Uzasadnienie
W dniu 15 lutego 2012 r. funkcjonariusze celni Sekcji Kontroli Gier Hazardowych Referatu Dozoru Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili czynności kontrolne w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych zgodnie z ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), w lokalu w miejscowości [...], którego wynajmującym był T. D., najemcą natomiast [...], na podstawie umowy najmu nr 794 z dnia 1 marca 2012 r.
Podczas kontroli ujawniono urządzenie o wyglądzie zewnętrznym i budowie identycznej jak automaty do gier hazardowych. W chwili wejścia do lokalu urządzenie było gotowe do gry, na monitorze widoczne były ikony z grami identycznymi jak w grach hazardowych. Urządzenie to nie posiadało oznaczeń z numerem poświadczenia rejestracji oraz numerem zezwolenia na urządzanie gier.
Kontrolujący przeprowadzili eksperyment zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz.l323 z pózn. zm.) i stwierdzili, że naruszone zostały art. 6 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, bowiem przedmiotowe urządzenie do gier winno znajdować się w kasynie do gry, po uzyskaniu odpowiedniej koncesji.
Naczelnik Urzędu Celnego w [...] postanowieniem z dnia [...], wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, w związku z urządzaniem gry poza kasynem, na ww. automacie. Następnie, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 2 ust. 3, 4, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 90 ust. 1, art. 91, art. 117, art. 129 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wymierzył Spółce [...] karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł z tytułu urządzania gier na ww. automacie.
Pismem z dnia 19 marca 2015 r. Spółka odwołała się od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...].
Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].
W dniu 22 czerwca 2015 r. do Dyrektora Izby Celnej w [...] wpłynęła skarga Spółki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...].
Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów art.120 Ordynacji podatkowej i art.7 Konstytucji RP poprzez zastosowanie sprzecznych z prawem unijnym technicznych przepisów ustawy o grach hazardowych;
- 2. naruszenie przepisu art. 91 ust.3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że w niniejszym stanie faktycznym powinna znaleźć zastosowanie ustawa o grach hazardowych stanowiąca część krajowego porządku prawnego, pomimo braku notyfikacji i niezgodności ustawy z prawem europejskim;
- 3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
- 4. naruszenie art. 2 ust. 6 oraz 7 ustawy o grach hazardowych, bowiem wyłącznie ustawowe uprawnienie do rozstrzygnięcia, czy gra jest grą na automacie przysługuje Ministrowi Finansów w drodze decyzji,
- 5. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, art. 130, art. 187 § 1, art. 188, w zw. z art.197 i art. 229 oraz art.191 Ordynacji podatkowej w zw. z art.2 ust.5 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego,
- 8. naruszenie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 8 i art. 1 pkt 11) dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L. 98.204.37 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż można prowadzić postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na podstawie niemającej zastosowania (nieskutecznej) wobec polskich podmiotów nienotyfikowanej Komisji Europejskiej przez Polskę - normy art.14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, która została w sposób wiążący uznana przez TSUE za "przepis techniczny" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE skutkującej wydaniem decyzji bez podstawy prawnej, a więc dotkniętej wadą nieważności. Ponadto w skardze zawarto żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości jako wydanych bez podstawy prawnej a na wypadek uznania przez Sąd, iż nie ma podstaw do stwierdzenie nieważności decyzji, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącego lub pełnomocnika oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 30 października 2015 r. pełnomocnik organu administracji wnosił o oddalenie skargi. Oświadczył, że organ wymierzył karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., gdyż w przypadku wymierzenia kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. byłby problem z ustaleniem wielkości przychodu uzyskanego z automatu do gry, ponieważ strona nie prowadziła żadnej dokumentacji dotyczącej gry na automacie.
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2015 r. Sąd postanowił zawiesić postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C-303/15.
W dniu 4 lipca 2016 r., wobec treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 Sąd podjął zawieszone postępowanie.
W dniu 12 września 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo Spółki z dnia 8 września 2016 r. zawierające wniosek o cofnięcie skargi. W związku z cofnięciem skargi zwrócono się o zwrot uiszczonej tytułem wpisu od skargi kwoty 400 złotych przekazem pocztowym na adres skarżącej Spółki.
Na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. pełnomocnik organu pozostawił wniosek skarżącej do uznania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), nazywanej dalej: P.p.s.a. – skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, o czym orzekł w punkcie 1 postanowienia.
W odniesieniu do wniosku skarżącego o zwrot uiszczanego wpisu od skargi, stwierdzić należy, że nie znalazł on swojego uzasadnienia w aktualnej treści art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, w jego brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 232 § 2 P.p.s.a.).
Powyższy przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie ze względu na przepis art. 2 w zw. z art. 1 pkt 62 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), zgodnie z którym przepisy tej ustawy, w brzmieniu nadanym m. in. przez art. 1 pkt 62, stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie.
W niniejszej sprawie skarga [...] wpłynęła do Dyrektora Izby Celnej w [...] w dniu 22 czerwca 2015 r. Cofnięcie skargi nastąpiło niewątpliwie już po rozpoczęciu rozprawy. Pierwsze posiedzenie sądowe w przedmiotowej sprawie miało bowiem miejsce w dniu 30 października 2015 r. Wniosek o cofnięcie skargi wpłynął do Sądu na dzień przed przeprowadzeniem kolejnej rozprawy, w dniu 13 września 2016 r.
Intencją ustawodawcy zmieniającego przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. od 15 sierpnia 2015 r. było – poprzez zmodyfikowanie zasad zwrotu wpisu – ograniczenie potrzeby przeprowadzania rozpraw i innych posiedzeń sądowych w sytuacjach, w których strona zamierza zrezygnować z poddania kontroli sądowej indywidualnej sprawy administracyjnej lub rozstrzygnięcia wydanego w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Warto również wspomnieć, że wcześniej omawiany przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowił, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego; nie wprowadzał zatem cezury czasowej możliwości odzyskania przez stronę wpisu, jaką był dzień rozpoczęcia rozprawy (postanowienie WSA w Poznaniu sygn. akt II SAB/Po 57/16 z dnia 8 lipca 2016 r., dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl).
W konsekwencji żądanie skarżącego w zakresie zwrotu uiszczonego wpisu nie mogło zostać uwzględnione, o czym Sąd, na odstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. rozstrzygnął w punkcie 2 sentencji postanowienia.
R.T.