Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 listopada 2012 roku S. P. przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku umarzającej postępowanie w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania.
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] wobec wniesienia jej z uchybieniem terminu, który nie został stronie przywrócony.
W dniu 24 kwietnia 2013 roku do sądu wpłynęło pismo adwokat I.T. zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. P. zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2013 roku odrzucającym skargę wraz z wnioskiem o zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w wysokości 75% stawiki minimalnej. Pismo zawierało także oświadczenie, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części, a jego egzemplarz został przesłany skarżącemu
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348), zwane dalej rozporządzeniem.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) cytowanego rozporządzenia wynosi 240 zł, zatem wynagrodzenie należne adwokatowi za dokonaną czynność wynosi 120 zł (50% z kwoty 240 zł), bowiem ustanowiony został w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 18 ustęp 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.
e.o.