Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 19 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 32/22

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 listopada 2021 r., nr IGK-II.7221.1.114.2021.EK, po rozpatrzeniu odwołania skarżących M. P. i A. P., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty Zamojskiego z dnia 30 lipca 2021 r. orzekającą o aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...] [...], wchodzącego w skład jednostki ewidencyjnej [...] [...], w zakresie zmiany numerycznego opisu granic oraz powierzchni działek ewidencyjnych nr [...] i [...], zmiany numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych nr [...] i [...], zmiany powierzchni działki ewidencyjnej nr [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W piśmie z dnia 24 lutego 2017 r. M. P. i A. P. zwrócili się do Starosty [...] o wyjaśnienie, z jakich powodów na mapach do prac geodezyjnych powierzchnia działek nr [...] i [...] jest inna niż powierzchnia, którą skarżący nabyli w 1992 i 1995 roku. Zdaniem skarżących ogólna powierzchnia wymienionych działek zmniejszyła się z 1,41 ha do 1,3888 ha, przy czym powierzchnia działki nr [...] nie zmieniła się, natomiast powierzchnia działki nr [...] została zmniejszona do 0,3888 ha, czyli o 0,0212 ha. W związku z treścią wskazanego pisma oraz kolejnych pism skarżących, Starosta Zamojski udzielił skarżącym wyjaśnień w pismach z dnia 22 marca 2017 r., z dnia 10 kwietnia 2017 r. oraz z dnia 24 maja 2017 r.

M. i A. małżonkowie P. pismami z dnia 11 sierpnia 2017 r. oraz z dnia 29 maja 2018 r. wnieśli do Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego skargi na działalność Starosty Zamojskiego. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał obie skargi za bezzasadne. Jednocześnie organ wyższego stopnia stwierdził, że dane dotyczące przedmiotowych działek zawarte w ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...] [...], wchodzącego w skład jednostki ewidencyjnej [...] [...], są niezgodne z dokumentacją źródłową i Starosta Z. winien podjąć z urzędu działania w celu wyeliminowania nieprawidłowości.

W opisanych okolicznościach na zlecenie Starosty [...] została sporządzona dokumentacja geodezyjna dotycząca ustalenia granicy, wyznaczenia punktów granicznych działek ewidencyjnych nr [...] i [...] położonych w obrębie K. O..

W dniu 18 grudnia 2020 r. Starosta Zamojski wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działek ewidencyjnych nr [...] i [...] położonych w obrębie [...] [...] oraz działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...] K. O., jednostka ewidencyjna [...] [...], na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej w dniu 16 grudnia 2020 r. do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego za numerem [...], wykonanej przez geodetę K. Ż..

Decyzją z dnia 30 lipca 2020 r., nr GKN.6620.3.11.2018 Starosta Zamojski orzekł o aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...] [...], wchodzącego w skład jednostki ewidencyjnej [...] [...], w zakresie:

1. zmiany numerycznego opisu granic oraz powierzchni działek ewidencyjnych oznaczonych numerami [...] i [...] poprzez:

• zmianę numerycznego opisu przebiegu granic działki nr [...]: od punktu 9-3958 przez punkty: 9-3527, 9-3526, 9-3611 do punktu 9-3619, od punktu 9-3619 przez punkty: 11000, 9-3677 do punktu 9-3867, od punktu 9-3869 przez punkty: 9-3759, 9-3761 do punktu 9-3866, od punktu 9-3866 przez punkt 11001 do punktu 9-3865 i od punktu 9-3618 przez punkty: 11001, 9-3612 do punktu 9-3613 oraz zmianę pola jej powierzchni z dotychczasowego 1,00 ha (w tym: RII - 0,65 ha, RIIIa - 0,35 ha) na 0,9758 ha (w tym: RII - 0,6415 ha, Rllla - 0,3343 ha),
• zmianę numerycznego opisu przebiegu granic działki nr [...]: od punktu 9-3958 przez punkty: 9-3527, 9-3526, 9-3611 do punktu 9-3619, od punktu 9-3619 przez punkty: 11000, 9-3677 do punktu 9-3867 i od punktu 9-3869 przez punkty 9-3759 do punktu 9-3757 oraz zmianę pola jej powierzchni z dotychczasowego 0,74 ha (w tym: Br-RII - 0,08 ha, Br- RIIIa - 0,02 ha, RII - 0,38 ha, RIIIa - 0,17 ha, S-RII - 0,09 ha) na 0,77 ha (w tym: Br-RII - 0,09 ha, Br-RIIIa - 0,02 ha, RII - 0,38 ha, RIIIa- 0,18 ha, S-RII - 0,10 ha),

2. zmiany numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: [...], [...] i [...] poprzez:

• zmianę numerycznego opisu przebiegu granic działki nr [...] w punkcie 9-3612;
• zmianę numerycznego opisu przebiegu granic działki nr [...]: od punktu 9-4006 przez punkty 9-3612 i 11001 do punktu 9-3618, od punktu 9-3865 przez punkt 11001 do punktu 9-3866 oraz od punktu 9-3866 przez punkt 9-3761 do punktu 9-3765,
• zmianę numerycznego opisu przebiegu granic działki nr [...] w punktach 9-3761 i 9-3759;

3. zmiany powierzchni działki ewidencyjnej oznaczonej numerem [...] poprzez:

• zmianę pola powierzchni działki z dotychczasowego 0,41 ha (w tym: BrRII - 0,11 ha, Br-RIIIa - 0,14 ha, RII - 0,16 ha) na 0,3912 ha (w tym: Br-RII - 0,1025 ha, Br-RIIIa - 0,1295 ha RII - 0,1592 ha).

Organ pierwszej instancji dokonał aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 16 grudnia 2020 r. za numerem [...].

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w uzasadnieniu decyzji z dnia 30 listopada 2021 r. wskazał, że decyzja Starosty Zamojskiego została wydana w oparciu o art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej powoływanej także jako "p.g.k."), zgodnie z którym informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu, jeżeli zmiany wynikają z wykrycia błędnych informacji.

Organ odwoławczy zauważył, że w treści sentencji decyzji organu pierwszej instancji wystąpił błąd pisarski. Mianowicie w pkt 1 w wierszu 10 sentencji decyzji zamiast numeru "11001" powinien zostać wpisany numer "11002", a także w pkt 2 w wierszu 8 sentencji decyzji również zamiast numeru "11001" powinien zostać wpisany numer "11002". W ocenie organu odwoławczego błąd ten ma charakter oczywistej omyłki i może zostać sprostowany przez Starostę Zamojskiego w drodze postanowienia na podstawie art. 113 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") oraz nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Po dokonaniu analizy operatu nr [...], organ odwoławczy zaaprobował stanowisko Starosty [...], że operat ten może stanowić podstawę dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Organ odwoławczy podkreślił, że operat techniczny został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co oznacza, że został sporządzony przez uprawnionego geodetę K. Ż. w sposób prawidłowy. Dodatkowo treść sprawozdania technicznego oraz poszczególne dokumenty wchodzące w skład pracy geodezyjnej wskazują, że ustalając przebieg granic oraz wyznaczając punkty graniczne działek nr [...] i [...] wykonawca prac geodezyjnych posłużył się w sposób prawidłowy dokumentacją źródłową, w tym między innymi operatem technicznym z podziału działki nr [...] (nr [...]). Dokumentem, który został wykorzystany przez geodetę, jest sporządzony szkic graniczny pozyskany z operatu nr [...]. Wskazany szkic graniczny został przez geodetę uprawnionego przeanalizowany oraz uzupełniony o niezbędne informacje, a wyniki tej analizy zostały przedstawione w operacie nr [...]. Na podstawie tego dokumentu, zawierającego domiary ortogonalne poszczególnych punktów granicznych oraz współrzędnych punktów osnowy, geodeta odtworzył przebieg granic przedmiotowych działek. W ocenie organu odwoławczego wykonawca prac geodezyjnych w sposób prawidłowy pozyskał współrzędne poszczególnych punktów granicznych, wykorzystując współrzędne punktów osnowy, a przeprowadzone obliczenia potwierdza także zawarty w operacie nr [...] raport obliczeniowy.

W odniesieniu do wykazu zmian ewidencyjnych organ odwoławczy podkreślił, że geodeta zastosował się do ogólnych zasad sposobu określania położenia punktu granicznego, przyjmując dla poszczególnych punktów granicznych odpowiednie atrybuty dotyczące źródła danych o położeniu tego punktu (ZRD). Analizując natomiast atrybut błędu położenia punktu granicznego względem osnowy geodezyjnej 1 klasy (BPP) organ stwierdził, że wszystkie punkty wykazane w przedmiotowej pracy geodezyjnej mają błąd położenia punktu określony jako 1 lub 2, czyli nieprzekraczający 0,30 m. Powyższe ustalenia wskazują, że pole powierzchni działek objętych przedmiotowym opracowaniem geodezyjnym zostało obliczone z dokładnością do 0,0001 ha. W związku z tym zostały spełnione wszystkie warunki do obliczenia na nowo pola powierzchni przedmiotowych działek. Zgodnie bowiem z § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393 z późn. zm.), które obowiązywało do dnia 31 lipca 2021 r., danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są numeryczny opis granic działki ewidencyjnej i pole powierzchni działki ewidencyjnej. Jak stanowił § 61 tego rozporządzenia, numerycznego opisu granic jednostek ewidencyjnych, obrębów oraz działek ewidencyjnych dokonuje się za pomocą odpowiednich zbiorów punktów granicznych, których położenie względem osnowy geodezyjnej 1 klasy zostało określone na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z błędami średnimi nieprzekraczającymi 0,30 m, w sposób zapewniający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego powiązania między nimi. Natomiast pole powierzchni działek oblicza się za pomocą współrzędnych prostokątnych płaskich.

Organ zaznaczył, że powierzchnia działki jest jedynie pochodną prawidłowo wykazanych granic działki. Pole powierzchni przedmiotowych działek obliczono z dokładnością do 0,0001 ha, ponieważ pozwoliły na to wiarygodne informacje dotyczące położenia punktów granicznych, których współrzędne zostały wykazane zgodnie z obowiązującymi standardami technicznymi. Zdaniem organu odwoławczego, aktualizacja powierzchni działek nr [...], [...] i [...] jest zgodna z obowiązującymi standardami technicznymi oraz wynika z dokumentów wchodzących w skład operatu technicznego nr [...]

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w świetle protokołu ustalenia przebiegu granic działek nr [...] i [...] z działkami sąsiednimi przebieg granic pomiędzy działkami nr: [...] i [...], [...] i [...], [...] i [...] oraz [...] i [...] (z wyjątkiem punktów, do których przeprowadzono czynności w trybie wyznaczenia punktów granicznych) ustalono na podstawie § 39 ust. 1 dotychczas obowiązującego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, to jest na podstawie zgodnych wskazań właścicieli. Przebieg granic pomiędzy działkami nr: [...] i [...], [...] i [...] oraz [...] i [...] został ustalony w trybie § 39 ust. 3 tego rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku gdy spokojnego stanu posiadania, o którym mowa w ust. 2, nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków.

Organ odwoławczy wskazał, iż poddał ocenie zawarte w operacie technicznym szkic graniczny z ustalenia przebiegu granic oraz analizę współrzędnych punktów granicznych, mapę uzupełniającą i obliczenia pól powierzchni.

Organ wyjaśnił, że punkty graniczne ustalone w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków pomiędzy działkami nr [...] i [...], to punkty o numerach: 9-3853u - 574, 9-3852u - 573, 9-3849u - 570, 9-3847u - 569 i 9-3846u - 568, których współrzędne obliczono w sposób analityczny na podstawie miar znajdujących się w operacie nr [...], na co wskazuje analiza współrzędnych punktów granicznych oraz domiary ortogonalne wykazane na szkicu pochodzącym z operatu nr [...]. Współrzędne punktu nr 9-4012 – 722 obliczono wykorzystując miarę pozyskaną w sposób graficzny z archiwalnej mapy ewidencji gruntów - jako punkt na prostej 130-650, na co wskazuje analiza współrzędnych punktów granicznych. Potwierdza to również treść sprawozdania technicznego uprawnionego geodety.

Punkty graniczne ustalone w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków pomiędzy działkami nr [...] i [...] to punkty o numerach: 9-3761 - 487 i 9-3759 - 485, których współrzędne obliczono w sposób analityczny na podstawie miar znajdujących się w operacie nr [...], na co wskazuje analiza współrzędnych punktów granicznych oraz domiary ortogonalne wykazane na szkicu pochodzącym z operatu nr [...].

Punkty graniczne ustalone w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków pomiędzy działkami nr [...] i [...] to punkty o numerach: 9-3841u - 563 i 9-3844u - 566, których współrzędne obliczono w sposób analityczny na podstawie miar znajdujących się w operacie nr [...], na co wskazuje analiza współrzędnych punktów granicznych oraz domiary ortogonalne wykazane na szkicu pochodzącym z operatu nr [...].

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż dokumentacja z rozgraniczenia działek nr [...] i [...] (operat nr [...]) nie nadaje się do wykorzystania podczas prac geodezyjnych dotyczących wykazania granic działek nr [...] i [...], ponieważ postępowanie rozgraniczeniowe nie zostało zakończone. Organ zauważył, że w protokole granicznym i akcie ugody odnotowano zastrzeżenie prawa ówczesnej właścicielki działki nr [...] L. Ł. do wycofania się z ugody. L. Ł. w dniu 22 marca 1995 r. wniosła o anulowanie ugody i zgłosiła pisemne żądanie przekazania sprawy rozgraniczenia do sądu, co spowodowało utratę bytu jakichkolwiek działań podejmowanych w ramach postpowania rozgraniczeniowego prowadzonego w trybie administracyjnym. W związku z tym operat techniczny sporządzony w ramach postępowania rozgraniczeniowego nie powinien być wykorzystywany przez wykonawców prac geodezyjnych sporządzających późniejsze opracowania. Jednocześnie organ wskazał, że na podstawie informacji udzielonej przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim ustalono, iż wniosek L. Ł. o rozgraniczenie nieruchomości został zwrócony w dniu 7 lipca 1995 r.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty skarżących dotyczące przyjęcia niewłaściwego w ich ocenie przebiegu granic oraz powierzchni działek.

Zdaniem organu odwoławczego stanowiska skarżących nie potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie wydany w dniu 6 marca 1997 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 549/96. Organ zauważył, że treść wyroku z dnia 6 marca 1997 r. nawiązuje do procedury rozgraniczenia pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Jednakże analiza uzasadnienia wyroku nie stanowi podstawy do uznania stanowiska stron za prawidłowe. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany w sprawie dotyczącej nakazania wykonania dokumentacji technicznej, uzyskania decyzji na dalsze prowadzenie robot budowlanych i zamurowania otworu okiennego. Zatem nie rozstrzyga w zakresie okoliczności, czy rozgraniczenie przeprowadzone pomiędzy przedmiotowymi działkami zostało wykonane w sposób prawidłowy i powinno stanowić podstawę do ujawnienia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Odwołując się do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że organy służby geodezyjnej nie są związane treścią powyższego orzeczenia w zakresie prowadzonego postępowania dotyczącego aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, ponieważ orzeczenie to zostało wydane w innej sprawie.

W konsekwencji powyższych rozważań organ odwoławczy uznał, że aktualizacja danych ewidencji gruntów została dokonana zgodnie z przepisami prawa.

M. P. i A. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 listopada 2021 r., domagając się jej uchylenia, a także uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy zaistniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, bowiem decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, przez pominięcie zbadania i wyeliminowania rozbieżności pomiędzy dokumentacją geodezyjną wykonaną na zlecenie organu przez geodetę K. Ż., przyjętą następnie do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 16 grudnia 2020 r. za numerem [...], a dokumentacją wykonaną przez geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym – operacie technicznym nr [...], podczas gdy dokumenty te wzajemnie się wykluczają co do przebiegu granic nieruchomości skarżących, a sam fakt przyjęcia dokumentu do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego nie stanowi, jak to wskazały organy, o prawdziwości dokonanych przez geodetę ustaleń przebiegu granicy i powierzchni działek, a wyłącznie o spełnieniu przez dokumentację wymogów formalnych uzasadniających jej przyjęcie do zasobu;
2. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy zaistniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, bowiem decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 170 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że nie jest wiążące dla organu geodezyjnego prawomocne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 1997 roku, sygn. akt II SA/Lu 549/96, ponieważ orzeczenie to zostało wydane w innej sprawie, podczas gdy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe zarówno co do samej sentencji, jak też w zakresie ustaleń faktycznych.

W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, utrzymującej w mocy decyzję Starosty Zamojskiego w przedmiocie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...] [...], wchodzącego w skład jednostki ewidencyjnej [...] [...], w zakresie zmiany numerycznego opisu granic oraz powierzchni działek ewidencyjnych nr [...] i [...], zmiany numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych nr [...] i [...] oraz zmiany powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć wpływ na jej wynik naruszeniem przepisów postępowania.

Jak wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d oraz z art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 z późn. zm.).

Przepis art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne definiuje ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jako system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. W odniesieniu do gruntów, ewidencja zawiera dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k.).

Stosownie do art. 24 ust. 2a p.g.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:

1. z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:

1. przepisów prawa,
2. dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4,
3. materiałów zasobu,
4. wykrycia błędnych informacji;

2. na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje, zgodnie z art. 24 ust. 2b ustawy:

1. w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

1. przepisów prawa,
2. wpisów w księgach wieczystych,
3. prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,
4. ostatecznych decyzji administracyjnych,
5. aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,
6. zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,
7. wpisów w innych rejestrach publicznych,
8. wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;

2. w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Przytoczone przepisy wskazują, że istotą ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z jej nazwą, jest ewidencjonowanie, czyli spisywanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. Ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełni funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzygając sporów o prawo, nie nadając ani nie ujmując praw. Deklaratoryjny charakter wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków oznacza, że nie kształtuje ona nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny wynikający z dokumentów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 667/19 oraz z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1718/13).

Zgodnie z art. 7d pkt 1 lit. a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty. Obowiązkiem starosty, jako organu prowadzącego ewidencję, jest także utrzymywanie ewidencji gruntów i budynków w stanie aktualności, w tym dokonanie aktualizacji z urzędu w przypadku wykrycia błędnych informacji, o czym stanowi art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy.

Tego rodzaju sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w której na skutek ujawnienia rozbieżności pomiędzy dokumentami źródłowymi, a danymi widniejącymi w operacie ewidencji gruntów, na zlecenie Starosty Zamojskiego została wykonana przez uprawnionego geodetę K. Ż. dokumentacja geodezyjna dotycząca wyznaczenia punktów granicznych dla działki nr [...] (stanowiącej własność M. P.) oraz działki nr [...] (stanowiącej własność M. i A. małżonków P.). Dokumentacja ta została w dniu 16 grudnia 2020 r. przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego za numerem [...] i stanowiła podstawę wydanej we wszczętym z urzędu postępowaniu administracyjnym decyzji w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] K. O., jednostka ewidencyjna [...] K. O..

Po przeprowadzeniu analizy operatu technicznego sporządzonego przez geodetę K. Ż. oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że zachodziły podstawy do dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych w sposób uwidoczniony w operacie technicznym.

Stwierdzić jednak należy, że wbrew zasadom postępowania administracyjnego wynikającym z przepisów art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. organy obu instancji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Organy między innymi ustaliły, że w 1995 r., na wniosek ówczesnej właścicielki działki nr [...] L. Ł., toczyło się postępowanie dotyczące rozgraniczenia wskazanej nieruchomości ze stanowiącą własność M. P. działką nr [...]. W sprawozdaniu technicznym sporządzonym przez geodetę K. Ż., w wykazie materiałów archiwalnych, wskazano operat z rozgraniczenia tych działek, oznaczony nr [...] (k. 1 oraz k. 64-74 operatu technicznego). Organy ustaliły, że w związku z wycofaniem się z ugody i zgłoszeniem przez L. Ł. żądania przekazania sprawy do sądu powszechnego, sprawa dotycząca rozgraniczenia nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...] została przekazana do Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim. Następnie zaś, jak ustalił organ w oparciu o informację Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim, wniosek L. Ł. o rozgraniczenie został zwrócony w dniu 7 lipca 1995 r.

Z akt sprawy wynika jednak, że oprócz opisanego postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia działki nr [...] z działką nr [...], wszczętego postanowieniem z dnia 3 lutego 1995 r., znak GOS.7415/2/95, prowadzone było także postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia 20 lutego 1995 r., znak [...], dotyczące rozgraniczenia nieruchomości w postaci działki nr [...] stanowiącej własność M. P., z nieruchomościami oznaczonymi jako działka nr [...] stanowiąca własność J. L. oraz działka [...] stanowiąca własność R. i D. małżonków Z.. Taka okoliczność wynika z dołączonej do pisma skarżących z dnia 19 października 2020 r. kserokopii decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 9 maja 1995 r., znak GOS.7415/3/95. Wskazaną decyzją Kierownik Urzędu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim zatwierdził granice działki nr [...] stanowiącej własność M. P. z działką nr [...] stanowiącą własność J. L.. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano ponadto, że w trakcie czynności rozgraniczenia dokonanych przez geodetę uprawnionego [...] R. i D. małżonkowi [...] oraz M. P. wyrazili zgodę na wskazaną granicę między działkami nr [...] oraz [...] i zawarli akt ugody (k. 254 akt administracyjnych).

Organ pierwszej instancji pismem z dnia 30 marca 2021 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Tomaszowie Lubelskim o przesłanie kopii akt rozgraniczenia gruntów położonych w miejscowości K. O., oznaczonych jako działka nr [...] z działką nr [...] oraz z działką nr [...], znak [...] (k. 359 akt administracyjnych).

W odpowiedzi Starosta Tomaszowski w piśmie z dnia 7 kwietnia 2021 r. poinformował, że żądane akta zostały w dniu 20 czerwca 1995 r. przesłane do Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim. Do pisma Starosty Tomaszowskiego została dołączona kopia pisma Kierownika Urzędu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 20 czerwca 1995 r., znak GOS.7415/3/95, skierowanego do Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim, obejmującego przekazanie, na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, akt sprawy dotyczącej rozgraniczenia gruntów położonych w miejscowości K. O., stanowiących własność M. P. i J. L., celem rozpoznania sprawy przez Sąd, ze wskazaniem, że w trakcie postępowania administracyjnego strony nie zawarły ugody (k. 364-365 akt administracyjnych).

W toku niniejszego postępowania organy nie wyjaśniły jednak, w jaki sposób zakończyło się postępowanie sądowe będące następstwem przekazania sprawy o rozgraniczenie do Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim, w szczególności czy zostało w tym postępowaniu wydane prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie ustalające granicę w oparciu o określoną dokumentację geodezyjną, która w takim przypadku winna być przekazana do zasobu ewidencji gruntów, a także, jaki był zakres przekazania sprawy do sądu powszechnego. Treść pisma Kierownika Urzędu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 20 czerwca 1995 r., znak GOS.7415/3/95 do Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim może bowiem wskazywać na przekazanie do sądu powszechnego jedynie sprawy rozgraniczenia gruntów położonych w miejscowości K. O., stanowiących własność M. P. oraz J. L., to jest w odniesieniu do działek nr [...] i [...].

Organy nie ustaliły także czy istnieje operat techniczny z rozgraniczenia prowadzonego w sprawie [...], w ramach którego oprócz wskazanej wyżej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 9 maja 1995 r. ustalającej granicę pomiędzy działkami nr [...] i [...] miała zostać zawarta ugoda w odniesieniu do granicy działek nr [...] i [...].

W związku z tym zachodzą wątpliwości, czy w sprawie zostały uwzględnione wszystkie materiały geodezyjne, które mogłyby mieć wpływ na ujawnione w ewidencji dane dotyczące granic działek nr [...] oraz [...], a w konsekwencji na rozstrzygnięcie w przedmiocie dokonanej w tej sprawie aktualizacji danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] [...], jednostki ewidencyjnej [...] [...].

Braki w zakresie ustalenia powyższych okoliczności, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien jednoznacznie wyjaśnić, w jaki sposób zakończyło się postępowanie dotyczące rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr [...] i nr [...] oraz ocenić czy sporządzona na potrzeby rozgraniczenia dokumentacja geodezyjna może być wykorzystana do wyznaczenia punktów granicznych działek skarżących, a w przypadku gdy taka możliwość zachodzi – ocenić znaczenie danych wynikających z tej dokumentacji dla wyznaczenia punktów granicznych, zlecając stosowną analizę uprawnionemu geodecie.

W ocenie Sądu zgodzić się należy wyrażonym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, iż zgłoszenie przez stronę niezadowoloną z ustalenia przebiegu granicy żądania przekazania sprawy sądowi, stosownie do art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, skutkuje utratą bytu decyzji o rozgraniczeniu. Zatem w przypadku zgłoszenia takiego żądania operat geodezyjny stanowiący podstawę rozgraniczenia w postępowaniu administracyjnym nie może być wykorzystany jako dokument stanowiący podstawę zmian danych w ewidencji gruntów i budynków.

Wymaga podkreślenia, że w sprawach o rozgraniczenie przewidziany został szczególny, dwuetapowy tryb postępowania. Pierwszy etap prowadzony jest w trybie administracyjnym. W przypadku wydania przez właściwy organ decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, stronie niezadowolonej z ustalenia przebiegu granicy przysługuje prawo żądania, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi (art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Żądanie przekazania sprawy sądowi powoduje, że decyzja o rozgraniczeniu traci byt, a skutek ten stanowi konsekwencję samego zgłoszenia żądania. Stanowisko takie utrwalone jest w orzecznictwie i doktrynie. Już w postanowieniu z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt I CKN 423/97, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że decyzja administracyjna o rozgraniczeniu traci moc wiążącą w części objętej żądaniem przekazania sprawy sądowi, co oznacza, że nie zyskała w tej części ani procesowych, ani materialnoprawnych skutków decyzji ostatecznej. Stanowisko to potwierdzone zostało w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt III CZP 48/14. Sąd Najwyższy podkreślił, że sprawa o rozgraniczenie jest prowadzona w odpowiednim dla niej jednym postępowaniu, obejmującym obligatoryjny etap administracyjny i fakultatywny etap sądowy. Postępowanie sądowe stanowi kolejny etap rozpoznawania sprawy, a jego wszczęcie prowadzi do kontytuowania postępowania prowadzonego wcześniej w trybie administracyjnym. Wystąpienie z żądaniem przekazania sprawy sądowi należy uznać za czynność otwierającą drogę sądową w sprawie o rozgraniczenie konkretnie oznaczonych nieruchomości. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla bytu decyzji rozgraniczeniowej. Sąd Najwyższy podkreślił, że nie można przyjmować, że w sprawie, w której została otwarta droga sądowa i o rozgraniczeniu ma orzec sąd, mogą pozostawać w mocy skutki wcześniej wydanej decyzji administracyjnej. Istnienie przesłanki procesowej w postaci drogi sądowej w sprawie o rozgraniczenie, będące wynikiem zgłoszenia żądania przekazania sprawy sądowi, wyłącza dokonanie w takiej sprawie rozgraniczenia w trybie administracyjnym. Przejście sprawy o rozgraniczenie do etapu postępowania sądowego powoduje, że decyzja o rozgraniczeniu traci byt, przy czym do stwierdzenia takiego skutku żądania przekazania sprawy sądowi nie jest konieczne istnienie przepisu ustawowego potwierdzającego utratę bytu przez decyzję administracyjną; utrata skutków takiej decyzji jest wynikiem zamknięcia etapu postępowania administracyjnego w związku ze złożeniem przez stronę żądania przekazania sprawy sądowi.

Przedstawione wyżej stanowisko podzielane jest również w piśmiennictwie (por. D. Felcenloben, Krytyka istniejącego modelu postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości w zakresie regulacji normujących styk postępowania administracyjnego i cywilnego [...], Samorząd Terytorialny, nr 6 z 2019 r., s. 24 – 37) oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2153/13, Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w powołanym wyżej postanowieniu i uchwale składu 7 sędziów oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 września 1999 r., sygn. akt II SA 1580/99, stwierdził, że przejście sprawy o rozgraniczenie do etapu postępowania sądowego powoduje, że decyzja o rozgraniczeniu traci byt, co oznacza że nie uzyskuje ona procesowych i materialnoprawnych skutków decyzji ostatecznej. Takie stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (wyrok z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 48/13) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrok z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt III SAB/Kr 71/09) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (wyroki z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 484/19 oraz z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt: III SA/Lu 481/19, III SA/Lu 482/19 i III SA/Lu 485/19).

Powyższe względy przemawiają za trafnością stanowiska organu, który uznał, że operat z rozgraniczenia działek nr [...] i [...] (operat nr [...]) nie nadaje się do wykorzystania podczas prac geodezyjnych dotyczących wykazania granic działek nr [...] i [...].

Jednakże czyniąc zadość wynikającemu z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania, ponownie rozpoznając sprawę organ powinien odnieść się szczegółowo do zarzutów formułowanych przez skarżących, którzy zwrócili uwagę, iż operat nr [...] był oparty na dokumentach źródłowych wykorzystanych także w niniejszej sprawie. Mianowicie w opinii w zawartej w operacie nr [...] uprawniony geodeta A. K. wskazał na wykorzystanie jako materiałów wyjściowych operatu pomiarowego sporządzonego przez LOPM w Lublinie dla potrzeb ewidencji gruntów z roku 1960 oraz szkicu podstawowego z roku 1992 sporządzonego przez geodetę uprawnionego J. N.. Jak podnoszą skarżący w skardze i co znajduje potwierdzenie w treści dokumentów zawartych w operacie technicznym sporządzonym przez geodetę K. Ż. dla potrzeb niniejszej sprawy, wykonany przez geodetę uprawnionego J. N. operat z podziału działki nr [...], oznaczony nr [...], stanowił także jeden z dokumentów wykorzystanych przez geodetę K. Ż.. Natomiast na zawartym w operacie nr [...] szkicu granicznym widnieje adnotacja, iż granicę pomiędzy działkami nr [...] stanowi środek drogi. W związku z tym organ winien w oparciu o wyjaśnienia uprawnionego geodety odnieść się do argumentacji skarżących, iż sporządzone przez dwóch uprawnionych geodetów opinie, oparte na tych samych podstawach i tożsamej dokumentacji, różnią się w swoich wnioskach. W uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia organ winien przedstawić podstawy swojego stanowiska.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 170 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z powołanym przepisem orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a., wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydając rozstrzygnięcie, ale także inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak to zostało stwierdzone w prawomocnym orzeczeniu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2295/14, związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1014/19 oraz powołane tam orzecznictwo, a także Bogusław Dauter, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021).

W związku z tym wymaga podkreślenia, że powołanym przez skarżących wyrokiem z dnia 6 marca 1997 r., sygn. akt II SA/Lu 549/96 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oddalił skargę [...] na decyzję Wojewody Zamojskiego z dnia 24 kwietnia 1996 r., nr GP.I.7353/1/13/96, uchylającą decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim w przedmiocie nakazania M. P. wykonania dokumentacji technicznej, uzyskania decyzji na dalsze prowadzenie robót budowlanych i zamurowania otworu okiennego we wznoszonym budynku gospodarczym na działce nr [...] i umarzającej postępowanie administracyjne w pierwszej instancji. Nie zachodzi zatem tożsamość przedmiotowa, jak i podmiotowa opisanej sprawy ze sprawą niniejszą.

Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Lu 549/96 Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do stanu ewidencji gruntów. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wypisy z ewidencji gruntów wsi K. O. wskazują jednoznacznie, że powierzchnia drogi dojazdowej do pól jest rozłożona równomiernie na całej długości będących własnością inwestorki działek nr [...] i [...] – z jednej strony oraz działki nr [...], będącej własnością skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył ponadto, że fakt ten znalazł odzwierciedlenie w protokole granicznym i opinii sporządzonej przez geodetę prowadzącego na wniosek skarżącej postępowanie rozgraniczeniowe. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że geodeta przyjął jako materiał wyjściowy do czynności rozgraniczeniowych operat sporządzony przez LOPM Lublin dla potrzeb ewidencji gruntów z roku 1960 oraz szkic podstawowy z roku 1992 sporządzony na podstawie tego operatu przez uprawnionego geodetę.

Zatem Naczelny Sąd Administracyjny przypisał rozstrzygające znaczenie w sprawie stanowi uwidocznionemu w ewidencji gruntów. Co istotne, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nie istnieje możliwość ustalania wyrysów map i szkiców sytuacyjnych, które nie uwzględniałyby danych zwartych w ewidencji, dokąd nie zostanie podważona treść zapisów zawartych w ewidencji gruntów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ewidencja gruntów posiada moc dokumentu urzędowego oraz, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy i w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Rodzi to w konsekwencji domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie stwierdzone przez organ, który dokument sporządził. Do momentu obalenia domniemania treść dokumentu rodzi skutki prawne z niej wynikające. Z przytoczonego uzasadnienia wynika więc, że orzekając w sprawie II SA/Lu 549/96 Naczelny Sąd Administracyjny nie wykluczył możliwości podważenia w przyszłości treści zapisów zawartych w ewidencji gruntów, które stanowiły postawę rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Z omówionych wyżej przyczyn uznać należy, że wyrok wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Lu 549/96 nie może przesądzać o wyniku prowadzonego aktualnie postępowania dotyczącego aktualizacji danych ewidencji gruntów obrębu ewidencyjnego [...] [...], jednostki ewidencyjnej [...] [...].

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzje organów obu instancji.

W dalszym toku sprawy organ uwzględni przedstawione wyżej wskazania i ocenę prawną. Organ podejmie czynności w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, który podda wszechstronnej ocenie. Rozstrzygając w sprawie, organ odniesie się do całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz rozważy zarzuty i argumenty podnoszone przez strony w toku postępowania.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają przepisy art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W świetle art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Organ w odpowiedzi na skargę zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżący oraz uczestnicy postępowania nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.