Uzasadnienie
III SA/Łd 688/16
A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. (znak [...]) w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Strona skarżąca uiściła wpis od skargi.
Wyrokiem z 16 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Skarżący uiścił opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.
Postanowieniem z 10 lutego 2017 r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.
Następnie skarżący sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, przedkładają formularz wniosku na druku "PPF". Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie jest właścicielem domu, mieszkania, ani innej nieruchomości. Jak wyjaśnił zajmowane mieszkanie wynajmuje od osoby prywatnej. Jedyne dochody skarżącego stanowi renta chorobowa w kwocie 1.063,83 zł. Skarżący, zgodnie z oświadczeniem, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych. Wskazał na ponoszone wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, których wysokość wyliczył na ok. 1.1000 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona wnioskująca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zwrócić jednakże należy uwagę, że postanowieniem z 10 lutego 2017 r. Referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Jeżeli więc skarżący korzysta już z prawa pomocy w zakresie częściowym (ustanowienie adwokata), to przyznając obecnie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych referendarz wziął pod uwagę przesłanki konieczne do udzielenia prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że wnioskodawca spełnia powyższe przesłanki. Rozpoznając wniosek, referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż jedyne dochody skarżącego stanowi renta chorobowa w kwocie 1.063,83 zł. Nie posiada ona żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych. Z uzyskiwanych dochodów ponosi natomiast koszty bieżącego utrzymania, zakupu leków itp., które to koszty w praktyce pochłaniają cały jego dochód.
W tej sytuacji faktycznej, w ocenie referendarza, skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
e.o.