Uzasadnienie
W dniu 31 sierpnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji I i II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j. ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć o ocenę zarówno wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...]. W skardze pełnomocnik skarżącego sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji I i II instancji. Wobec niejasnej treści wniosku Sąd uznał, że intencją strony było złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych do Sądu postanowień I i II instancji, albowiem w sprawie nie zostały wydane żadne decyzje.
W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania kontrolowanego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie.
Co do zasady przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Zdaniem Sądu postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów nie wywołują skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem z punktu widzenia wykonalności tytułów wykonawczych o ww. numerach wstrzymanie ich wykonania nie ma żadnego znaczenia. Stanowisko takie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. II OSK 2952/14 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wyjaśnić także trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania powinien zawierać uzasadnienie poprzez odniesienie się do konkretnych okoliczności stanowiących podstawę ewentualnego pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku. W rozpoznawanej sprawie wniosek nie został uzasadniony.
Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
e.o.