Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr. [...], wydaną na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust.1 pkt 8 lit. d ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r. nr. 30, poz.151 ze zm.) oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U z 2013 r., poz. 267), Starosta W. skreślił W. K. z ewidencji instruktorów Starostwa Powiatowego w W., o numerze ewidencyjnym [...].
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 20 września 2013 r. wpłynął do Starostwa wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sygn. akt. [...], na podstawie którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na 8 miesięcy, licząc od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. od dnia [...] do [...].
Organ powołał się na treść art. 33 ust. 1 pkt. 8 lit. d ustawy o kierujących pojazdami i stwierdził, że W. K. nie spełnia warunków określonych w tym przepisie. Zatarcie skazania nastąpi z dniem 27 września 2015 roku.
Od powyższej decyzji W. K. wniósł odwołanie. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności:
- - art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w całości i w sposób wyczerpujący;
- - art.
- 10. § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;
- - naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 1 pkt. 8 lit. d ustawy o kierujących pojazdami poprzez przyjęcie i ustalenie, że zachodzą przesłanki do skreślenia W. K. z ewidencji instruktorów Starostwa Powiatowego w W. o numerze ewidencyjnym [...], w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do skreślenia strony odwołującej z ewidencji instruktorów Starostwa Powiatowego w W. W uzasadnieniu odwołania strona zakwestionowała oparcie rozstrzygnięcia na wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] w przedmiocie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na 8 miesięcy, gdy w tym przypadku mamy do czynienia z wykroczeniem. Zdaniem odwołującego się to organ I instancji winien sam rozstrzygnąć istotę sprawy i doprowadzić do dokładnego jej wyjaśnienia, czego w tym przypadku zabrakło.
Ponadto powołując się na naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. - W. K. podał, że nie umożliwiono mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się (przed wydaniem decyzji) co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przy czym nie wskazuje konkretnie na czym naruszenie to miałoby polegać. Natomiast uzasadniając naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy strona podała, że przepisy te nie przewidują skreślenia z ewidencji instruktorów w przypadku wykroczenia, co ma miejsce w przedmiotowym przypadku. Powołał się także na naruszenie zasady zaufania do organu, wskazując na błędne - jego zdaniem - podanie daty [...] jako terminu zatarcia skazania.
Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy powołując się na przepisy ustawy o kierujących pojazdami wskazał, że do zastosowania wobec instruktora przepisu art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy wystarczy prawomocne skazanie za prowadzeniu pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka. Nie ma natomiast znaczenia, czy czyn ten zakwalifikowano jako przestępstwo, czy też wykroczenie.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w [...] II Wydział Karny orzekł wobec W. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 8 miesięcy, zaliczając na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] oraz wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1 000 zł. Kary te orzeczono w związku z tym, że W. K., jako instruktor nauki jazdy, kierował samochodem osobowym po drodze publicznej będąc w stanie po użyciu alkoholu oraz wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajdował się w stanie po użyciu alkoholu i podejmował w tym stanie czynności zawodowe. Czyn ten wyczerpywał dyspozycje podanych w wyroku przepisów Kodeksu wykroczeń i zastosowano sankcje z nich wynikające. Skazanie to nie zostało uwidocznione w rejestrze karnym (co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy "Zapytania o udzielenie informacji o osobie" wydanego w dniu 2 września 2013 roku na wniosek W. K. przez Punkt Informacyjny Krajowego Rejestru Karnego w [...] przy Sądzie Okręgowym), gdyż zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (j.t.
Dz. U. z 2012 roku, poz. 654 ze zm.) w odniesieniu do wykroczeń w rejestrze gromadzi się dane o osobach prawomocnie skazanych za wykroczenie na karę aresztu. Strona została natomiast skazana na karę grzywny oraz orzeczono wobec niej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 8 miesięcy.
Odpis prawomocnego wyroku z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w [...] II Wydział Karny przekazał Staroście W. przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2013 roku. Oznacza to, że obowiązkiem Starosty W., po otrzymaniu powyższego wyroku, było wszczęcie postępowania w sprawie skreślenia W. K. z ewidencji instruktorów. O wszczęciu postępowania W. K. został zawiadomiony pismem z dnia [...]. W piśmie tym został pouczony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Pismo to zostało mu doręczone w dniu 2 października 2013 roku (odebrała je K. R. -siostra strony, która tym samym zobowiązała się do przekazania przesyłki adresatowi). Decyzja o skreśleniu W. K. z ewidencji instruktorów została natomiast wydana w dniu [...]. W. K. w okresie od doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania do dnia wydania decyzji miał zatem możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Z uprawnienia tego strona nie skorzystała, co czyni bezzasadnym jego zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 K.p.a.
Kolegium nie może także uznać za zasadny zarzutu, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego w [...], bez przeprowadzania własnego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Kolegium z treści przytoczonego wyżej art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy wynika jednoznacznie, że podstawę wszczęcia postępowania i wydania decyzji o skreśleniu instruktora z ewidencji instruktorów stanowi skazanie go prawomocnym wyrokiem sądowym za prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka. Organ administracji publicznej jest tym wyrokiem związany i nie jest uprawniony do przeprowadzania w tym zakresie postępowania administracyjnego. Oznaczałoby to bowiem kwestionowanie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego.
Kolegium nie znajduje także potwierdzenia zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a., a więc zasady zaufania obywateli do organów Państwa poprzez wskazanie błędnej daty zatarcia skazania. Kolegium stwierdza, że organ I instancji nie powinien w ogóle wypowiadać się w tej kwestii, bowiem nie należy to do postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa, a to:
- - art. 7 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie wzięcia pod uwagę niekaralności skarżącego, a w konsekwencji załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu skarżącego, a nadto naruszenie zasady prawdy obiektywnej,
- - art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 1 pkt. 8 lit. d ustawy o kierujących pojazdami przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na skreśleniu skarżącego W. K. z ewidencji instruktorów, w sytuacji gdy skarżący jest osobą niekaraną, posiadająca zaświadczenie o niekaralności.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, gdyż ich wykonanie w chwili obecnej grozi niepowetowaną szkodą na rzecz skarżącego, o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
|Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: |
|Skarga nie jest zasadna. |
|Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy |
|administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest |
|pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). |
|Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. |
|270) – dalej p.p.s.a.,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w |
|ustawie. |
|Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby |
|do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. |
|Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] |
|utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] o skreśleniu skarżącego z ewidencji instruktorów Starostwa Powiatowego w [...], o |
|numerze ewidencyjnym [...]. |
|Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. nr 30,|
|poz.151 ze zm.) |
|Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy instruktorem jest osoba, która: |
|nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za: |
|a) przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, |
|b) przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, |
|c) przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, |
|d) prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka, |
|e) przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu, |
|f) przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. |
|Art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy zawiera katalog przestępstw, których popełnienie przez instruktora stanowi o jego wykluczeniu z tego |
|zawodu. Jeżeli instruktor nie spełnia choćby jednego z wymogów art. 33 ust. 1 pkt 1-8 ustawy, to zostaje skreślony z ewidencji |
|instruktorów. Stosownie bowiem do treści art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku |
|niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust. 1 pkt 1-8; |
|Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie spełnił wymogu z art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy, ponieważ był skazany za prowadzenie pojazdu|
|w stanie po użyciu alkoholu. Zatem w rozpoznawanej sprawie zachodziły podstawy do zastosowania przewidzianej w art. 46 ust. 1 pkt 2 |
|ustawy sankcji skreślenia z ewidencji. Skarżący został bowiem skazany prawomocnym wyrokiem sądu za prowadzenie pojazdu w stanie po |
|użyciu alkoholu (wyrok Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny z dnia [...], sygn. akt [...]). Powyższym wyrokiem Sąd uznał obwinionego W.K.|
|za winnego tego, że w dniu [...] o godzinie [...] w [...] na ul. A jako instruktor nauki jazdy kierował samochodem osobowym marki Toyota |
|Yaris o nr rej. [...] po drodze publicznej będąc w stanie po użyciu alkoholu wyrażającym się stężeniem 0,24 mg/dm3 alkoholu w wydychanym |
|powietrzu, ponadto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości W. K. znajdował się w stanie po użyciu alkoholu i podejmował w tym stanie |
|czynności zawodowe, tj. dokonania czynu wyczerpującego dyspozycję art. 87 § 1 kw i art. 70 § 2 kw w zw. z art. 9 § 1 kw i za to na |
|podstawie art. 87 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw wymierzył mu karę 1 000 złotych grzywny. Ponadto Sąd na podstawie art. 87 § 3 kw orzekł |
|wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 8 miesięcy. |
|Ustawa o kierujących pojazdami wymaga spełnienia wymogu niekaralności, a w art. 33 ust. 1 pkt 8 lit d ustawodawca nie mówi o |
|przestępstwie, lecz o skazaniu prawomocnym wyrokiem za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Błędne jest zatem stanowisko |
|skarżącego, że jest osobą niekaraną. Zgodnie bowiem z art. 87 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (j.t. Dz.U. z 2013 r, |
|poz. 482 ze zm.) - kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w |
|ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych. |
|W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów (art. 87 § 3 Kodeksu wykroczeń). |
|Nieuzasadniony jest zatem podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 pkt w związku z art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o |
|kierujących pojazdami przez ich niewłaściwe zastosowanie. Zauważyć należy, że katalog przestępstw został określony w ustawie o |
|kierujących pojazdami w sposób daleko szerszy, niż to miało miejsce dotychczas (art. 105 ust. 2 pkt 6 ustawy o ruchu drogowym wymagał |
|jedynie niekaralności instruktora za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym), lecz wprowadzone przez ustawodawcę zmiany|
|miały na celu eliminację z zawodu tych instruktorów, którzy zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu, m.in. za prowadzenie pojazdu w |
|stanie po użyciu alkoholu. |
|Ponadto powoływanie się skarżącego na naruszenie przez organy przepisów postępowania jest chybione, w sytuacji gdy skarżący dopuścił |
|się czynu, którego charakter wymaga napiętnowania, tym bardziej, że jako osoba szkoląca kandydatów na kierowców winien zachowywać się w|
|sposób nieposzlakowany. |
|W ocenie sądu, organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały przepisy i trafnie oceniły stan faktyczny niniejszej sprawy. Zarzuty |
|skargi dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. są niezasadne, bowiem postępowanie przeprowadzone zostało w |
|sposób właściwy, a zaskarżone rozstrzygnięcie uzasadnione w sposób zgodny z art. 107 § 3 K.p.a. |
|Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik |
|sprawy, ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. a|
|i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. |
|Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami |
|administracyjnymi, sąd oddalił skargę. |
|ba |