Uzasadnienie
Sygn. akt III SA/Lu [...]
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. (nr [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lutego 2016 r. (nr [...]) w sprawie cofnięcia M. D. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B+E i D+E.
W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wyjaśniło, że w dniu 13 listopada 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami silnikowymi przez M. D., który przekroczył dopuszczalny limitu punktów naliczanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co nastąpiło w dniu 9 września 2014 r. Dlatego do załatwienia tej sprawy ma zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –Prawo o ruchu drogowym, pomimo utraty przez ten przepis mocy obowiązującej z dniem 4 stycznia 2016 r. W aktach sprawy znajduje się skierowanie M. D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 lit. "b" powołanej ustawy, wydane przez Prezydenta Miasta L. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., która została mu doręczona w dniu 4 grudnia 2015 r., a wobec niewniesienia przez stronę odwołania, skierowanie to stało się ostateczne i prawomocne.
Strona do dnia wydania przez Kolegium decyzji, to jest przez okres ponad 2 miesięcy od dnia doręczenia jej skierowania, nie przedstawiła pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w zakresie posiadanego prawa jazdy kategorii B+E i D+E, choć uczyniła to w zakresie kategorii B, C, D i C+E, a tym samym spełniona została ustawowa przesłanka do cofnięcia prawa jazdy na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "a" w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o ruchu drogowym. Okoliczność ta jest wystarczającą przesłanką do wydania kwestionowanej odwołaniem decyzji, bowiem ustawodawca przyjął tu konstrukcję decyzji związanej. Niezłożenie egzaminu w związku ze skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pociąga za sobą obowiązek starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) niezwłocznego wydania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy wszystkich posiadanych kategorii.
Ponadto według organu, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji w rozpatrywanym przypadku jest prawidłowe, bowiem osoba, która nie poddała się w odpowiednio długim terminie kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia własnego, jak też innych użytkowników dróg publicznych.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. D. (skarżący) podniósł, że "przepisy prawne podane w uzasadnieniu, nie pasują do mojej sprawy i jej nie wyjaśniają".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Ocena legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn zm. – dalej jako "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Na wstępie trzeba zwrócić uwagę, że skarga nie tylko nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów odnośnie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ale nawet ich nie formułuje. Wymaga zaś jednoznacznego stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego (reguł proceduralnych).
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie cofnięcia skarżącemu M. D. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B+E i D+E. Skarżący zakwestionował zatem legalność pozbawienia go nie wszystkich, ale części posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, które posiadał przed skierowaniem go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie kategorii B, B+E, C, C+E, D i D+E.
Okoliczności faktyczne w tej sprawie nie były sporne. W szczególności nie było sporne to, że skarżący był posiadaczem uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie: kat. B od dnia 24 sierpnia 2004 r., kat. C od dnia 31 sierpnia 2005 r., kat. B+E oraz C+E od dnia 12 czerwca 2007 r., a także kat. D oraz D+E od dnia 27 sierpnia 2013 r. Wynika to jasno z akt administracyjnych dołączonych do akt sądowych. Wskazany wyżej zakres uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi potwierdzał wydany mu dokument prawa jazdy. Dokument prawa jazdy został skarżącemu faktycznie zatrzymany w dniu 14 listopada 2015 r. przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w R. na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. "g" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm. – dalej jako "p.r.d."), a zatem z powodu przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (k. 53 i 59 akt adm.).
Z tego powodu Komendant Wojewódzki Policji w L. już we wniosku z dnia 13 listopada 2015 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta L. o sprawdzenie kalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień w związku z otrzymaniem przez kierowcę łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (k. 49 akt adm.), powołując się na treść art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.r.d., który stanowił wówczas, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d.
W takich okolicznościach Prezydenta Miasta L. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie kategorii: B, B+E, C, C+E, D i D+E, a zatem w zakresie uprawnień wszystkich kategorii do kierowania pojazdami, jakie skarżący posiadał (k. 55 akt adm.).
Decyzja ta nie była przez skarżącego kwestionowana. Z tego względu skarżący w związku z nałożonym na niego obowiązkiem poddał się kontrolnemu sprawdzeniu jego kwalifikacji, które zaliczył z wynikiem pozytywnym w zakresie: kat. B w dniu 21 grudnia 2015 r. (k. 57 akt adm.), kat. D w dniu 5 stycznia 2016 r. (k. 61 akt adm.), kat. C w dniu 8 stycznia 2016 r. (k. 62 akt adm.) oraz kat. C+E w dniu 28 stycznia 2016 r. (k. 63 akt adm.). Natomiast sprawdzenia kwalifikacji skarżący zaniechał odnośnie kategorii B+E i D+E do dnia wydania decyzji o cofnięciu mu części uprawnień do kierowania pojazdami na mocy zaskarżonej decyzji, to jest do dnia 1 lutego 2016 r. Również dodania zamknięcia rozprawy przez sąd w niniejszej sprawie stan faktyczny nie uległ zmianie, bowiem skarżący nie przystąpił do egzaminu państwowego w zakresie tych kategorii (kat. B+E i D+E).
Trzeba zatem zwrócić uwagę, że z dokonanych niewadliwie przez organy w tej sprawie ustaleń faktycznych jednoznacznie wynika, iż na skutek przekroczenia przez skarżącego, jako posiadającego określone uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, limitu 24 punktów ujawnionych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (art. 130 ust. 1 p.r.d.), zaistniała podstawa do skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W takiej sytuacji kontrolne sprawdzenie kwalifikacji obejmuje swoim zakresem wszelkie posiadane kategorie uprawnień, bez wyłączeń.
W przypadku zaś, gdy osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie wykona nałożonego na nią obowiązku i nie podda się egzaminowi, to stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "a" p.r.d., starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym.
Decyzja ta ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu tego rodzaju okoliczności, organ administracyjny zobowiązany jest bowiem do cofnięcia uprawnień osobie, która pomimo skierowania nie zgłosiła się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a tym samym stwarzać może zagrożenie zarówno dla siebie jak i innych uczestników ruchu drogowego.
Skoro zatem decyzja o skierowaniu M. D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stała się ostateczna, a skarżący nie poddał się egzaminowi, na który został skierowany w zakresie kat. B+E i D+E, to tym samym organ zobowiązany był do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia tychże uprawnień, odnośnie których sprawdzenie kwalifikacji nie nastąpiło i to niezależnie od przyczyny takiego stanu rzeczy.
Bez wpływu na treść rozstrzygnięć zapadłych w tej sprawie jest okoliczność pozytywnego wyniku sprawdzenia kwalifikacji skarżącego w zakresie kat. B oraz D. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U z 2016 r. poz. 627, z późn. zm. – dalej jako "u.k.p.), sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych zastrzeżeń, co do jej kwalifikacji. Takiego rodzaju zastrzeżenia stanowi przekroczenie przez posiadającego określone uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, limitu 24 punktów ujawnionych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami silnikowymi i tramwajami odbywa się w formie egzaminu państwowego składającego się z części teoretycznej i części praktycznej przeprowadzanej przy użyciu odpowiednego pojazdu, w tym zespołu pojazdów (art. 51 ust. 2 pkt 1 i 2 u.k.p.). Egzamin praktyczny obejmuje między innymi, sprawdzenie umiejętności manewrowania pojazdem lub zespołem pojazdów odpowiednim dla uprawnień prawa jazdy kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E i T (art. 51 ust. 3 pkt 1 lit. "b" u.k.p.).
Z powyższych rozważań wynika, że skoro skarżący M. D., poddał się tylko częściowemu sprawdzeniu posiadanych wcześniej uprawnień, a nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie uprawnień kat. B+E i D+E, to zaistniały przesłanki skutkujące obligatoryjnym obowiązkiem wydania przez organ I instancji decyzji o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie tych kategorii.
Z przytoczonych względów zaskarżoną decyzję uznać należało za zgodną z prawem.
Kontrola zaskarżonej decyzji wykazała również, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, gdyż organy przeprowadziły je w sposób nienaruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ należycie przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wyjaśnił jaki był przedmiot postępowania oraz w oparciu o jaką podstawę prawną było ono prowadzone, a tym samym jaki był zakres niezbędnych ustaleń.
Z tych względów zaskarżona decyzja jako zgodna z prawem skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł w sentencji wyroku.