Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] o wymierzeniu W... z siedzibą w [...] (Ukraina) kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia.
W dniu [...] sierpnia 2019 r. na terenie przejścia granicznego w [...] został poddany kontroli zespół pojazdów złożony z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej o numerze rejestracyjnym [...] Zespołem pojazdów kierował [...]. Kontrolowanym pojazdem wykonywany był przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego na rzecz W... z siedzibą w [...]. Przedmiotem przewozu był towar w postaci podnośnika o wadze 23100 kg.
W trakcie kontroli, w wyniku dynamicznego ważenia pojazdu, stwierdzono przekroczenie nacisku trzeciej osi pojazdu, będącej składową grupy dwóch osi, w której jedna jest osią napędową, a druga osią nienapędową (odległość między osiami składowymi wynosiła 1,31 m) o 1980 kg (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 20,84%), przy stwierdzonym przez organ dopuszczalnym przewidzianym przepisami prawa nacisku osi składowej wchodzącej w skład grupy osi wynoszącym 9,5 tony dla każdej osi. W wyniku ważenia na wadze statycznej uzyskano dane dotyczące masy całkowitej pojazdu - 47280 kg, co oznacza przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 7280 kg (18,2%). Pomiar innych parametrów pojazdu wskazał następujące wymiary pojazdu: długość -1900 cm, wysokość – 425 cm, szerokość – 255 cm. Wynik pomiaru rzeczywistych parametrów zewnętrznych pojazdu opisany został w protokole nr [...] W protokole wskazano, że wskazane wyżej wymiary pojazdu przekroczyły o 25 cm (1,33%) dopuszczalną długość pojazdu oraz o 25 cm (6,25%) dopuszczalną wysokość.
Na żądanie kierowcy przeprowadzono powtórne ważenie dynamicznego nacisku osi opisane w protokole nr [...] W wyniku ważenia stwierdzono przekroczenie nacisku trzeciej osi pojazdu będącej składową grupy dwóch osi, w której jedna jest osią napędową, a druga osią nienapędową o 1960 kg (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 20,63%), przy stwierdzonym przez organ dopuszczalnym przewidzianym przepisami prawa nacisku osi składowej wchodzącej w skład grupy osi wynoszącym 9,5 tony dla każdej osi. Jako wiążące przyjęto wyniki drugiego pomiaru, ponieważ były korzystniejsze dla skarżącej.
Pomiaru masy całkowitej pojazdu dokonano przy użyciu wagi statycznej model SCALEX, nr fabryczny [...]/3, posiadającej świadectwo legalizacji ponownej z dnia [...] września 2017 r. wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w L., znak wniosku [...], ważne do dnia [...] września 2019 r. Pomiaru wysokości pojazdu dokonano przymiarem teleskopowym analogowym o zakresie pomiarowym 1-5 m, działka elementarna 1 mm, producent RICHTER, nr ewidencyjny [...], posiadającym świadectwo wzorcowania nr [...] wydane w dniu [...] grudnia 2017 r. przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G.. Pomiaru długości pojazdu dokonano przymiarem wstęgowym typ 305034030BF BMI, nr [...], posiadającym ważne świadectwo wzorcowania przymiaru wstęgowego [...] z dnia [...] listopada 2018 r. wydane przez Serwis i Laboratorium Pomiarowo-Kontrolne Sprzętu Geodezyjnego i Laserowego Geomatix Sp. z o.o.
W wyniku kontroli uznano, że na przejazd pojazdu nienormatywnego wymagane było uzyskanie zezwolenia kategorii VII. W trakcie kontroli kierowca nie okazał zezwolenia kategorii VII, przedstawił natomiast zezwolenie kategorii V, nr [...]
W wyniku kontroli stwierdzono także naruszenia określone w lp. 10.2.3. oraz z lp.10.3.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 z późn. zm., dalej powołanej jako "u.t.d.").
Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Naczelnik L. Urzędu Celno–Skarbowego w B. P. na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie określone w lp. 10.2.3. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o co najmniej 10 % i mniej niż 20% oraz karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie określone w lp. 10.3.1. załącznika 3 do u.t.d., tj. za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona do 2%.
Decyzją z dnia [...] września 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Naczelnik L. Urzędu Celno–Skarbowego w B. P. na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie określone w lp. 10.2.3. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o co najmniej 10 % i mniej niż 20% oraz karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie określone w lp. 10.3.2. załącznika 3 do u.t.d., tj. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona powyżej 2% do mniej niż 20% wartości dopuszczalnej.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] grudnia 2020 r., w sentencji decyzji omyłkowo określając datę decyzji jako "24 lipca 2020 r."
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że analiza materiału dowodowego przeprowadzona w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy doprowadziła do ustalenia, że kontroli w dniu [...] sierpnia 2019 r. został poddany pojazd członowy (ciągnik samochodowy nr rej. [...] z naczepą ciężarową nr rej. [...]), a nie jak podano w protokołach kontroli – zespół pojazdów złożony z pojazdu silnikowego i przyczepy. W oparciu o Centralną Ewidencję Pojazdów i Kierowców ustalono, że pojazd o nr rej. [...] jest naczepą ciężarową o trzech osiach.
Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 z późn. zm.), długość pojazdu członowego nie może przekraczać 16,50 m, z zastrzeżeniem ust. 16, natomiast zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy – 18,75 m. Na mocy § 2 ust. 4 tego rozporządzenia wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, nie może przekraczać 4,00 m, podobnie jak wysokość pojazdu z ładunkiem (art. 61 ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita w przypadku zespołu pojazdów złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy – nie może przekraczać 40 t. Podstawą ustalenia tych wymiarów podczas kontroli są ich wartości rzeczywiste, co oznacza w przypadku masy całkowitej – masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim osób i rzeczy.
Mając na względzie powołane przepisy organ stwierdził, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. kontroli poddano pojazd członowy, którego dopuszczalna długość nie może przekraczać 16,50 m, a nie jak wskazano w protokole kontroli - zespół pojazdów, dla którego dopuszczalna długość nie może przekraczać 18,75 m. Wobec stwierdzonej podczas kontroli długości pojazdu członowego wynoszącej 19 m, doszło do przekroczenia wartości dopuszczalnej przepisami o 2,5 m (15,15%). Przewóz był zatem wykonywany z uchybieniem przepisom ustawy o transporcie drogowym polegającym na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona powyżej 2 % do mniej niż 20 %.
Organ odwoławczy podkreślił, że podstawę nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł stanowiło ustalenie rzeczywistej masy pojazdu uzyskanej w wyniku pomiaru statycznego, który wskazał na przekroczenie tego parametru o 7280 kg oraz rzeczywistej długości pojazdu, której wartość dopuszczalna została przekroczona o 250 cm. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, którego dopuszczalna długość została przekroczona powyżej 2% do mniej niż 20%, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł, stosownie do lp. 10.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d.
Natomiast dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o co najmniej 10 % i mniej niż 20 %, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł, stosownie do lp.10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w którym skarżąca zakwestionowała wcześniejsze uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł, organ odwoławczy podniósł, że strona nie wniosła sprzeciwu od decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] września 2020 r. uchylającej decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. i przekazującej sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podniósł także, że z uprzednio zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, na jakiej podstawie Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego uznał pojazd o nr rej. [...] za przyczepę.
Natomiast ustalenie bez wątpliwości rodzaju pojazdu jest kwestią istotną dla rozstrzygnięcia. Brak jednoznacznych ustaleń w tym zakresie oznacza, że organ pierwszej instancji wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy. Wyjaśnienie tej okoliczności przez organ odwoławczy musiałoby zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. Przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty, w sytuacji gdy błędnie ustalono stan faktyczny sprawy prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji.
W związku z zarzutem dwukrotnego ukarania skarżącej, w stosunku do której wydano dwie decyzje nakładające kary na podstawie dwóch różnych ustaw w oparciu o ten sam stan faktyczny ustalony w wyniku jednej kontroli, organ zauważył, że zasada ne bis in idem jest zasadą prawa karnego i nie znajduje zastosowania do sankcji prawa administracyjnego. Ponadto, zarówno doktryna jak i orzecznictwo, w tym orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, dopuszcza stosowanie różnych procedur i sankcji, o ile stanowią one proporcjonalną reakcję na różne aspekty naruszenia prawa. W okolicznościach sprawy nie zachodzi natomiast tożsamość chronionego interesu prawnego. Inny jest także cel obu regulacji, w oparciu o które nastąpiło wydanie obu decyzji.
Organ stwierdził także brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej:
- 1. naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z treścią art. 54 Konwencji Wykonawczej do układu z Schengen poprzez nałożenie w drodze różnych decyzji administracyjnych dwóch kar za ten sam czyn na ten sam podmiot;
- 2. rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia;
- 3. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniedbanie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy;
- 4. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.
Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
W treści skargi skarżąca sformułowała także wniosek o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego zmierzającego do ustalenia, "czy zastosowanie w komentowanym przypadku w stosunku do przewoźnika wykonującego przewóz pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia dwóch sankcji, tj. kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym i drugiej kary pieniężnej za przekroczenie normatywnych parametrów, co do których niezbędne jest posiadanie zezwolenia, jest dozwolone i zgodne z przepisami wspólnotowymi określonymi w art. 56 KWUS, art. 14 pkt 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 1966 r, art. 4 ust. 1 protokołu dodatkowego nr 7 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka z uwzględnieniem rekomendacji nr (91)1 Komitetu Ministrów dla Państw Członkowskich".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Na mocy art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
- 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
- 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- - załącznika nr 3 do ustawy.
Zgodnie z lp. 10.2.3. załącznika nr 3 do u.t.d. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o co najmniej 10% i mniej niż 20% zagrożone jest karą pieniężną w wysokości [...] zł.
Zgodnie zaś z lp. 10.3.2. tego załącznika za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona powyżej 2% do mniej niż 20%, przewidziana jest kara pieniężna w wysokości [...] zł.
W rozpoznawanej sprawie kontroli został poddany zespół pojazdów złożony z ciągnika samochodowego [...] marki o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej o numerze rejestracyjnym [...] W postępowaniu ustalono, że w skład pojazdu wchodzi naczepa ciężarowa o trzech osiach. Kontrolowany zespół pojazdów spełniał więc definicję pojazdu członowego zawartą w art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.), zgodnie z którą pojazdem członowym jest zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą. W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd ten ma następujące wymiary: długość – 1900 cm, wysokość – 425 cm, szerokość – 255 cm. Po przeprowadzeniu ważenia przy użyciu wagi statycznej ustalono także masę całkowitą pojazdu – 47280 kg.
Dopuszczalne wymiary, masa i naciski osi pojazdów określone są w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów stanowi implementację przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. UE L 235 z dnia 17 września 1996 r., str. 59).
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia długość pojazdu członowego nie może przekraczać 16,50 m, z zastrzeżeniem ust. 16, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Zatem po ponownym rozpatrzeniu sprawy organy zasadnie uznały, że długość kontrolowanego w dniu [...] sierpnia 2019 r. pojazdu członowego została przekroczona o 250 cm, to jest o 15,15%.
Stosownie zaś do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dopuszczalna masa zespołu pojazdów złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy, wynosi 40 ton. W wyniku pomiaru statycznego masy całkowitej kontrolowanego pojazdu ustalono jego masę na 47280 kg. Zatem prawidłowe jest ustalenie o przekroczeniu tego parametru o 7280 kg, to jest o 18,2 %. Wymaga przy tym podkreślenia, że w świetle § 3 ust. 3 rozporządzenia w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1, są wartości rzeczywiste wymienionych mas.
Mając na względzie przytoczone przepisy oraz poczynione w sprawie ustalenia, w ocenie Sądu organy zasadnie stwierdziły, że skarżąca dopuściła się naruszeń ustawy o transporcie drogowym polegających na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, którego masa całkowita oraz długość przekraczały wymiary dopuszczalne. Organy prawidłowo także ustaliły wymiar kary za poszczególne naruszenia na podstawie lp. 10.2.3. oraz lp. 10.3.2. załącznika nr 3 do u.t.d. i dokonały sumowania kar za poszczególne naruszenia zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d., według którego suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, sprowadzające się do kwestionowania przez skarżącą wiarygodności pomiarów dokonanych podczas kontroli. Zaznaczyć należy, że kontrola została przeprowadzona przez uprawnionych do tego funkcjonariuszy, przy użyciu właściwych urządzeń pomiarowych posiadających stosowne świadectwa legalizacji. Skarżąca zwraca uwagę na dużą różnicę wyników pomiaru masy na wadze dynamicznej. Bezsprzecznie sumy nacisków osi różniły się (42180 kg podczas pierwszego pomiaru i 47400 kg podczas drugiego pomiaru). Trzeba jednak podkreślić, że suma nacisków osi nie była podstawą ustalenia przez organy rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu. Masa ta została bowiem ustalona na podstawie pomiaru za pomocą wagi statycznej. Użyta do pomiaru waga statyczna model SCALEX, nr fabryczny [...]/3, posiadała świadectwo legalizacji ponownej z dnia [...] września 2017 r. wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w L., znak wniosku [...], ważne do dnia [...] września 2019 r. Zgodnie z treścią świadectwa legalizacji ponownej waga użyta do przeprowadzenia pomiaru masy całkowitej spełniała wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. 2008 nr 26, poz. 152).
Zauważyć też należy, że pomiar masy całkowitej pojazdu przy użyciu wagi statycznej dokonywany jest po wjechaniu pojazdu na pomost wagi i przy wyłączonym silniku, co powoduje że wynik jest niezależny od czynników zewnętrznych.
Skarżąca nie kwestionowała sposobu dokonania pomiaru długości pojazdu oraz uzyskanego w ten sposób wyniku.
Natomiast bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy pozostają zarzuty dotyczące różnic pomiędzy pierwszym, a drugim pomiarem nacisków osi naczepy. Okoliczność ta nie ma znaczenia dla sprawy. W niniejszym postępowaniu podstawą nałożenia kary na skarżącą było przekroczenie masy całkowitej oraz długości pojazdu członowego, a nie zagadnienie czy nastąpiło przekroczenie nacisków osi.
Podkreślić należy, że kierowca uczestniczący w kontroli wnosił o przeprowadzenie ponownego ważenia z uwagi na wyniki pierwszego ważenia dotyczące nacisków osi. Natomiast nie kwestionował pomiaru masy całkowitej stanowiącego wynik ważenia na wadze statycznej. Sporządzone protokoły kontroli zostały podpisane przez kierowcę, który nie zgłaszał innych uwag. Protokół kontroli pojazdu stanowi zaś dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skarżąca poza ogólnymi zarzutami dotyczącymi różnicy w sumie nacisków osi pojazdu między pierwszym a drugim ważeniem, nie przedstawiła żadnych argumentów przeciwko treści protokołu. Z uwagi na powyższe nie ma podstaw do kwestionowania wyników pomiarów przeprowadzonych w czasie kontroli.
Nie są także zasadne zarzuty dotyczące naruszenia zasady ne bis in idem. Istota podniesionych w skardze zarzutów sprowadza się do twierdzenia o sprzecznym z zasadą proporcjonalności oraz zakazem podwójnego karania nałożeniu na skarżącą dwóch kar w oparciu o te same okoliczności faktyczne. Skarżąca podniosła, że stwierdzone w czasie jednej kontroli przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu skutkowało wszczęciem dwóch odrębnych postępowań administracyjnych i nałożeniem dwóch odrębnych kar pieniężnych. Niezależnie bowiem od kary nałożonej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. w sprawie nr [...] wydał decyzję, którą na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym nałożył na skarżąca karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie polegające na braku zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdem nienormatywnym. Skarżąca wskazała, że oba postępowania administracyjne zostały wszczęte w wyniku tego samego czynu, polegającego na wykonywaniu przewozu nienormatywnego bez posiadania ważnego zezwolenia. Zdaniem skarżącej takie działanie organów stanowi naruszenie zakazu podwójnego karania.
W ocenie Sądu przywołane zarzuty nie są jednak uzasadnione. Wymaga zaznaczenia, że naruszenie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków określonych w ustawie o transporcie drogowym podlega karze na podstawie art. 92a tej ustawy, natomiast naruszenie warunków ruchu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej podlega karze na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia i naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, właściwy organ ma prawo wszcząć dwa niezależne postępowania administracyjne i wydać dwie decyzje. Jak wskazuje się w orzecznictwie, do jednego zdarzenia polegającego na przejeździe pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia zastosowanie mają bowiem różne normy prawne, które przewidują niezależne od siebie ujemne konsekwencje.
Takie stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrażał w wielu orzeczeniach, akcentując, że wymierzanie kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw nie narusza zakazu podwójnego karania (por. wyroki: z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 468/19, z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1127/20, z dnia 7 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 500/20, z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 449/19 oraz z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 467/19). Tożsame stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie innych sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 299/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 580/20 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 160/20).
Podkreślić należy, że także Trybunał Konstytucyjny, który wielokrotnie zajmował się dopuszczalnością zastosowania dwóch sankcji za ten sam czyn, zwracał uwagę, że fakt pociągnięcia jednostki do odpowiedzialności za ten sam czyn, ale w różnych postępowaniach o charakterze represyjnym, nie przesądza automatycznie o naruszeniu zakazu podwójnego karania. Również Europejski Trybunał Praw Człowieka dopuszcza stosowanie różnych procedur i sankcji, uznając prawo danego państwa do wyboru stosowanych środków represyjnych, o ile stanowią one proporcjonalną reakcję na różne aspekty naruszenia prawa.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje, że do naruszenia zakazu podwójnego karania dochodzi, gdy kumulatywnie spełnione są trzy warunki: tożsamość zdarzeń, tożsamość podmiotu popełniającego czyn i tożsamość chronionego interesu prawnego. Istotne znaczenie ma ochrona tego samego dobra na podstawie dwóch różnych regulacji. Ustalenia wymaga zatem, czy orzekane środki realizują identyczny cel, czy też cele przyjęte przez oba środki są odmienne.
W rozpoznawanej sprawie wymierzono skarżącej karę za naruszenie przez przewoźnika drogowego obowiązków lub warunków przewozu drogowego uregulowanego w ustawie o transporcie drogowym. Natomiast sprawa, na którą powołuje się skarżąca w skardze, oznaczona w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie sygnaturą akt III SA/Lu 1127/20, dotyczy przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Nie zachodzi zatem tożsamość chronionego interesu prawnego. Jak zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, kara za przejazd pojazdu nienormatywnego ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym.
Natomiast kary wymierzane za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego mają na celu zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych ustawą o transporcie drogowym. Inny jest zatem cel obu regulacji. Skoro zatem obie sprawy nie dotyczą ochrony tego samego dobra, nie można mówić o nałożeniu podwójnej kary za to samo naruszenie. Kary są bowiem nakładane w związku z różnymi naruszeniami, unormowanymi w różnych aktach prawnych realizujących różne cele. W konsekwencji Sąd nie podzielił przeciwnej argumentacji skarżącej. Ze wskazanych wyżej względów Sąd nie znalazł także podstaw do zadania Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego o treści sformułowanej w skardze.
Sąd ocenił jako niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez organy zasad postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy należycie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, wraz z oceną dowodów, jak i uzasadnienie prawne. Organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności wystąpienie opisanego w protokole kontroli naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją zaś stwierdzonych nieprawidłowości było nałożenie kary pieniężnej zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu.
Nietrafny jest zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Subiektywne odczucia skarżącej co do braku zaufania do organu prowadzącego postępowanie nie mogą przesądzać o naruszeniu przepisu art. 8 § 1 k.p.a., skoro zarówno sposób prowadzenia postępowania, jak i rozstrzygnięcie odpowiadają prawu.
Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie w związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa lubelskiego oraz wzrostem zachorowań wśród pracowników sądów, mając na uwadze, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Odpisy zarządzenia zostały doręczone skarżącej oraz organowi.