Uzasadnienie
Zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w L. (dalej też jako: organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania st. asp. K. M. utrzymał w mocy orzeczenie (rozkaz personalny) nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej też jako: organ I instancji) z [...] r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia oraz akt sprawy wynika, że w dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w [...] postanowieniem nr [...] wszczął wobec st. asp. K. M. (skarżącego) postępowanie administracyjne w kierunku zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.). Organ I instancji ustalił, że w dniu [...] października 2019 r. dyżurny KPP w [...] za pośrednictwem operatora WCPR został poinformowany o tym, iż kierujący samochodem osobowym marki VW może znajdować się pod wpływem alkoholu, gdyż przemieszczał się od krawędzi do osi jezdni, a następnie zatrzymał się w miejscowości T. i pozostawiając niezabezpieczony pojazd oddalił się w kierunku pól i pobliskiego lasu. Podczas wykonywanych czynności ustalono, iż wymieniony pojazd należy do funkcjonariusza KPP w [...] st. asp. K. M.. W trakcie przeszukania pojazdu, dokonania jego oględzin, ujawniono portfel z dokumentami wystawionymi na nazwisko skarżącego, tj upoważnienie do wykonywania polowań, legitymację posiadacza broni oraz legitymację [...] Związku Łowieckiego, a także broń palną typu sztucer CZ 550 kaliber 30-06 (bez zamka), 10 sztuk amunicji marki GECO 30-06 oraz amunicję do KBKS w ilości 14 sztuk.
Postanowieniem z [...] r. wszczęto przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne o popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu zasad etyki zawodowej - art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 Załącznika do Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie Zasad etyki zawodowej policjanta (Dz. Urz. KGP z 2014 roku, Nr 1, poz.
3) polegających na porzuceniu w dniu [...] r. w czasie wolnym od służby broni palnej oraz amunicji, które pozostawały w dyspozycji skarżącego oraz posiadania bez wymaganego zezwolenia amunicji w postaci 14 sztuk nabojów typu KBKS. Prokuratura Rejonowa w [...] [...] października 2019 r. wszczęła śledztwo przeciwko skarżącemu (sygn. akt PR Ds. [...]) w kierunku art. 178a §1 kodeksu karnego (kierowania w stanie nietrzeźwości samochodem osobowym po drodze publicznej) oraz art. 263 § 2 kodeksu karnego (posiadania wbrew przepisom bez zezwolenia amunicji w ilości 14 sztuk do karabinka KBKS). Postępowanie to zostało przekazane do dalszego prowadzenia do Prokuratury Rejonowej w [...] pod sygn. PR 1 Ds. [...]. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] października 2019 r. st. asp. K. M. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy.
Do akt postępowania administracyjnego włączone zostały dokumenty z prowadzonego postępowania dyscyplinarnego oraz karnego, m.in. protokół przyjęcia ustanego zawiadomienia o przestępstwie, protokoły przesłuchań świadków, protokoły oględzin samochodu, notatki urzędowe funkcjonariuszy, książka ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym, czy protokół oględzin z odsłuchania płyty CD-R zawierającej treść korespondencji radiowej/telefonicznej zapisanej na TRX KPP w [...] w [...] r. dotyczącej nawiązania kontaktu telefonicznego ze st. asp. K. M. przez Zespół Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w [...], a także postanowienie o wszczęciu śledztwa sygn. PR Ds. [...], wynik badania krwi na obecność alkoholu, protokół analizy toksykologicznej próbki krwi skarżącego.
Komendant Powiatowy Policji w [...] [...] października 2019 r. wystąpił również z wnioskiem do ZW NSZZ Policjantów woj. l. o wydanie opinii w sprawie zwolnienia st. asp. K. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Uchwałą z [...] października 2019 roku nr [...] ZW NSZZ Policjantów woj. l. wydał negatywną opinię w ww. sprawie.
W toku prowadzonego postępowania wystąpiono także w dniu [...] r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w L. o udzielenie informacji dotyczących pozwolenia na broń palną oraz posiadanie amunicji typu KBKS. W dniu [...] października br. do organu I instancji wpłynęła odpowiedź, z której wynika, iż st. asp. K. M. nie posiada pozwolenia na amunicję do karabinu kbks w związku z czym ujawnione posiadanie wskazanej amunicji ma charakter nielegalny.
Po przeprowadzeniu postępowania rozkazem personalnym Nr [...] z [...] listopada 2019 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zwolnił st. asp. K. M. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2019 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 19 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.), tj. z uwagi na popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.
Organ I instancji uznał na podstawie zgormadzonego materiału dowodowego, iż zachowanie policjanta wyczerpało znamiona przestępstwa określonego w art. 263 § 2 kodeksu karnego. Organ I instancji zauważył, że autonomia i odrębność postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania karnego powoduje, iż organ Policji nie tylko może samodzielnie dokonywać ustaleń niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, ale jest w swoich ustaleniach i wnioskach niezależny od wyniku toczącego się postępowania karnego. Organ Policji nie ma również obowiązku oczekiwać na prawomocne zakończenie postępowania karnego. Organ I podkreślił, że co do popełnienia przestępstwa w kierunku art. 178a § 1 kodeksu karnego organ Policji nie dopatrzył się oczywistości, jednakże co do popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 kodeksu karnego organ nie wątpliwości co do oczywistości popełnienia tego czynu.
Jednocześnie, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., obecnie Dz.U. z 2020 r., poz. 2056, dalej też jako: "k.p.a.") organ I instancji nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Skarżący złożył odwołanie od przedmiotowego rozkazu personalnego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez bledną jego wykładnie, a także naruszenie przepisów postępowania, w tym m.in. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji, jak również słusznego interesu skarżącego. W ocenie skarżącego brak też w sprawie przesłanki "niezbędności", która wskazywałaby na ważny interes społeczny przemawiający za niezwłocznym wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Komendant Wojewódzki Policji w L. ponownie rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności podkreślił, z odwołaniem do przepisów ustawy o Policji i stanowiska judykatury, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja ustawowych i ważnych zadań wymaga, w ocenie organu odwoławczego, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych, o nieposzlakowanej opinii oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Organ II instancji podkreślił, że funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Samo już podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby.
Następnie odwołując się do podstawy materialnoprawnej zwolnienia skarżącego ze służby – art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji organ odwoławczy wyjaśnił, że w orzecznictwie przyjmuje się, że o oczywistości popełnienia czynu przestępczego można mówić w sytuacji, w której stan faktyczny nie nasuwa wątpliwości, że określony czyn został popełniony przez konkretną osobę. Oczywistość dotyczy bezsporności zaistnienia czynu kwalifikowanego przez prawo jako przestępstwo, bez względu na to, czy przestępstwo to będzie następnie ścigane z urzędu i czy sprawca zostanie skazany.
Zaznaczył, że omawiany przepis ustawy o Policji stanowi jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby wymienionych w art. 41 ust. 2 cytowanej ustawy, a ustawa ta w żaden sposób nie reguluje, jakimi kryteriami powinien kierować się przełożony w sprawach osobowych przy podejmowaniu tego rodzaju decyzji oraz nie wskazuje szczególnych okoliczności, które należy uwzględnić przy analizowaniu i ocenie sprawy. Decydującym więc dla zastosowania wskazanego trybu zwolnienia policjanta ze służby będzie fakt spełnienia wskazanych w nim przesłanek, a dodatkowo z uwagi na fakultatywny charakter wskazanej podstawy zwolnienia, jego zastosowanie pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew zarzutom odwołania, organ I instancji podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia st. asp. K. M. ze służby w Policji, nie ograniczył się jedynie do stwierdzenia oczywistości popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa.
Szczegółowo wykazał także, z jakich dokładnie przyczyn przełożony uznał, że nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie i w konsekwencji, dlaczego zdecydowano się na rozwiązanie z nim stosunku służbowego. W ocenie organu odwoławczego oczywistość popełnienia czynu wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów - przede wszystkim z informacji z Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w L. z dnia [...] października 2019 r., z której wynika, iż zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284 ze zm.) amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji. K. M. posiada dwie zarejestrowane jednostki broni: dubeltówka 16/70 kal. 16/70 nr [...] oraz sztucer marki CZ 550 Lux kal. 30-06 nr [...] Nie posiada natomiast pozwolenia na amunicję do broni KBKS.
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na fakt, iż organ odwoławczy powziął z urzędu wiadomość o wydaniu w dniu [...] grudnia 2019 r. opinii z zakresu badań amunicji w sprawie PR 1 Ds. [...] - a więc już po dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] listopada 2019 roku - stosownie do art. 136 k.p.a. przeprowadzono uzupełniające postępowanie dowodowe i zwrócono się się do Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] o przesłanie poświadczonej kopii badania amunicji znalezionej w pojeździe należącym do skarżącego. Powyższy dokument wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji w L. w dniu [...] stycznia 2020 r., a wnioski końcowe co do posiadania przez skarżącego amunicji bez zezwolenia są jednoznaczne.
Nadto, jak zwrócił uwagę organ odwoławczy, w dniu [...] stycznia 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...], iż [...] stycznia 2020 r. wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów K. M., podejrzanemu o posiadanie w dniu [...] października 2019 r. w T. woj. L. bez zezwolenia amunicji w ilości 14 sztuk do karabinka KBKS tj. o czyn z art. 263 § 2 kodeksu karnego.
W tych okolicznościach, mając na uwadze przedstawione dowody, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., wszystkie wymagane ustawowo przesłanki wymienione w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostały w niniejszej sprawie spełnione. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że st. asp. K. M. popełnił czyn o znamionach przestępstwa określonego w art. 263 § 2 kodeksu karnego, oraz że popełnienie tego czynu jest oczywiste. Równocześnie, stwierdzenie faktu oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa uniemożliwia dalsze pozostawanie skarżącego w czynnej służbie. W interesie społecznym, związanym ze szczególną rolą Policji, jako podmiotu zaufania publicznego, jest bowiem aby funkcjonariuszami Policji pozostawały osoby o nieposzlakowanej opinii, co do których nie ma żadnych podejrzeń, związanych z popełnieniem czynów zabronionych. Organ odwoławczy dodał też, że cel, jakiemu przyświeca stosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji sprawia, że nie jest wymagane w tym przypadku bezwzględne respektowanie wobec policjanta konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, do chwili skazania prawomocnym wyrokiem sądu.
W ocenie organu II instancji Komendant Powiatowy Policji w [...] zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli, informowania i przekonywania szczegółowo ocenił okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy w odniesieniu do zebranego materiału dowodowego. Zaskarżony rozkaz personalny zawiera wszystkie wymagane prawem elementy określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym uzasadnienie faktyczne, jak i prawne oraz wskazuje przesłanki uniemożliwiające pozostawienie policjanta w służbie. Organ I instancji działał w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz z uwzględnieniem interesu społecznego, a przed podjęciem decyzji w sprawie, organ I instancji zasięgnął wymaganej opinii organizacji związkowej związku zawodowego policjantów, spełniając przesłanki wynikające z dyspozycji art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organ I instancji, nadając wydanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał zaś na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji. Organ odwoławczy dodał, że kwestia uchylenia rygoru natychmiastowego wykonania wydanego orzeczenia została rozstrzygnięta odrębnym postanowieniem z [...] grudnia 2019 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący tak jak w odwołaniu zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:
- I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 o Policji poprzez jego zastosowanie i niezasadne uznanie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie z przesłanek warunkujących możliwość zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, w sytuacji gdy w dacie wydania skarżonego rozstrzygnięcia brak było wystarczających danych do stwierdzenia oczywistości popełnienia przez skarżącego przestępstwa, zaś sam rodzaj, charakter i okoliczności tegoż czynu, jak i dotychczasowy, nienaganny przebieg służby skarżącego nie stanowiły okoliczności tego rodzaju, że powodowały faktyczne naruszenie interesu służby oraz uniemożliwiały mu pozostanie w niej aż do momentu prawomocnego rozstrzygnięcia toczącej się wciąż sprawy karnej;
- II. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, i podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim ustalenia, czy w dacie wydania skarżonego rozkazu zachodziły okoliczności uniemożliwiające dalsze pełnienie przez skarżącego służby w Policji;
- b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na niezasadnym odstąpieniu od należytego i przekonywującego wyjaśnienia przesłanek leżących u podstaw kwestionowanego rozkazu personalnego, przede wszystkim zaś braku skonkretyzowania okoliczności faktycznych składających się na ocenę ustawowej przesłanki oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu realizującego znamiona przestępstwa, a także nieustosunkowaniu się do okoliczności faktycznych zdarzenia, które wskazywałby na konieczność natychmiastowego zwolnienia skarżącego ze służby.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podtrzymał swoje stanowisko, że wbrew twierdzeniom organu w dacie wydania zaskarżonego rozkazu nie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki warunkujące możliwość zwolnienia skarżącego ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego organy nie wykazały w należyty sposób "oczywistości" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa przez zwolnionego ze służby policjanta. Skarżący podkreślał, że "oczywistość" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa musi być bezdyskusyjna, a w realiach niniejszej sprawy skarżący nie został złapany na gorącym uczynku, ani też nie zebrano dowodów, które to bezpośrednio potwierdzałyby dokonanie przez niego czynu. Podnosił, iż zdarzenie z jego udziałem z dnia [...] października 2019 r., nie miało jakiegokolwiek związku z pełnioną przez niego służbą.
Sam fakt wszczęcia wobec skarżącego śledztwa nie powoduje, że traci on automatycznie rękojmie właściwego wykonywania powierzonych mu zadań służbowych. Zwłaszcza, gdy uwzględni się fakt. że skarżący jest funkcjonariuszem z dużym doświadczeniem zawodowym oraz pozytywnie ocenianym przebiegiem służby. Dodatkowo skarżący zauważył, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wydźwięków społecznych czy służbowych tegoż zdarzenia. W ocenie skarżącego, wydanie przez organizację związkową negatywnej oceny co do kwestii możliwości zwolnienia skarżącego ze służby wskazuje, iż czyn przypisywany skarżącego nie ma jednoznacznego, negatywnego wpływu na wizerunek formacji wśród społeczeństwa oraz, co wydaje się być najważniejsze, nie wpływa na prawidłowość powierzonych mu czynności służbowych.
Skarżący zarzucił też, że w decyzji organu odwoławczego w ogóle nie wskazano, dlaczego dalsze pozostawanie skarżącego w służbie, choćby do momentu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, bądź też nawet przedstawienia mu zarzutów nie było możliwe.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza ani przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy w tym trybie złożył organ, a skarżący przychylił się do powyższego wniosku.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.
Powołany art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przewiduje jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W kontekście powyższego zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy.
Zatem podjęcie decyzji w ramach instytucji uznania administracyjnego wymaga od organu takie skonstruowanie uzasadnienia by wybór określonego kierunku rozstrzygnięcia jawił się jako niewątpliwy. Kontrola sądowoadministracyjna w takim wypadku nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. między innymi wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1594/15 i z 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16 - orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).
W konsekwencji, w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy rozstrzygnięcie organu o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Weryfikacji podlega okoliczność, czy nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego, nie ingerując przy tym w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym celowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc sądy administracyjne w takim przypadku nie mogą wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też mogła być wykluczona z tego grona (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 254/17).
Dla prawidłowości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz zwolnienia na tej podstawie prawnej funkcjonariusza ze służby niezbędne jest, jak trafnie zauważono w skardze wykazanie kumulatywnego spełnienia wszystkich trzech przesłanek normatywnych, przewidzianych w hipotezie tej normy prawnej, tj.: 1. ustalenie faktu popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego;
- 2. oczywistość popełnienia tego czynu oraz 3. wykazanie, że uniemożliwia to pozostawienie funkcjonariusza w służbie.
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy wszystkie te przesłanki zostały kumulatywnie spełnione, co zostało przez organ wykazane zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Zauważyć przede wszystkim należy, że powołany przepis, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie zawiera definicji legalnej pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że zaistnienie wymienionych przesłanek nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej, zresztą wówczas mogłyby być zastosowane odrębne podstawy do zwolnienia funkcjonariusza. Jedna z nich ma walor obligatoryjny i została przewidziana w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym stosunek służbowy z policjantem rozwiązuje się w przypadku skazania tego funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Kolejna jest fakultatywna i została wprowadzona do art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, według którego policjanta można zwolnić ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4. Ponadto, jeżeli funkcjonariusz w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym został zawieszony w czynnościach służbowych, to można z nim rozwiązać stosunek służbowy, gdy upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i nie ustały przyczyny zastosowania zawieszenia (jak stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji).
W tym świetle ustawodawca ewidentnie wyodrębnił różne stany faktyczne: w jednym popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa jest "oczywiste", a w pozostałych kategoriach stanów faktycznych przesłanki "oczywistości" nie wprowadzono. Każdy z tych stanów faktycznych stanowi odrębną podstawę zwolnienia funkcjonariusza. Z racji takich unormowań prawnych organ Policji, zamierzając zwolnić funkcjonariusza ze służby na podstawie określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest zobligowany do oczekiwania na prawomocne zakończenie sprawy karnej ani też na upływ 12-miesięcznego okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przewiduje bowiem dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego, decydując się wszakże na uruchomienie takiego trybu zwolnieniowego, należy jednak mieć na względzie, że uprawnienie to jest obwarowane koniecznością spełnienia również przesłanki "oczywistości".
Problematyka rozumienia kategorii "oczywistości" na tle brzmienia komentowanego przepisu, była przedmiotem rozważań w judykaturze i w tej materii należy w pierwszym rzędzie przywołać poglądy sformułowane przez Trybunał Konstytucyjny w motywach wyroku z 2 września 2008 r. o sygn. akt K 35/06 (publ. OTK-A 2008/7/120), w których przytoczono, że niedopuszczalne jest zwalnianie policjantów ze służby przez ich przełożonych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób "automatyczny" i w każdym przypadku stwierdzenia popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstw karnych lub karnoskarbowych, wbrew zawartym w nim przesłankom ocennym. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych). Użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest fakultatywne.
Natomiast popełnienie przez policjanta czynu musi być "oczywiste". Muszą zatem istnieć określone dowody na jego popełnienie przez policjanta, nie tylko jego uprawdopodobnienie. Przekroczenie obowiązującej na mocy art. 42 ust. 3 Konstytucji RP zasady domniemania niewinności ("Każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu") dopuszczalne jest tylko wyjątkowo, przy rygorystycznym zachowaniu przesłanki "oczywistości popełnienia przestępstwa" wskazanej w treści przywołanego art. 41 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy. Bezspornie, poza stwierdzeniem tej okoliczności na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, jest to możliwe również na podstawie takiej oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, np. gdy sprawca został "złapany na gorącym uczynku", w okolicznościach, które nie nasuwają wątpliwości sprawca przyznaje się do popełnienia przestępstwa (por. wyrok Sądu Najwyższego sygn. I PR 13/79 z 4 kwietnia 1979 r. OSNC 1979/11/221, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1994 r. o sygn. akt I PZP 9/94, publ.
OSNP 1994/2/26). Za oczywiste można uznać także przestępstwo, jeżeli nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż obwiniony dopuścił się czynu zagrożonego sankcją karną przez ustawę.
W prezentowanym świetle, skoro ustalenie "oczywistości" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, o jakiej mowa w treści art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, następuje w warunkach postępowania administracyjnego, które różni się swą istotą, celami i funkcją od postępowania karnego, to nie można przyjmować jej występowania, gdy stwierdzenie faktu popełnienia czynu (sprawstwo) następuje w wyniku skomplikowanego procesu dowodzenia, opartego w przeważającej mierze na złożonej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w równolegle toczącym się i niezakończonym prawomocnie procesie karnym, którego wynik ciągle jest niepewny, zawierającego sprzeczne zeznania świadków, spośród których niektórym i istotnym dla sprawy zeznaniom odmówiono w procesie karnym wiarygodności, a przy ocenie dowodów ważkie znaczenie przypisuje się dowodom pośrednim. Na gruncie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji chodzi o "oczywistość" w szerokim znaczeniu, a zatem o sytuację niewątpliwą, gdy w sprawie zgromadzono jednoznaczne, bezpośrednie i korespondujące ze sobą dowody. "Oczywistość" bowiem można przyjmować tylko w sytuacji, gdy wynika ona z ustalonych okoliczności w sposób bezdyskusyjny, widoczna jest od razu, "na pierwszy rzut oka", wręcz jaskrawie, bez szczególnych dociekań i pogłębionych analiz danego przypadku.
Oczywistość popełnienia przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1028/16, z 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1077/06, z 13 grudnia 2012 r.; sygn. akt I OSK 735/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 201/18 - CBOSA).
Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy konieczna była ocena, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał uznać, jak przyjęły to organy, że skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa, określonego w art. 263 § 2 kodeksu karnego i popełnienie tego czynu jest oczywiste. Zgodnie z tym przepisem kto bez wymaganego zezwolenia posiada broń palną lub amunicję, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Podkreślić w tym miejscu należy, że jak ustalił i ocenił organ I instancji, a organ odwoławczy tę ocenę podzielił co do popełnienia przestępstwa w kierunku art. 178a § 1 kodeksu karnego organ Policji nie dopatrzył się oczywistości jednakże w kierunku art. 263 § 2 tej ustawy, w ocenie organów nie ma wątpliwości co do oczywistości popełnienia tego czynu.
W ocenie Sądu z tym stanowiskiem organów należy się zgodzić.
Przede wszystkim mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zgromadzony na podstawie art. 308 kodeksu postępowania karnego i włączony do postępowania administracyjnego, należy zwrócić uwagę zwłaszcza na protokół oględzin pojazdu (k.52 i nast. akt administracyjnych.) Jak wynika z przedmiotowego dokumentu w trakcie przeprowadzonych oględzin pojazdu m-ki V. T. o nr rej. [...], należącego jak ustalono w toku postępowania do st. asp. K. M., czego skarżący nie podważył, w pojeździe ujawniono broń palną typu Sztucer CZ 550 kaliber 3006 o nr [...], amunicję marki GECO 30-06 w sumie w ilości 10 sztuk oraz amunicję w postaci 14 sztuk nabojów typu KBKS (w pudełku z nieczytelnymi napisami).
Ponadto w wymienionym pojeździe w portfelu znajdowały się dokumenty wystawione na nazwisko K. M., tj.: upoważnienie do wykonywania polowań nr [...], legitymację posiadacza broni nr [...] oraz legitymację [...] Związku Łowieckiego nr [...]
Te ustalenia organu nie zostały w żaden sposób prze skarżącego podważone.
Jak wynika też z przedmiotowego protokołu oględzin przez przystąpieniem do oględzin stwierdzono, że pojazd jest niezabezpieczony, w stacyjce nie było kluczyków. [...] został zaparkowany na drodze powierzchni żużlowej w miejscowości T. przy posesji nr [...]. Zeznania świadków (E. B. i M. B.) potwierdziły, że kierowca przedmiotowego pojazd nie zamykając go pozostawił pojazd i udał się w kierunku pobliskich pól i drzew. Poza tym, jak wynika z protokołu oględzin z odsłuchania płyty CD-R zawierającej treść korespondencji radiowej/telefonicznej zapisanej na TRX KPP w [...] w dniu [...] października 2019 r. dotyczącej nawiązania kontaktu telefonicznego ze st. asp. K. M. przez Zespól Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w [...] (k. 98 i nast. akt administracyjnych) skarżący, którego tok rozmowy wskazywał, że może być pod wpływem alkoholu twierdził, że jest na polowaniu, i że "idę w pola i sobie chodzę nie, a gdzie mój samochód tam jest to jest", miał poszukać samochodu i do niego wrócić czego jednak nie uczynił.
Ustalono również, że w książeczce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym widnieje wprawdzie zapis o polowaniu zadeklarowanym przez K. M. w dniu [...] października 2019 r. od godz. 16, a przez A. S. od godz. 17, gdzie podpis przy obu nazwiskach złożył A. S., jednak brak wpisów zakończenia polowania zarówno przez skarżącego jak i A. S., który jak zeznała żona cały wieczór [...] października 2019 r. miał spędzić w domu (notatka służbowa k. 86 akt administracyjnych).
Z kolei z informacji Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w L. z [...] października 2019 r. (k. 111 akt administracyjnych) wynika, że zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji. K. M. posiadał dwie zarejestrowane jednostki broni: dubeltówka 16/70 kal. 16/70 nr [...] oraz sztucer marki CZ 550 Lux kal. 30-06 nr [...], natomiast nie posiadał pozwolenia na amunicję do broni KBKS.
Dodatkowo w trakcie postępowania odwoławczego organ ponownie rozpoznając sprawę i mając na uwadze, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz uprawnienie z art. 136 § 1 k.p.a., pozyskał poświadczoną kopię badania amunicji znalezionej w pojeździe należącym do st. asp. K. M. z [...] grudnia 2019 r,. Powyższy dokument wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji w L. w dniu [...] stycznia 2020 r. (k. 121 i nast. akt administracyjnych). Wnioski końcowe powyższej opinii wskazują, iż: 14 dowodowych naboi sportowych bocznego zapłonu kal. 5,6 mm (.22) "LONG RIFLE" produkcji czeskiej stanowi amunicję do broni palnej zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i na ich posiadanie wymagane jest pozwolenie na broń, do której są stosowane (art. 9 ust. 1 powyższej ustawy).
Naboje sportowe bocznego zapłonu kal. 5.6 mm (takie jak 14 dowodowych naboi) są amunicją do broni palnej stosowaną powszechnie do rewolwerów i pistoletów sportowych kal. 5,6 mm oraz do karabinków sportowych (kbks). Naboje tego kalibru i wzoru nie nadają się do odstrzeliwania z broni myśliwskiej tj. sztucera CZ 550 kal. 30-06 lub dubeltówki kal. 16/70.
Nadto, jak ustalił organ odwoławczy, w dniu [...] stycznia 2020 r. wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów K. M., podejrzanemu o posiadanie w dniu [...] października 2019 r. w T. woj. l. bez zezwolenia amunicji w ilości 14 sztuk do karabinka KBKS tj. o czyn z art. 263 § 2 kodeksu karnego (k.232 akt administracyjnych).
Organ II instancji odwołał się do tych dowodów w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach zatem nie sposób, w ocenie Sądu, zarzucić organowi odwoławczemu, iż nie wykazał zaistnienia przesłanki oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa. Poza tym skarżący nie wskazał na żadnym etapie postepowania czy to postępowania administracyjnego czy sądowego w czym upatruje braki organu w tym zakresie, które okoliczności stanu faktycznego nie zostały wyjaśnione, jakie fakty i dowody istotne dla wyniku sprawy zostały pominięte. Skarżący nie podważył ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który – w ocenie Sądu - był wystarczający do podjęcia zaskarżonego orzeczenia.
Owszem skarżący nie został złapany na gorącym uczynku, co w świetle wcześniejszych wywodów nie jest jednak konieczne, gdy jak ma to miejsce w niniejszej sprawie organ zgromadził materiał dowodowy, który bezpośrednio potwierdza dokonanie przez skarżącego czynu z art. 263 § 2 kodeksu karnego. Skarżący nie przedstawił też żadnego przeciwdowodu, co do ustalenia organu o braku pozwolenia na broń typu kbks.
Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § k.p.a., a zarzut braku w uzasadnianiu zaskarżonego orzeczenia właściwego odwołania się do tych dowodów, które w dacie wydania kontrolowanego rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] miały bezsprzecznie potwierdzać fakt popełnienia przez funkcjonariusza czynu zabronionego jest chybiony.
Jeszcze raz przypomnieć należy, że oczywistość, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi być przekonywująca dla organu i organ nie musi jej wykazywać w rozumieniu prawa karnego. Przedmiotowe postępowanie w tej materii nie jest postępowaniem karnym. Tym samym, do zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest wymagane przyznanie się przez funkcjonariusza do winy, czy też wydanie wyroku w postępowaniu karnym. Wystarczające jest, aby całokształt okoliczności sprawy pozwalał na przyjęcie oczywistości popełnienia czynu, i na to – w ocenie Sądu - niewątpliwie wskazuje zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy.
Zasadnym jest wskazanie, że z treści art. 75 k.p.a. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Należy mieć jednak na uwadze, że postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. Dlatego też, chociaż organ Policji ma w tego rodzaju postępowaniu obowiązek zebrania dowodów świadczących o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, to nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 k.p.k. i z tego względu postępowanie dowodowe w takiej sprawie musi znaleźć ograniczenia z uwagi na prowadzone postępowanie przygotowawcze i jego cele.
Zauważenia wymaga, że określenia faktów, mających znaczenie dla sprawy, dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego, znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych, na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1371/17, CBOSA).
W ocenie Sądu organy, wbrew zarzutom skargi, wykazały i w sposób przekonujący uzasadniły również powody, dla których uznały, że nie jest możliwe pozostanie skarżącego w służbie. Art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest regulacją wyjątkową, która została wprowadzona w trosce o autorytet Policji oraz z uwagi na społeczną rolę tej formacji i charakter powierzonych jej zadań. Wskazany przepis służy jak najszybszemu eliminowaniu ze struktur Policji funkcjonariuszy popadających w konflikt z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować oraz przeciwdziałaniu takim zrachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych.
Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolnie podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Przypomnieć także należy, że każda osoba wstępująca do służby w Policji składając ślubowanie wedle roty ustalonej w art. 27 ustawy o Policji zobowiązuje się do tego, by wykonując powierzone jej zadania, pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję też strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zobowiązanie to nie jest tylko deklaracją, ale oznacza, że "policjant zobowiązany jest dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 664/06, CBOSA). Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie.
Oczywistym jest, że właściwi przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Dotyczy to zwłaszcza osób, które łamią obowiązujący porządek prawny, niezależnie od tego czy takie fakty miały miejsce w czasie wykonywania zadań służbowych czy poza służbą (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16, CBOSA). Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak, jak trafnie zauważył w motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby.
Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.
Podzielić należy stanowisko organów, że posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia przez osobę będącą funkcjonariuszem Policji, którego obowiązkiem jest stanie na straży przestrzegania prawa niewątpliwie obniża zaufanie społeczne do Policji i pełnionej funkcji, a pozostawienie dodatkowo broni palnej wraz z amunicją w niezabezpieczonym pojeździe, co mogło w konsekwencji narazić na niebezpieczeństwo osoby trzecie jest niewątpliwie zachowaniem nagannym. Taka postawa jak trafnie zauważył organ I instancji negatywnie wpłynęła na wizerunek i dobre imię Policji, a ponadto należy również wziąć jednak pod uwagę wydźwięk społeczny, gdyż – co skarżący pomija - w trakcie wykonywania czynności przez policjantów występowały osoby obce, co niewątpliwie wpłynęło negatywnie na wizerunek Policji w oczach społeczeństwa. Z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień zaufania społecznego i w związku z tym od policjantów wymaga się aby przestrzegali szczególnych zasad godnego zachowania się.
Powyższe odnosi się, jak już wskazano, zarówno do sfery służby jak i postawy w czasie wolnym od służby. Nie można ponadto zgodzić się z zarzutami skargi, iż dla oceny prawidłowości i zasadności zaskarżonego rozkazu nie bez znaczenia pozostaje fakt nieuprawnionego pominięcia przy ocenie materiału dowodowego opinii wydanej przez organizację związkową wyrażającą negatywne stanowisko w kwestii zwolnienia skarżącego ze służby oraz pominięcie faktu, iż skarżący jest funkcjonariuszem z wieloletnim stażem i o nienagannej. opinii. Otóż art. 43 ust. 3 ustawy o Policji stanowi, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Z przepisu tego wynika, że przewidziany w nim obowiązek konsultacji sprowadza się jedynie do obowiązku zwrócenia się do organizacji związkowej o udzielenie opinii w przedmiocie planowanego przez organ zwolnienia konkretnego policjanta ze służby.
Dopuszczalność rozwiązania stosunku służbowego zależy od zasięgnięcia, a nie uzyskania przedmiotowej opinii. Nie można uzależniać działań organu od spełnienia warunków, których ustawodawca w tym zakresie wprost nie przewidział. Zasięgnięcie opinii jest obligatoryjne, ale wymóg ten oznacza jedynie, że organ planując zwolnienie policjanta ma obowiązek uprzedzić o tym organizację związkową i umożliwić jej zajęcie w tym zakresie stanowiska. Opinia ma jedynie charakter oceny i nie jest wiążąca dla organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 3134/12, CBOSA).
Jak wynika z akt, co nie jest zresztą przedmiotem sporu organ wypełnił powinność wynikającą z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji (k.139 akt administracyjnych).
Dodać również należy, że wyrokiem z 11 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 640/19, co Sądowi jest znane z urzędu, oddalono skargę K. M. w przedmiocie przewinienia dyscyplinarnego. Wyrok jest prawomocny.
Podsumowując, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ dostatecznie wyjaśnił okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, biorąc pod uwagę prawidłowo zabrany i oceniony materiał dowodowy. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego zarówno art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, jak i art. 8 w z wz. art. 11 k.p.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie w uzasadnieniu faktycznym zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Tym samym brak jest także podstaw do uznania, że przy wydawaniu kontrolowanego rozkazu personalnego został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. Organ stosownie do art. 7 k.p.a rozważył przy tym suszony interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając, w okolicznościach analizowanej sprawy, prymat temu drugiemu.
Orzeczenie organu odwoławczego jest oparte na kompletnym dla podjęcia rozstrzygnięcia materiale dowodowym. Natomiast to, że skarżący z wydanym przez organ orzeczeniem się nie zgadza nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
W ocenie Sądu, podejmując sporne rozstrzygnięcie organy odwoławczy prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego i nie przekroczył granic uznania administracyjnego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.