarżąca spółka nie tylko w dniu kontroli przewoziła pasażerów na trasie K. – B. szpital. Z zeznań pasażera i ogłoszenia zamieszczonego na przystanku wynika, że przewozy były wykonywane w piątki na tej samej trasie. W rozpoznawanej sprawie organ uzyskał również dowód w postaci podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowcę protokołu kontroli oraz przyjął jego zeznania. Z powyższego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż przewozy wykonywane przez skarżącego są przewozami regularnymi i strona przewozi konkretną kategorię osób, tj. klientów w celach komercyjnych. Kierowca wskazał precyzyjnie godziny zabierania pasażerów z przystanku początkowego i przywozu tych pasażerów na przystanek końcowy. W świetle powyższych ustaleń organy miały zatem wystarczające podstawy do uznania, iż przewozy wykonywane przez skarżącą są przewozami regularnymi. Moc dowodowa zarówno dokumentu urzędowego, jakim jest protokół kontroli drogowej, jak i dowodu z zeznań kierowcy, nie została obalona w toku postępowania, w szczególności strona nie przedstawiła żadnego przeciwdowodu. Powyższe wskazuje, że mamy do czynienia w sprawie z przewozem wykazującym określoną w danym czasie systematyczność, według ustalonego i znanego pasażerom schematu.

Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej subsumpcji opisanych ustaleń faktycznych do obowiązującego stanu prawnego, trafnie przyjmując, w kontekście przepisów art. 4 pkt 7 u.t.d., że wyczerpują one przesłanki do uznania, że skarżący wykonywał przewóz regularny. Wykonywany przewóz nie mógł być zaliczony do okazjonalnego zważywszy na okoliczność niewątpliwego utrzymywania regularności przewozów (co do częstotliwości wykonywania oraz ustalonej trasy) w stosunku do określonej grupy osób i do tego samego miejsca. Jak zauważył NSA w wyroku z 20 września 2007 r., sygn. I OSK 1361/06, z uwagi na fakt, że definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w ustawie o transporcie drogowym jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, stanowiąc jedynie, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, uznać należy, że w celu wykładni tego pojęcia można posłużyć się posiłkowo przesłankami zawartymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu autokarami i autobusami oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 684/92 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarami i autobusami, który określa, że usługi okazjonalne są to usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym specjalnych usług regularnych, oraz które w szczególności charakteryzują się faktem przewożenia grupy pasażerów zebranej z inicjatywy klienta lub samego przewoźnika.

Brak więc podstaw do uznania za słuszny zarzut pełnomocnika strony, jakoby doszło do błędów w ustaleniach faktycznych i wadliwego zastosowania przepisów prawa. W konsekwencji, zasadnie organy uznały, że stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. oraz lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. mamy w sprawie do czynienia z wykonywaniem przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, sankcjonowanym karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

W myśl art. 18b ust. 1 pkt 4 u.t.d., należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących. Z kolei załącznik nr 3 - Ip. 2.7 do u.t.d. wyraźnie wskazuje, że niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu (z wyłączeniem taksówki) podlega karze pieniężnej w wysokości 2000 zł. Sąd wskazał, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, o czym była wcześniej mowa, iż kierowca nie wydawał ani biletów, ani potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd w momencie wsiadania pasażerów do autobusu, co stanowi oczywistą przesłankę warunkującą ukaranie skarżącej karą pieniężną w wysokości 2000 zł, stosownie do treści art. 18b ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Kontrolerzy ujawnili również, że w pojeździe brak było przedniej i bocznej tablicy kierunkowej. Powyższe ustalenie stało się podstawą nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej w oparciu o art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b u.t.d., § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) oraz załącznika nr 3 do tej ustawy - lp. 2.5. W myśl art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b u.t.d., podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 ww. rozporządzenia, autobus powinien być wyposażony w tablice kierunkowe - na autobusie regularnej komunikacji publicznej. Z kolei załącznik nr 3 - Ip. 2.5 do u.t.d. wyraźnie wskazuje, że wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym w zakresie prawidłowego oznakowania lub wyposażenia pojazdu, przewidzianym dla danego rodzaju wykonywanego przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Mając na uwadze powyższe regulacje oraz ustalenia wynikające z protokołu kontroli drogowej, Sąd nie miał wątpliwości, że brak tablic kierunkowych, informujących o trasie przejazdu autobusu należy zaliczyć do braków wyposażenia i oznakowania pojazdów w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów, co stanowi oczywistą przesłankę warunkującą ukaranie skarżącej karą pieniężną w wysokości 500 zł, stosownie do treści art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b u.t.d., § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia oraz lp. 2.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Wobec powyższego za nieuzasadnione uznać należało, w ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. mające polegać na niewykorzystaniu przez organy wszystkich możliwości dowodowych i nieustaleniu w sposób należyty stanu faktycznego. Nie można też organom postawić zarzutu dokonania błędnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz że nie wskazały w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji w sposób wystarczający okoliczności faktycznych i prawnych podjętych rozstrzygnięć, w myśl wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W motywach podjętych rozstrzygnięć organy wskazały bowiem w dostateczny sposób, czym się kierowały wydając decyzje co do istoty sprawy.

Zasadne jest też stanowisko organów, że w niniejszym przypadku wobec reguły kolizyjnej, zawartej 189a § 2 k.p.a., pierwszeństwo miały przepisy odrębne - przepisy ustawy o transporcie drogowym, a nie zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego w dziale IVa. Nie zaistniały też żadne przesłanki do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Sąd przyjął, że nie zaistniały okoliczności stanowiące przesłanki do zastosowania przepisów egzoneracyjnych w niniejszej sprawie. Strona nie udowodniła, że dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń. Ustawa o transporcie drogowym opiera się na zasadzie, że to właśnie przedsiębiorca transportowy odpowiada za organizację pracy w swoim przedsiębiorstwie.

Odnosząc się do wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, Sąd podzielił argumentację organu odwoławczego. Potrzeba przesłuchania strony – osób reprezentujących spółkę, w tym prezesa spółki M. R. oraz pracowników, w tym J. B. – w postępowaniu administracyjnym zachodziłaby wówczas, jeżeli spełnione zostałyby przesłanki określone w art. 86 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Skorzystanie przez organ z tego środka dowodowego uzależnione jest zatem od oceny, czy w sprawie rzeczywiście nie zostały wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Dowód z przesłuchania stron jest dowodem subsydiarnym (posiłkowym) dopuszczalnym w postępowaniu administracyjnym w ostateczności, co wynika z tego, że źródłem informacyjnym jest w tym przypadku podmiot bezpośrednio zainteresowany w sprawie. W niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 86 k.p.a. Należy wskazać, że to skarżąca powinna najpierw okazać odpowiednie dokumenty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a dopiero w przypadku zaistnienia wątpliwości co do słuszności nałożonej kary pieniężnej organ mógłby przeprowadzić kolejny dowód w sprawie, jakim jest przesłuchanie strony.

Organy administracji trafnie również uznały, że nie ma potrzeby przesłuchania świadka J. K.. W myśl art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Choć strona - zgodnie z art. 78 k.p.a. - posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, to jednak uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. W konsekwencji, organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Zdaniem Sądu, okoliczności dotyczące wykonywanego przewozu w dniu kontroli nie budziły wątpliwości organu i nie był on zobowiązany do uwzględniania żądania strony w tym zakresie. W niniejszej sprawie organy administracji drogowej dysponowały: protokołem kontroli drogowej, protokołem z przesłuchania kierowcy, protokołem z przesłuchania pasażera, wypisem z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, rozkładem jazdy autobusu, umowami przewozu osób, zleceniami na wykonywanie usług przewozu, danymi pojazdu, informacją od Starosty Powiatu B. o zgłoszeniu przedmiotowego pojazdu do zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego osób oraz o nieposiadaniu przez skarżącą zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób. Te dowody są wystarczające dla ustalenia istoty sprawy, zgodnie z wykładnią art. 92a ust. 1 u.t.d. zaprezentowaną przez organy i zaakceptowaną przez Sąd, natomiast stanowisko skarżącej i żądanie przesłuchania jej przedstawicieli oraz pracowników należy traktować jedynie jako polemikę z prawidłowo ustalonymi okolicznościami sprawy. Stąd nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 8, art. 61 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia dowodów z przesłuchania strony oraz świadków wskazanych przez skarżącą na okoliczności związane z realizacją przedmiotowego przewozu.

Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 79 k.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącej o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków M. L. i W. S.. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d., inspektor uprawniony jest do przesłuchiwania świadków. Przepis ten jest regulacją szczególną wobec art. 79 k.p.a. Wprowadzenie przez ustawodawcę art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego, prowadzonego przez inspektora transportu drogowego. Kontrola wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 k.p.a.

Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

E.G.