Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2020 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania Firmy Handlowej S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Rajcu Poduchownym (dalej również jako "skarżąca", "Spółka"), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia 25 września 2018 r. nr [...], ustalającą skarżącej opłatę z tytułu czynności wykonywanych w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego w wysokości [...] zł.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2018 r. nr [...], po zapoznaniu się z wynikami przeprowadzonej w dniach 28-30 maja 2018 r. kontroli sanitarnej w Sklepie nr [...] "P." w R., prowadzonym przez Firmę Handlową "S." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Rajcu Poduchownym, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nakazał skarżącej wyposażyć pracowników zatrudnianych na stanowisku sprzedawca-kasjer w obuwie robocze, zapewnić pranie odzieży roboczej lub ekwiwalent pieniężny w przypadku wykonywania tej czynności przez pracownika oraz wykonać ww. obowiązki do dnia 15 września 2018 r.
Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 4 września 2018 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach sprawowania bieżącego nadzoru sanitarnego.
Następnie, decyzją z dnia 25 września 2019 r., wydaną na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195), dalej powoływanej również jako "u.p.i.s.", Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. (dalej "organ I instancji") ustalił opłatę za ww. czynności w wysokości [...] zł oraz zobowiązał Spółkę do jej uiszczenia w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wysokość powyższej kwoty wyliczono w oparciu o kryteria kosztów bezpośrednich w postaci kosztów pracy wynagrodzenia pracownika (29 zł/godzina x 1 godzina x 1 pracownik) - [...] zł oraz kosztów pośrednich w tym: kosztów transportu (2 zł/km x 0 km) - [...] zł, kosztów godzinowych wynagrodzenia pracownika administracji i obsługi - [...] zł, kosztów usług pocztowych, telekomunikacyjnych - [...] zł oraz kosztów zużycia energii elektrycznej, wody, gazu, odprowadzanie ścieków - [...] zł. Ustalenia wysokości opłaty dokonano na podstawie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r., Nr 36, poz. 203), zwane dalej "rozporządzeniem".
Pismem z dnia 22 października 2018 r. organ I instancji, w odwiedzi na pismo Spółki poinformował, że nie zachodzi konieczność uzupełnienia decyzji z dnia 25 września 2018 r. w zakresie doprecyzowania kto ponosi koszty wygenerowane w toku tej sprawy, gdyż z treści przedmiotowej decyzji jednoznacznie wynika, iż koszty ustalone na kwotę [...]zł ponosi strona. Na skutek pisma Spółki z dnia 20 listopada 2019 r. postanowieniem z dnia 2 stycznia 2020 r., wydanym na podstawie art. 37 ust. 1 u.p.i.s. w związku z art. 111 § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 59 ze zm., obecnie Dz.U. z 2021 r. poz. 735), dalej jako "k.p.a." odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia 25 września 2018 r.
Wcześniej, z uwagi na zakończenie przez przedsiębiorcę prowadzenia działalności gospodarczej w skontrolowanym punkcie, decyzją z dnia 13 grudnia 2018 r. nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 2 sierpnia 2018 r.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą odwołania, decyzją z dnia 5 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej "organ II instancji", "organ odwoławczy") utrzymywał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 25 września 2018 r.
W pierwszej kolejności organ odwoławczy zważył, że mimo, iż organ I instancji postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji wydał z niezachowaniem terminów określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, organ II instancji mając na względzie art. 112 k.p.a. rozpatrzył odwołanie stosownie do przepisów zawartych w art. 138 ustawy tej ustawy.
Następnie, odnosząc się do meritum sprawy organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 u.p.i.s. za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, które ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Organ II instancji odwołał się również do regulacji § 2-4 rozporządzenia i uzasadniał, że w jego ocenie organ I instancji trafnie orzekł o ustaleniu opłaty z tytułu czynności wykonywanych w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego i zobowiązał Firmę Handlową "S." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością do uiszczenia ustalonej opłaty. W wyniku przeprowadzonej kontroli sanitarnej w zakresie przestrzegania przepisów higieny pracy i warunków zdrowotnych środowiska pracy w Sklepie nr [...] "P." w R. stwierdzono bowiem naruszenie art. 2377 § 1 pkt 2 oraz art. 2379 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.), dalej jako "k.p.".
W związku z powyższym, organ I instancji nakazał usunąć stwierdzone nieprawidłowości, poprzez wyposażenie pracowników w obuwie robocze oraz zapewnienie prania odzieży roboczej lub ekwiwalentu pieniężnego w przypadku wykonywania tej czynności przez pracownika. Organ I instancji był zatem zobowiązany, zgodnie z art. 36 ust. 1 u.p.i.s., do ustalenia i pobrania opłaty w wysokości kosztów wykonania czynności wykonanych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Organ odwoławczy ocenił również, że organ I instancji prawidłowo wyliczył koszty bezpośrednie, tj. koszty pracy wynagrodzenia pracownika oraz koszty pośrednie, tj. koszty godzinowe wynagrodzenia pracownika administracji i obsługi, koszty usług pocztowych, telekomunikacyjnych, koszty zużycia energii elektrycznej, wody, gazu, odprowadzania ścieków kierując się postanowieniami ww. rozporządzenia.
Organ odwoławczy podkreślił także, że w dniu kontroli skarżąca była pracodawcą dla osób wykonujących pracę w Sklepie Nr [...] "P." w R., a tym samym zgodnie z art. 207 § 1 i art. 304 § 1 k.p., jako pracodawca ponosiła odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy i była zobowiązana zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy.
W dniu 20 sierpnia 2020 r. skarżąca nadała do Wójta [...] wniosek o uzupełnienie decyzji organu oddawczego z dnia 5 sierpnia 2020 r. w zakresie doprecyzowania kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania. Po przekazaniu pisma według właściwości do Wojewódzki Inspektor Sanitarny organ odwoławczy postanowieniem z dnia 9 września 2020 r. odmówił uzupełnienia zaskarżonej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka wniosła o uchylenie decyzji L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 sierpnia 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 11, art. 57 § 5 pkt 2, art. 65 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się do argumentów strony wyrażonych w piśmie z dnia 30 lipca 2020 r. oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia 5 sierpnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia 25 września 2018 r. ustalającą opłatę z tytułu czynności wykonywanych w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego w wysokości [...] zł oraz zobowiązującą Spółkę do jej uiszczenia w zakreślonym terminie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 36 ust. 1 u.p.i.s., w myśl którego za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z zastrzeżeniem ust.
2. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Opłat tych nie pobiera się od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań (art. 36 ust. 2 u.p.i.s.).
Sposób ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej został określony w wydanym na podstawie art. 36 ust. 4 u.p.i.s. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W myśl § 2 ww. rozporządzenia, wysokość opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania. Stosownie do § 3 rozporządzenia, do bezpośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności obejmujące:
- 1) średnie wynagrodzenie pracowników stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne lub inne czynności, obliczane według godzinowych stawek osobistego zaszeregowania wraz z pochodnymi od wynagrodzenia;
- 2) koszty materiałowe, w tym w szczególności koszty odczynników i innych materiałów pomocniczych;
- 3) koszty podróży służbowych pracowników, w tym koszty należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej;
- 4) przeciętne koszty związane z działalnością rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych.
Z kolei zgodnie z § 4 rozporządzenia, do pośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty działalności stacji sanitarno-epidemiologicznych poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności, obejmujące:
- 1) średnie wynagrodzenie pracowników administracji i obsługi wraz z pochodnymi od wynagrodzenia;
- 2) koszty usług pocztowych, telekomunikacyjnych i pralniczych;
- 3) koszty zużytej energii elektrycznej, wody i gazu;
- 4) koszty zakupu, zużycia i konserwacji aparatury i sprzętu laboratoryjnego;
- 5) koszty transportu.
Do wysokości kosztów bezpośrednich określonych na podstawie § 3 dolicza się wysokość kosztów pośrednich, o których mowa w § 4 (§ 5 rozporządzenia). Czas pracy pracownika niezbędny do wykonania badania laboratoryjnego oraz innej czynności, stanowiący podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 pkt 1, określa dyrektor stacji sanitarno-epidemiologicznej na wniosek kierownika właściwej komórki organizacyjnej stacji sanitarno-epidemiologicznej (§ 6 rozporządzenia).
Z powyższych przepisów wynika, że kluczową przesłanką do pobrania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 1 u.p.i.s., jest naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Nie ma przy tym znaczenia, czy opłata dotyczy wykonanych badań laboratoryjnych, czy też innych czynności podjętych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach sprawowania bieżącego nadzoru sanitarnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że zawarty we wskazanym wyżej przepisie zwrot "badania laboratoryjne oraz inne czynności" należy traktować rozdzielnie. "Inne czynności" w żadnej mierze nie muszą być wykonywane tylko w związku z badaniami laboratoryjnymi. Dotyczą one szeroko rozumianego postępowania kontrolnego, obejmującego czynności pozostające w "merytorycznym związku", tj. stanowiące przejaw nadzoru sanitarnego. Dla zastosowania przepisu art. 36 ust. 1 u.p.i.s. istotne jest, czy określone czynności służą celowi kontroli, a więc zmierzają do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki NSA z dnia 30 maja 2016 r., II OSK 2281/14 oraz z dnia 18 stycznia 2017 r., II OSK 1071/15 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Jak wskazał z kolei WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 sierpnia 2020 r., III SA/Kr 987/18, CBOSA – czynnością kontrolną może być w zasadzie wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w prowadzonym przez skarżącą Sklepie nr [...] "P." w R. została przeprowadzona kontrola sanitarna w zakresie przestrzegania przepisów higieny pracy i warunków zdrowotnych środowiska pracy. W toku kontroli stwierdzono naruszenie art. 2377 § 1 pkt 2 oraz art. 2379 § 2 ustawy Kodeks pracy. Mając na uwadze ustalenia kontroli, decyzją z dnia 2 sierpnia 2018 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nakazał skarżącej wyposażyć pracowników zatrudnianych na stanowisku sprzedawca-kasjer w obuwie robocze, zapewnić pranie odzieży roboczej lub ekwiwalent pieniężny w przypadku wykonywania tej czynności przez pracownika oraz wykonać ww. obowiązki do dnia 15 września 2018 r. Skarżąca nie wnosiła środka odwoławczego od powyższej decyzji.
Powyższe ustalenia, w sposób niebudzący wątpliwości sądu, uprawniały organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej do ustalenia w niniejszej sprawie opłaty za czynności wykonane w toku kontroli. Jak wynika z akt sprawy, w tym z protokołu kontroli (k.[...] akt admin.), została ona przeprowadzona w ramach sprawowania bieżącego nadzoru sanitarnego i dotyczyła przestrzegania przepisów higieny pracy i warunków zdrowotnych środowiska pracy. Podjęte w toku kontroli czynności służyły celowi kontroli i zmierzały do ustalenia czy przedsiębiorca przestrzegał regulacji dotyczących higieny pracy i warunków zdrowotnych środowiska pracy w obszarach: ocena stanu sanitarno-higienicznego pomieszczeń pracy, ocena pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ocena dokumentacji związanej z warunkami zdrowotnymi środowiska pracy. W toku kontroli stwierdzono naruszenie ww. przepisów Działu Dziesiątego Bezpieczeństwo i higiena pracy Kodeksu Pracy. Spełniony został zatem podstawowy warunek ustalenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 1 u.p.i.s., tj. naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Nie ma również żadnych podstaw do kwestionowania ustalonej przez organy opłaty za wykonane czynności (skarżąca zarzutu co do wysokości ustalonej opłaty nie stawia). W ocenie sądu, określając jej wysokość organy wskazały elementy składowe kosztów, z zachowaniem podziału na koszty bezpośrednie i pośrednie. Na koszty bezpośrednie składały się koszty wynagrodzenia pracownika (29 zł/godzina x 1 godzina x 1 pracownik) w wysokości [...] zł. Natomiast w skład kosztów pośrednich wchodziły koszty godzinowe wynagrodzenia pracownika administracji i obsługi w wysokości [...] zł, koszty usług pocztowych, telekomunikacyjnych w wysokości [...] zł oraz koszty zużycia energii elektrycznej, wody, gazu, odprowadzanie ścieków w wysokości [...] zł. Łączna wysokość stwierdzonych kosztów wynosiła [...] zł. W uzasadnieniu obu decyzji organy wskazały, że wysokość opłaty została ustalona w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia.
Żaden przepis prawa nie nakłada przy tym na organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej obowiązku wyjaśnienia podstaw i sposobu wyliczenia wysokości kosztów w odniesieniu do poszczególnych elementów opłaty. Zastosowanie stawki tzw. godziny roboczej w przypadku kosztów bezpośrednich, jak i uśrednionej wysokości kosztów pośrednich było jak najbardziej uprawnione. Prawidłowo organy określiły również wynikający z art. 261 § 1 k.p.a. termin do uiszczenia ww. kwoty (por. też wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., II OSK 1668/16, CBOSA)
Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, w tym art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W aktach sprawy znajduje się protokół kontroli przeprowadzonej w przedmiotowym Sklepie nr [...] "P." w R. podpisany przez osobę upoważnioną przez pracodawcę oraz będąca punktem wyjścia dla rozpoznawanej sprawy prawomocna decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 sierpnia 2018 r., nakazująca usunięcie stwierdzonych podczas kontroli uchybień. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa. Wbrew zarzutom skargi zapewniono skarżącej czynny udział w postępowaniu, informowano o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści właściwych przepisów.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia opłaty za czynności wykonane w ramach kontroli sanitarnej w zakresie przestrzegania przepisów higieny pracy i warunków zdrowotnych środowiska pracy. Wbrew stanowisku skargi, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się merytorycznie do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wyjaśnił zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, jasne są też motywy, które legły u podstaw decyzji, a zatem standardy nałożone wyrażoną w art. 11 k.p.a zasadą przekonywania zostały przez organ zachowane. Niezadowolenie zaś strony postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Nie można też czynić organowi odwoławczemu zarzutu, iż nie odniósł się do pisma skarżącej z dnia 30 lipca 2020 r. które wpłynęło do organu I instancji w dniu 10 sierpnia 2020 r., a do organu odwoławczego w dniu 17 sierpnia 2020 r. (k. [...] akt adm.), a więc już po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji z dnia 5 sierpnia 2020 r. Pismo to stanowiło doprecyzowanie odwołania złożonego w dniu 4 lutego 2020 r., które nie wskazywało naruszenia konkretnych przepisów prawa procesowego i materialnego. W piśmie tym skarżąca postawiła ogólny zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżąca nadała przedmiotowe pismo na adres Burmistrza Miasta D.. Wprawdzie w myśl art. 65 § 2 k.p.a., podanie wniesione do organu przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu, zaś w myśl § 1 tego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie, to jednak należy uznać, że organ odwoławczy miał możliwość zapoznanie się z jego treścią dopiero 17 sierpnia 2020 r., a więc już po wydaniu decyzji w sprawie.
Wobec powyższego oczywiste jest, że decyzja organu II instancji nie mogła odnosić się do jego treści. Jak już przy tym wskazano w piśmie tym bliżej nie sprecyzowano na czym w okolicznościach tej konkretnej sprawy miałoby polegać naruszenie powołanych przepisów prawa procesowego. Dla porządku tylko wyjaśnić należy, że nieprawdą jest twierdzenie zwarte w przedmiotowym piśmie, iż skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postepowania w sprawie ustalenia opłaty. Jak bowiem winka z akt zawiadomienie z dnia 4 września 2018 r. o wszczęciu postepowania w niniejszej sprawie zostało przez skarżącą odebrane w dniu 11 września 2018 r. (zawiadomienie odebrał M. W., jak wynika z KRS Prezes Zarządu Spółki – k. [...] akt adm.)
Podnieść również wypada, że taktyka działania skarżącej polegająca na kierowaniu pism dotyczących niniejszego postępowania administracyjnego, do organów niewłaściwych, niezwiązanych ze sprawą, z powołaniem się przy tym na art. 65 k.p.a. – jak wynika z akt – była niejednokrotnie przez Spółkę stosowana, co uzasadnia celowe działanie skarżącej zmierzające do wydłużenia ostatecznego załatwienia sprawy, gdy zważyć, że organy, do których kierowano pisma miały siedzibę w różnych częściach Polski (S., D., C.). Oczywiście takie działanie strony nie jest prawnie zabronione, niemniej jednak świadczy o nienależytej staranności skarżącej w prowadzeniu swoich spraw, w sytuacji, gdy była ona prawidłowo pouczana o trybie i terminie wniesienia środków zaskarżenia, czy też prawidłowo wyzwana do dokonania stosownych czynności procesowych.
Nie można też zapominać, że instytucja z art. 65 k.p.a. służy rozpoznaniu sprawy przez organ właściwy albowiem ustanowiony w art. 19 k.p.a. obowiązek przestrzegania przez organy administracji publicznej swojej właściwości ma charakter bezwzględny, a także poszanowaniu prawa strony postępowania do należytego rozpoznania jej sprawy. Nie może jednak być przez stronę nadużywana. W okolicznościach niniejszej sprawy wniesienie żądania do organu niewłaściwego nie spowodowało dla strony negatywnych konsekwencji związanych z uchybieniem terminowi. Organ wbrew zarzutom skargi działał z poszanowaniem zasady działania w zaufaniu jednostki do władzy publicznej, a w toku postępowania z urzędu lub na wniosek strony podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.).
Na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.