Postanowienie WSA w Lublinie z 16 maja 2018 r., III SA/Lu 151/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi T. S. o wznowienie postępowanie sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie sygn. akt III SA/Lu 333/17, wydanym w sprawie ze skargi T. S. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 7 lipca 2017 r. nr [...] – w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Skład

Sędzia WSA Robert Hałabis przewodniczący

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r. wydanym w sprawie sygn. akt III SA/Lu 333/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. S. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 7 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Wskazany wyrok uprawomocnił się w dniu 17 lutego 2018 r. (k. 31v dołączonych akt sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 333/17).

W piśmie z dnia 19 marca 2018 r., które zostało złożone jako załącznik do pisma z dnia 20 lutego 2018 r., które z kolei złożono we wskazanej wyżej sprawie o sygn. akt III SA/Lu 333/17, T. S. oznaczając je jako "Skarga" podniósł różnego rodzaju zarzuty dotyczące wznowienia postępowania, które jego zdaniem doprowadziło do niewykonania przez organ zapadłego w innej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 429/16.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału pismo skarżącego z dnia 19 marca 2018 r. zostało potraktowane jako "skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 grudnia 2017 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu 333/17, wydanym w sprawie ze skargi T. S. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 7 lipca 2017 r. nr [...] (k. 3 akt sądowych).

W piśmie tym skarżący nie sformułował jasno i wyraźnie podstaw wznowienia, dlatego zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2018 r. zobowiązano go m.in. do: sprecyzowania podstawy wznowienia postępowania sądowego w powołanej sprawie sygn. akt III SA/Lu 333/17, uzasadnienie podstawy wznowienia postępowania, podania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz sformułowania żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2018 r. skarżący wyjaśnił, że podstawę wniesienia przez niego skargi o wznowienie postępowania jest konieczność "zbadania i oceny przez Sąd dowodów (faktów), których użyto do ponownego rozpatrzenia rozstrzygniętej już prawomocnym wyrokiem sprawy". W ocenie skarżącego "doszło ze strony organu do czynu z art. 231 § 1 k.k., tj. przekroczenia uprawnień i nadużycia władzy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.

Zgodnie z przepisem art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), w przypadkach przewidzianych w dziale dotyczącym wznowienia postępowania, to jest Dziale VII tej ustawy – można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Instytucja wznowienia postępowania służy obaleniu prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu – zbadanie jego zasadności.

Do ogólnych warunków dopuszczalności wznowienia postępowania zalicza się: istnienie orzeczenia sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania, prawomocność tego orzeczenia oraz to, że orzeczenie takie musi kończyć postępowanie w sprawie. Pierwszy etap obejmuje wyłącznie badanie zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Negatywny wynik tej operacji skutkuje odrzuceniem skargi i kończy pierwszy etap, zamykając drogę do merytorycznej oceny jej zasadności. Dopiero na etapie drugim – jeśli ma on miejsce – dochodzi do rozpoznania skargi, czyli badania sprawy w zakresie zaskarżonym i wydania orzeczenia określonego w art. 282 § 2 lub § 3 p.p.s.a.

Wskazanie podstawy wznowienia postępowania powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności wskazanie okoliczności powodujących istnienie powołanej podstawy wznowienia. Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania.

Po analizie treści skargi o wznowienie postępowania i przywołanych tam – istniejących według skarżącego – podstaw wznowienia, Sąd stwierdza, że skarga nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Powołane w skardze okoliczności nie spełniają wymogów określonych powołanymi wyżej przepisami uzasadniającymi wznowienie postępowania (art. 271-274 p.p.s.a.).

Odnosząc się do zawartych w skardze o wznowienie postępowania twierdzeń skarżącego wskazać należy, że odwoływanie się do tego, że doszło ze strony organu do przekroczenia uprawnień i nadużycia władzy, a w konsekwencji przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. – nie zostało niczym udokumentowane. Tymczasem zgodnie z art. 274 p.p.s.a. istnieje ustawowe ograniczenie dopuszczalności wznowienia postępowania, bowiem wedle tego przepisu, z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. W tej materii skarżący niczego nawet nie próbował wykazać, ograniczając się w istocie do przedstawienia motywów zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 429/16, który uznawał za prawidłowy i – jego zdaniem – nie dający organom podstawy do wzruszenia pierwotnej decyzji o przyznaniu mu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

W konsekwencji, ponieważ z treści skargi o wznowienie postępowania nie sposób wywieść, aby skarga ta oparta została na którejkolwiek z ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego, to tego rodzaju brak określony w art. 280 § 1 p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi.

Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na wskazanej podstawie prawnej orzekł, jak w postanowieniu.