Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 czerwca 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zgodnie z jego żądaniem zawartym w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 13 czerwca 2011 r. Pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. skarżący wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu. Skarżący wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie nadesłał wypełniony urzędowy formularz wniosku. Mimo, iż skarżący nie zakreślił w rubryce nr 4 formularza żądanego zakresu prawa pomocy, referendarz sądowy przyjął, iż domaga się on ustanowienia adwokata, gdyż jednoznacznie wynika to z uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na urzędowym formularzu.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Żądanie strony zawarte w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 27 grudnia 2011 r. dotyczące ustanowienia adwokata, jest żądaniem przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie. Oceniając zakres żądania wniosku należy mieć jednak na uwadze, że poprzednio złożony przez stronę wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych i strona uzyskała prawo pomocy w tym zakresie. W sytuacji gdy strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w dwóch etapach – w pierwszym etapie żąda przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i zwolnienie to uzyskuje, zaś w drugim etapie żąda przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego), uznać należy, że w istocie strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zatem do strony skarżącej ubiegającej się obecnie o ustanowienia adwokata, a uprzednio zwolnionej od kosztów sądowych (postanowieniem referendarza sądowego z 21 czerwca 2011 r.), zastosowanie będzie miał przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., dotyczący przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na uwadze aktualną sytuację materialną strony skarżącej, przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 27 grudnia 2011 r. stwierdzić należy, że wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wynika, że skarżący zamieszkuje razem z rodzicami (rodzice udostępniają mu pokój), jednakże prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Skarżący nie posiada majątku nieruchomego, jak również żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest praca dorywcza, z której osiąga dochód w wysokości [...] zł brutto.
Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności (niskie i nieregularne dochody strony z pracy dorywczej, jak również brak zasobów finansowych i majątku, który mógłby służyć pozyskaniu środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów postępowania), uznać należy, że strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia należnego adwokatowi za prowadzenie sprawy.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.