Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] roku, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. przez podinspektora w Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł., w sprawie odmowy przyznania B. Ś. dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j.: Dz. U. z 2015 roku, poz. 1659 ze zm.) oraz art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (t. j.: Dz. U. z 2013 roku, poz. 966 ze zm. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją nr [...] z dnia [...]roku organ pierwszej instancji odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego B. Ś.. Od decyzji powyższej strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł..
Do dnia rozpatrzenia tej sprawy przez Kolegium organ pierwszej instancji nie przedstawił zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji. W odwołaniu skarżąca podniosła, że nie spełnia kryteriów określonych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Opisała swoją ciężką sytuację życiową i materialną.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią" w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla 1 osoby. Stosownie do art. 5 ust. 5 powoływanej wyżej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 %. W myśl art. 5 ust. 3 ustawy dodatkach mieszkaniowych, normatywną powierzchnię powiększa się 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.
O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.).
Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że B. Ś. zajmuje spółdzielczy, własnościowy lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej wynoszącej 48,53 m2 oraz powierzchni pokoi i kuchni wynoszącej 38,04 m2. Strona nie posiada zadłużenia w opłatach za lokal. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z przysługującej jej emerytury w wysokości brutto 1.508,61 zł miesięcznie (z emerytury potrącana jest kwota w wysokości 150,- zł miesięcznie). Po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie w dniu 30 maja 2016 roku organ pierwszej instancji, powołując się na art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, to jest przekroczenie dopuszczalnej powierzchni normatywnej, odmówił przyznania B. Ś. dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, zajmowanego przez skarżącą, przekracza normatywną powierzchnię, która dla 1 osoby - zgodnie z powołanym wyżej art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych - wynosi 35 m2.
Przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30 % (48,53 m2: 35 m2 x 100% = 138,66 %). Natomiast udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez stronę wynosi 78,38 % (38,04 m2: 48,53 m2 x 100% = 78,38 %), a więc przekracza 60 %.
W złożonym odwołaniu B. Ś. nie podnosi żadnych merytorycznych zarzutów przeciwko decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Strona nie kwestionuje również, przyjętych dla potrzeb rozstrzygnięcia w tej sprawie: powierzchni użytkowej oraz powierzchni pokoi i kuchni swojego lokalu. Ma świadomość, że nie spełnia obowiązujących ustawowych kryteriów. Zdaniem Kolegium nie istnieje możliwość przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego, w drodze wyjątku, ze względu na jej trudną sytuację finansową.
Na wymienioną decyzję organu odwoławczego B. Ś. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W uzasadnieniu podniosła, że jest w bardzo trudnie sytuacji materialnej. Ma niską emeryturę z której potrącane są różne kwoty przez organ egzekucyjny. Nie ma pieniędzy na utrzymanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270, zwaną dalej p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W świetle art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71 poz.734 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią art.5 ust.1 pkt.1 wymienionej ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać:
- 1. 35 m2 – dla 1 osoby
Zgodnie z treścią art.5 ust.5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. dodatek mieszkaniowy przysługuje gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:
- 1. 30 % lub
- 2. 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %.
Z wymienionych przepisów wynika, iż jedną z przesłanek przyznania dodatku mieszkaniowego jest to aby normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekraczała powierzchni określonej w art.5 ust.1 ustawy z 21 czerwca 2001r.. W przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma ta wynosi 35 m2.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż powierzchnia użytkowa mieszkania skarżącej wynosi 48,53 m2. B. Ś. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe a więc powierzchnia jej mieszkania przekracza normę, o której mowa w art.5 ust.1 pkt.1 ustawy z 21 czerwca 2001r.
W stosunku do skarżącej nie jest również spełniony żaden z warunków wymienionych w art.5 ust.5 wymienionej ustawy. Powierzchnia użytkowa lokalu B. Ś. (48,53 m2) przekracza normatywną powierzchnię (35 m2) o 38,66%. Powierzchnia lokalu zajmowanego przez skarżącą jest zatem większa niż 30% normatywnej powierzchni.
Udział powierzchni pokoju i kuchni (38,04 m2) w lokalu skarżącej wynosi 78,34 % całości powierzchni lokalu (38,04 m2: 48,53 m2 x 100% = 78,38%). Przekroczona jest więc norma 60 %, o której mowa w punkcie 2 artykułu 5 ust.5 ustawy z 21 czerwca 2001r.
Nie został zatem spełniony żaden z warunków określonych w art.5 ust.5 wymienionej ustawy. Organy administracji obu instancji trafnie zatem, odmówiły przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego.
Okoliczności podnoszone w skardze nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. B. Ś. opisała w skardze swoją bardzo trudną sytuację materialną gdyż ma niską emeryturę z której potrącane są różne kwoty przez komornika. Nie negując bardzo trudnej sytuacji materialnej skarżącej należy zaznaczyć, że nie uzasadnia ona przyznania dodatku mieszkaniowego w drodze wyjątku. Przyczyną odmowy przyznania tego świadczenia jest posiadanie przez skarżącą lokalu o zbyt dużej powierzchni i organy administracji nie mogły z tego powodu przyznać jej dodatku mieszkaniowego.
Sąd uznał, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone w wymaganym terminie. W aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia skarżącej decyzji z dnia [...]. zaś odwołanie od niej B. Ś. złożyła w dniu 14 lipca 20-16r. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2017r. skarżąca nie pamiętała którego dnia doręczono jej decyzję Prezydenta Ł. lecz wyjaśniła, że zachowała termin czternastu dni gdyż zawsze dotrzymuje ustawowych terminów. W związku z czym sąd uznał, że odwołanie zostało wniesione w terminie określonym w art.129 § 2 K.p.a.
Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Powierzchnia lokalu skarżącej przekracza normatywną powierzchnię, o której mowa w art.5 ust.1 ustawy z 21 czerwca 2001r. i nie został spełniony żaden z warunków określonych w art.5 ust.5 wymienionej ustawy. W związku z czym organy administracji trafnie odmówiły przyznania dodatku mieszkaniowego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę B. Ś..
e.o.