Uzasadnienie
W skardze z dnia 3 czerwca 2013 r. zatytułowanej "wniosek o umorzenie postępowań administracyjnych dotyczących protokołu kontroli nr z dnia [...] lutego 2013 r. oraz protokołu kontroli nr z dnia [...] lutego 2013 r.", skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżący wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, nie zgodził się z nałożeniem na niego kar finansowych w kwocie 8.000 zł i 2.000 zł. Skarżący podniósł, że na wymienione postępowania administracyjne złożył zażalenie do Sądu Rejonowego w C. oraz do Izby Celnej (przekazane zgodnie z właściwością Naczelnikowi Urzędu Celnego), jednak do chwili obecnej nie otrzymał żadnej odpowiedzi. W związku z powyższym wniósł o umorzenie tych dwóch postępowań, przywrócenie terminu do złożenia zażalenia oraz zwolnienie z opłat sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z niżej przytoczonych powodów.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej, stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do takich przyczyn zalicza się m.in. brak przedmiotu zaskarżenia.
Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, Naczelnik Urzędu Celnego prowadzi wobec skarżącego dwa odrębne postępowania administracyjne. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] organ wszczął postępowanie administracyjne w związku z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265). Wobec stwierdzonych naruszeń organ pobrał kaucję w kwocie 8.000 zł tj. w kwocie odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] organ wszczął postępowanie administracyjne w związku z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). Wobec stwierdzonych naruszeń organ pobrał kaucję w wysokości 2.000 zł, odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej. Powyższe postępowania administracyjne nie zostały jeszcze zakończone decyzjami administracyjnymi.
W toku tych postępowań nie zostały również wydane postanowienia, na które służy zażalenie, czy też postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowieniami z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...] i nr [...]) organ wyznaczył jedynie dla strony siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego i poinformował, że organ celny zmierza do wydania decyzji nakładających kary pieniężne – odpowiednio 8.000 zł i 2.000 zł.
Analizując treść skargi w powiązaniu z aktami administracyjnymi, sąd doszedł do wniosku, że skarżący pozostaje w błędnym przekonaniu, że zostały wydane decyzje administracyjne zobowiązujące go do zapłacenia kar pieniężnych w kwotach po 8.000 zł i 2.000 zł. W rzeczywistości organ pobrał jedynie kaucje na poczet przewidywanych kar, a postępowanie administracyjne w tym przedmiocie nie zostało zakończone, bowiem nie zostały wydane żadne akty rozstrzygające sprawę w tym zakresie. Samo pobranie kaucji na poczet przewidywanej kary nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jest jedynie czynnością, do wykonania której organ jest uprawniony na podstawie art. 94 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 140 ad. ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skoro postępowania administracyjne nie zostały zakończone, brak jest przedmiotu skargi - aktów administracyjnych ostatecznych, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wniesiona przez skarżącego skarga jest zatem niedopuszczalna.
Z tych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.