Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 września 2015 r. wydanym w sprawie III SA/Lu 238/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. E. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015 r., nr 13/2015, utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Chełmie z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
G. E. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 29 września 2015 r., wydanym w sprawie III SA/Lu 238/15.
W ramach podstawy wznowienia skarżąca wskazała na przepis art. 271 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca podniosła, że ani przez Sąd, ani przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika nie została poinformowana o rozprawie w sprawie III SA/Lu 238/15.
Kwestionując decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego skarżąca wskazała ponadto, że nie jest w stanie spłacić żadnej kwoty z tego tytułu. Podniosła, że wspólnie z mężem posiadają tylko 7 ha ziemi, w większości porośniętej samosiejkami drzew i krzewów. Skarżąca i jej mąż nie pracują, nie uzyskują świadczeń emerytalnych i rentowych. Prowadzą gospodarstwo domowe z córką i wnuczką. Źródło utrzymania rodziny stanowi wynagrodzenie za pracę córki skarżącej w kwocie 1.286,16 zł miesięcznie.
W piśmie z dnia 12 kwietnia 2016 r., sprecyzowanym pismem z dnia 11 maja 2016 r., skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 września 2015 r. wydanego w sprawie III SA/Lu 238/15.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że z uwagi na bardzo trudną sytuację finansową skarżącej niewstrzymanie wykonania wyroku grozi skarżącej niepowetowaną szkodą z uwagi na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie tamuje wykonania zaskarżonego orzeczenia. W razie uprawdopodobnienia, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda, sąd może wstrzymać wykonanie orzeczenia. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W świetle treści powyższego przepisu podkreślić należy, że samo wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie wstrzymuje wykonania wyroku objętego skargą. Jednakże wnoszący skargę może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Skuteczność tego wniosku, stosownie do normy art. 284 p.p.s.a., zależy od uprawdopodobnienia, że w przypadku wykonania orzeczenia wnoszącemu skargę grozi niepowetowana szkoda. Wniosek musi zatem zawierać uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Dla uprawdopodobnienia wskazanych okoliczności nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony ani powtórzenie treści przepisu. Uprawdopodobnienie to namiastka dowodu, wskazująca na możliwość zaistnienia niepowetowanej szkody. Co do zasady, uprawdopodobnienie nie może więc opierać się na samych twierdzeniach strony.
Przepis art. 284 p.p.s.a. dotyczy szkody niepowetowanej, a zatem takiej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Trzeba też zauważyć, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia niepowetowanej szkody. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. Z tej przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania wyroku, którym sąd oddalił skargę na decyzję nakładającą obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Ponadto inne są przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, określone w art. 61 p.p.s.a., a inne są przesłanki przewidziane w art. 284 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r., II FSK 2871/13, LEX nr 1467639).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zawarte w piśmie z dnia 11 maja 2016 r. twierdzenie o wszczęciu w stosunku do skarżącej postępowania egzekucyjnego nie zostało potwierdzone jakimkolwiek dokumentem.
Niezależnie od tego zauważyć należy, że fakt egzekwowania należności, wynikających z decyzji, co do której oddalono skargę wyrokiem będącym przedmiotem skargi o wznowienie postępowania, jest normalnym następstwem wydania przez organy administracji publicznej decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia należności pieniężnej i sam w sobie nie może również stanowić przesłanki wstrzymania wykonania wyroku. Zarazem przepisy art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2016 r., poz. 599) przewidują ograniczenia egzekucji, realizujące zasadę poszanowania minimum egzystencji. Dlatego także powołanie się we wniosku na trudną sytuację majątkową skarżącej nie jest wystarczające do uznania zasadności wystąpienia przewidzianej w art. 284 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania wyroku.
Z tych względów i na podstawie art. 284 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.