Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. wydaną przez Wójta Gminy K. orzeczono o wymeldowaniu M. M. z pobytu stałego spod adresu: K. [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ argumentował między innymi, że M. M. w 1996 r. opuściła dobrowolnie wskazane powyżej miejsce pobytu stałego i zamieszkiwała w innych miejscach. Aktualnie swoje życie osobiste i rodzinne skoncentrowała w wynajmowanym mieszkaniu w P. M. M. oświadczyła, że nie pozostawiła żadnych rzeczy osobistych w dawnym mieszkaniu i nie zamierza również do niego wracać.
Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewody L. utrzymano zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ administracyjny wydaje decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wojewoda podał, iż przeprowadzone postępowanie wykazało, że została spełniona przesłanka do wydania decyzji orzekającej o wymeldowaniu M. M. Potwierdzeniem powyższych ustaleń są wyjaśnienia stron, w tym samej odwołującej się, która stwierdziła, że w niniejszym mieszkaniu nie ma należących do niej rzeczy i przedmiotów osobistego użytku.
Ponadto odwołująca stwierdziła, że nawet gdyby istniała możliwość powrotu do dawniej zajmowanego mieszkania, z uwagi na konflikt zaistniały pomiędzy nią, a mężem nie wróciła by pod dawny adres. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podniósł, że w świetle powołanego przepisu i ustalonego stanu faktycznego nie znajduje podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.
Od powyższej decyzji organu drugiej instancji M. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżąca wskazała, iż nie mieszka pod adresem zameldowania ponieważ jest w trakcie rozwodu i nie jest w stanie gdzie indziej się zameldować. Skarżąca wskazała, że obecnie zamieszkuje w wynajętym lokalu, którego właściciel nie chce wyrazić zgody nawet na tymczasowe zameldowanie. Podkreśliła również, że sama wychowuje córkę, na którą dostaje zasiłek rodzinny, a przypadku wymeldowania się nie będzie mogła otrzymywać takiej pomocy ani kontynuować pracy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał ponadto, iż wymeldowanie skarżącej nie spowoduje pozbawienia ją zasiłku na dziecko jak również nie spowoduje utraty pracy.
Sąd zważył, co następuje
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W/w przepis przewiduje, że organ administracyjny wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Jak wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, niespornym jest fakt opuszczenia przez skarżącą lokalu położonego w miejscowości K. W tym lokalu skarżąca nie przebywa od kilkunastu już lat, co zresztą sama przyznaje w swoich wyjaśnieniach z dnia 3 listopada 2011 r. – złożonych w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego – jak również w uzasadnieniu skargi sądowej. Organ ustala, iż skarżąca nie zamieszkuje w spornym lokalu od 15 lat. Ustala także, że skarżąca swoje życie osobiste i rodzinne koncentruje w P. Okoliczność tę potwierdzają M. M., C. M. i J. Ś. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca kwestionowała ustalenia organu w tym zakresie.
Zarzuty i wnioski skargi nie podważają argumentacji zaprezentowanej przez organ. To, że skarżąca obecnie zamieszkuje w wynajętym lokalu, którego właściciel nie chce wyrazić zgody nawet na tymczasowe zameldowanie, podobnie jak fakt, że skarżąca sama wychowuje córkę, na którą dostaje zasiłek rodzinny, nie ma znaczenia w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżąca uważa, że "bez meldunku" nikt jej nie zatrudni, a ponadto straci zasiłek rodzinny na córkę.
W orzecznictwie dotyczącym instytucji wymeldowania podnosi się, że wyłączną przesłanką wymeldowania określonej osoby z lokalu jest sam opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Zameldowanie i wymeldowanie są jedynie aktami rejestracji danych pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustalenia tego pobytu w dotychczasowym miejscu (wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 1973/10). Decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny (postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2011 r. sygn. akt 530/11). Sam fakt przejściowej nieobecności, czy też występowania nawet nieregularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany je opuścił w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 127/11).
W wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. K 20/01 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnia między innymi, że realizacja obowiązku meldunkowego służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego, a celem obowiązku meldunkowego jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że decyzja o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego jest rozstrzygnięciem, które nie narusza przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika skarżącej uzasadnia art. 250 p.p.s.a.