Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 8 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 489/16

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia A. S. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AB do czasu ustania przyczyn cofnięcia oraz o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii AB nr [...] wydanego w dniu [...] lipca 2005r. przez Starostę R., której to decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Jak wskazał organ odwoławczy przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym regulują kwestie cofania uprawnień do kierowania pojazdem w stosunku do osób, które utraciły pewne przymioty wymagane od kierowców, bądź które niepodporządkowały się władczym rozstrzygnięciom organów ruchu drogowego (art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Przesłanką cofnięcia uprawnień jest między innymi niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji, w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Przepis ten stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty w razie przekroczenia przez taką osobę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy, gdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wystąpi do starosty komendant wojewódzki Policji. W tym przypadku ustawodawca z góry założył, iż wielokrotne naruszenia przepisów ruchu drogowego świadczą o utracie kwalifikacji i w związku z tym taka osoba powinna być poddana kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Podstawą wniosku w takiej sprawie jest przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy, w myśl którego policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisując je do ewidencji. Po wpłynięciu wniosku, starosta wydaje decyzję o poddaniu określonej osoby egzaminowi sprawdzającemu jej kwalifikacje do kierowania pojazdami. Przepisy nie pozostawiają staroście możliwości działania w tym zakresie w ramach uznania administracyjnego, a jego obowiązkiem - po stwierdzeniu zaistnienia zdarzenia wymienionego w ustawie, jakim w tym wypadku jest wniosek komendanta wojewódzkiego Policji - jest wydanie decyzji o z góry określonej treści.

Podobną, imperatywną konstrukcję - nie pozostawiającą organowi swobody orzekania i prawa jakiegokolwiek wyboru - mają przepisy dotyczące postępowania starosty w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji (art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy). W tym wypadku cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami jest następstwem niewykonania decyzji starosty. Decyzje w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mają więc charakter decyzji "związanych" co oznacza, że organ administracyjny pozbawiony jest swobody kształtowania zakresu praw i obowiązków podmiotów postępowania bowiem zakres ten wypływa wprost z przepisów prawa a na organ nałożony zostaje obowiązek ustalonego postępowania. Rola organu administracji publicznej w tego typu sprawach sprowadza się do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonych praw i obowiązków i ich skonkretyzowania. Przesłanką wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi jest bowiem samo stwierdzenie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji, w razie wydania przez starostę skierowania w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zatem okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie cofnięcia uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, to ostateczność decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz to, czy dana osoba takiemu kontrolnemu badaniu kwalifikacji się poddała.

W podsumowaniu organ drugiej instancji wskazał, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym wyraźnie więc wyodrębniają postępowanie zmierzające do wydania decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w razie niewykonania takiej decyzji.

Jak stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowanie w sprawie skierowania A. S. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego zakończone zostało decyzją ostateczną tego Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] utrzymującą w całości w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium w swojej decyzji pouczyło stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe rozstrzygnięcie. Z możliwości tej skarżący skorzystał, jednakże skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia toteż Sąd postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 254/14, które uprawomocniło się z dniem 26 czerwca 2015r., odrzucił skargę.

Oznacza to, że z tą datą decyzja Kolegium z dnia [...] stycznia 2015r. kierująca skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zyskała przymiot decyzji prawomocnej, tj. rodzącej po stronie skarżącego bezwzględną powinność poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do prowadzenia pojazdu.

Organ podkreślił, że w sprawie bezsporne jest, iż do dnia [...] października 2015 r. (data doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem), ani też do dnia wydania kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji ([...] października 2015 r.) skarżący nie poddał się egzaminowi kontrolnemu, toteż obowiązkiem Starosty R. było orzeczenie w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym o cofnięciu uprawnień kategorii AB do prowadzenia pojazdu.

W dalszej części wywodów odniesiono, że skutki prawne wskazane w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, ustawodawca łączy z samym niewykonaniem obowiązku nałożonego na kierowcę, a nie z niedotrzymaniem jakiegokolwiek terminu na realizację obowiązku, który miałby być ewentualnie wyznaczony przez organ w skierowaniu. W wyroku z dnia 15 października 2009r. sygn. akt I OSK 35/09 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że jeżeli przepisy o ruchu drogowym nie zawierają odmiennych unormowań ustawowych i nie przewidują możliwości innego uregulowania przez organ kwestii wykonalności przedmiotowego skierowania, to nie ulega wątpliwości, że podlega ono wykonaniu z dniem, w którym stanie się ostateczne. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Kwestie te podlegają jednak ocenie nie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, lecz w odrębnym postępowaniu, które może być uruchomione na mocy art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy.

W tym wypadku począwszy od dnia doręczenia decyzji Kolegium kierującej skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, tj. od dnia [...] stycznia 2015r. skarżący zobowiązany był do niezwłocznego wykonania rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i właśnie ta kwestia podlega ocenie w niniejszym postępowaniu prowadzonym w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4a ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009r. sygn. akt I OSK 35/09).

Reasumując organ stwierdził, że sprawie wykazane zostało, iż A. S. nie poddał się w okresie 8 miesięcy od daty uzyskania przez decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. kierującą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji przymiotu ostateczności i w okresie 4 miesięcy od uzyskania przez tę decyzję przymiotu prawomocności, w związku z czym orzeczenie o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych przez niego uprawnień znajdowało dostateczne wsparcie prawne.

Analogicznie - w ocenie organu drugiej instancji - uzasadnione było też orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy w związku ze ziszczeniem się przesłanek art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, w myśl którego starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o których mowa w art. 84 ust. 1 ustawy. Stosownie do art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 tejże ustawy (obowiązującego do dnia 1 stycznia 2017r.) osoba skierowana na badania psychologiczne w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy obowiązana jest do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu i przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu.

Stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanemu dalej "badaniem psychologicznym" podlega kierujący pojazdem silnikowym jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Przepisem regulującym przesłanki ponownej weryfikacji predyspozycji psychologicznych do kierowania pojazdami z uwzględnieniem powyższej kwestii jest art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy. Z ust. 1 pkt 3 lit. b wskazanego przepisu wynika, że badaniom psychologicznym w zakresie psychologii transportu podlega kierowca, jeżeli przekroczy liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Postępowanie w takiej sytuacji jest wszczynane na wniosek organu kontroli ruchu drogowego łub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego złożony w trybie art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy, a podstawą wniosku jest stwierdzenie przez te organy przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Jak podkreślił organ w przedmiotowej sprawie postępowanie w zakresie skierowania skarżącego na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego zakończyło się decyzją ostateczną tut. Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] utrzymującą w całości w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] o skierowaniu A. S. na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu w odniesieniu do posiadanych przez niego uprawnień kategorii AB prawa jazdy wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Kolegium w swojej decyzji pouczyło stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe rozstrzygnięcie. Z możliwości tej skarżący skorzystał, jednakże skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia, toteż Sąd postanowieniem z dnia 6 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 253/14, które uprawomocniło się z dniem 18 czerwca 2015 r., odrzucił skargę.

Oznacza to, że z tą datą decyzja Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. kierująca skarżącego na badania psychologiczne zyskała przymiot decyzji prawomocnej, tj. rodzącej po stronie skarżącego bezwzględną powinność poddania się badaniu psychologicznemu.

Organ stwierdził, że w sprawie było bezsporne, że do dnia [...] października 2015 r. (data doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem), ani też do dnia wydania kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji ([...] października 2015 r.) skarżący nie poddał się badaniu psychologicznemu, toteż obowiązkiem Starosty R. było orzeczenie w trybie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami o zatrzymaniu prawa jazdy. W tym wypadku począwszy od dnia doręczenia decyzji Kolegium kierującej skarżącego na badania psychologiczne, tj. od dnia [...] stycznia 2015r. skarżący zobowiązany był w terminie miesiąca od tej daty do poddania się badaniu psychologicznemu i w terminie trzech miesięcy od tej daty przedstawienia Staroście R. wyniku badania i właśnie te kwestie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu prowadzonym w trybie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami.

W ocenie organu orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy w zakresie posiadanych przez niego uprawnień znajdowało dostateczne wsparcie prawne albowiem uznać należało, że w sprawie wykazano, iż A. S. nie poddał się w okresie 8 miesięcy od daty uzyskania przez decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. kierującą na badania psychologiczne przymiotu ostateczności i w okresie 4 miesięcy od uzyskania przez tę decyzję przymiotu prawomocności oraz nie przedstawił wyniku tego badania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braku podstaw do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne oraz decyzji kierującej na egzamin sprawdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdu organ wskazał, że kwestie te zakończone zostały rozstrzygnięciami o charakterze ostatecznym (decyzją Kolegium z dnia [...] stycznia 2015r. Nr [...] i Nr [...]) i prawomocnym postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 6 maja 2015r. sygn. akt III SA/Lu 253/15 i z dnia 20 maja 2015r. sygn. akt III SA/Lu 254/15) i nie podlegają żadnej weryfikacji w obecnym postępowaniu, będącym następstwem ich niewykonania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy.

Skarżący naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. łączył z pominięciem przez organy kolejnych instancji faktu niewydania skarżącemu przez Starostę R. aktualnego profilu kierowcy (PKK), który stanowi niezbędny element umożliwiający przystąpienie do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, który to profil PKK z urzędu powinien wydać organ, który kieruje na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i co skutkowało udaremnieniem możliwości przystąpienia do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w związku z niewydaniem poprawnego profilu kierowcy (PKK), co organ powinien uczynić z urzędu.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący wskazał nadto na następujące okoliczności:

1. 1. w dniu [...] kwietnia 2015 r. decyzją nr Decyzji [...] Starosta R. wydał mi prawo jazdy kat. A, B nr [...], nr druku [...];
2. 2. od dnia wydania w/w prawa jazdy oraz zakończenia procedury odwoławczej prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie nie otrzymałem od Starosty R. korespondencji, która wskazywałaby nowe terminy poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji oraz badaniu psychologicznemu dot. braku przeciwskazań do prowadzenia pojazdu;
3. 3. dodatkowo należy zauważyć fakt udaremnienia mi przez Starostę R. potencjalnej możliwości poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji poprzez nie wydanie przez Starostę aktualnego numeru PKK (profilu kierowcy) przed data wydania decyzji o "cofnięciu uprawnień" nr [...] z dnia [...].10.2015 r. ponieważ dotychczasowy numer PKK wydany wraz z decyzja [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. stracił swoją ważność w sierpniu 2014 r.;
4. 4. klauzula natychmiastowej wykonalności nadana decyzji nr [...] z dnia [...].10.2015 r. nie znajduje żadnego uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, ponieważ przytoczone przez Starostę R. argumenty nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym, ponieważ zgodnie z przytoczona informacją w pkt. 1 to sam Starosta wydał mi prawo jazdy [...] kwietnia 2015 r. a następnie nie zachował należytej staranności w prowadzonym postępowaniu co zostało przytoczone powyżej a samo postępowanie trwało już 1.5 roku, tym samym należy uznać takie działanie jako nieuprawnione nękanie mojej osoby i tuszowanie nieudolności i błędów Starosty w prowadzonym postępowaniu. Zgodnie z zasadami praworządności nie może być sankcją przed uprawomocnieniem się decyzji, która w przypadku wszczęcia procedury odwoławczej zostaje zawieszona do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia;
5. 5. odmowa wydania wtórnika jest tym samym nieuzasadniona ponieważ opiera się na wadliwej decyzji o cofnięciu uprawnień oraz zgodnie z zasadami praworządności nie może być sankcją przed uprawomocnieniem się decyzji, która w przypadku wszczęcia procedury odwoławczej zostaje zawieszona do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje

Skarga jest bezzasadna, dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze.

Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego.

W szczególności brak jest podstaw do podzielenia zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organy administracji publicznej są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń.

Ustalenia dokonane przez organ wynikają z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów.

Podkreślić należy, że okoliczności mające dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie podstawowe wynikały bądź z dokumentów o charakterze urzędowym, bądź też z twierdzeń i oświadczeń samego skarżącego.

I tak fakt skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu wynika z ostatecznych decyzji administracyjnych oraz prawomocnych orzeczeń sądu administracyjnego.

Z pism składanych przez skarżącego wynika natomiast, że przyznaje on fakt nie przystąpienia do egzaminu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz nie poddania się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji w części co do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami stanowił art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. - dalej jako: "p.r.d."), który stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1.

Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych decyzja, o jakiej mowa w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d., ma charakter związany, a zatem zastosowanie takiej sankcji nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem. Jeżeli osoba nie poddała się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, organ ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. Zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem.

Przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. nie różnicuje także w żaden sposób przyczyn, z powodu których osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie poddała się egzaminowi, w tym w szczególności nie wymaga, by spowodowane było to przyczynami zawinionymi przez osobę kierowaną na egzamin.

Z punktu widzenia dyspozycji art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. przyczyny, w skutek których osoba kierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie poddała się egzaminowi pozostają prawnie irrelewantne.

W konsekwencji też dla zastosowania powyższego przepisu wystarczające pozostaje stwierdzenie przez organ faktu skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego oraz faktu niepoddania się egzaminowi przez osobę skierowaną na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W przedmiotowej sprawie, co trafnie stwierdził organ, okoliczności te nie budzą żadnych wątpliwości.

Skarżący został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] utrzymującą w całości w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Kolegium w swojej decyzji pouczyło stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcie sądu administracyjnego. Skarżący skargę taką wniósł, jednakże z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 254/15 odrzucił skargę (postanowienie to uprawomocniło się z dniem 26 czerwca 2015 r.). Oznacza to, że z tą datą decyzją Kolegium z dnia 16 stycznia 2015 r. kierująca skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zyskała przymiot decyzji prawomocnej, tj. rodzącej po stronie skarżącego bezwzględną powinność poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do prowadzenia pojazdu.

W sprawie bezsporne było, że skarżący nie poddał się egzaminowi kontrolnemu.

W tej sytuacji obowiązkiem Starosty R. było orzeczenie w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. o cofnięciu skarżącemu uprawnień do prowadzenia pojazdów. Trafnie też taka decyzja została następnie utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji.

Za chybione uznać należało te wywody skarżącego, w których próbował on podważyć zasadność samej decyzji kierującej go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z tej podstawowej przyczyny, że w postępowaniu prowadzonym w celu cofnięcia uprawnień stronie nie przysługuje możliwość skutecznego kwestionowania zasadności decyzji podjętej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d.

Kwestia zasadności skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji przesądzona została w innym, prawomocnie już zakończonym postępowaniu administracyjnym.

Tak Sąd, jak i strony, są związane ostateczną decyzją w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w związku z czym brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania powyższej decyzji w obecnym postępowaniu.

Jak wskazano już wyżej w świetle hipotezy art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. przyczyny, w skutek których osoba kierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie poddała się egzaminowi pozostają prawnie obojętne.

Już więc proste stwierdzenie faktu skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz faktu niepoddanie się takiemu egzaminowi, prowadzi do uznania skargi za niezasadną.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, iż skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego z przyczyn innych, niż te zależne od jego woli.

Skarżący podnosił, że niewydanie przez organ z urzędu profilu PKK skutkowało udaremnieniem możliwości przystąpienia do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

Jednakże skarżący okoliczności takiej w żaden sposób nie udowodnił.

Skarżący nie wykazał bowiem, ażeby zgłosił się do właściwego wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w celu poddania kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego i żeby odmówiono mu przeprowadzenia egzaminu państwowego z uwagi na brak Profilu Kandydata na Kierowcę (PKK).

Powyższe sprawia, że przedmiotowe zarzuty skarżącego uznać należy za czysto hipotetyczne i nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wbrew odmiennym wywodom skarżącego stwierdzić należy także, że w sytuacji, w której znajdował się skarżący brak było podstaw prawnych do wygenerowania profilu kandydata na kierowcę przez organ.

Co do zasady w przypadku skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego profil taki powinien zostać wygenerowany z urzędu przez organ.

Pamiętać należy jednak o tym, że skarżący został skierowany nie tylko na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, ale również na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu.

W takiej sytuacji zastosowanie miał zatem § 5 ust. 4 rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2012 r., poz. 1005 ze zm.), który stanowił, że osobie, o której mowa w § 8 ust. 1 pkt 8, która została skierowana na badanie lekarskie lub psychologiczne, właściwy organ wydający prawo jazdy lub pozwolenie generuje w systemie teleinformatycznym profil kandydata na kierowcę po dostarczeniu przez osobę wymaganego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego.

Z powyższego przepisu wynika zatem, że osobie podlegającej sprawdzeniu kwalifikacji, która została skierowana na badanie psychologiczne, organ wydający generuje profil kandydata na kierowcę dopiero po dostarczeniu przez tę osobę wymaganego orzeczenia psychologicznego.

Skoro skarżący nie poddał się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu i nie przedstawił orzeczenia psychologicznego to brak było podstaw do generowania przez organ profilu kandydata na kierowcę.

W chwili obecnej odpowiednikiem powyższej regulacji pozostaje § 5 ust. 4 rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231).

Za nieuzasadnione uznać należało także te zarzuty skargi, które dotyczyły nie otrzymania przez skarżącego od Starosty R. korespondencji, która wskazywałaby nowe terminy poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Z przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. nie wynika, by w decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w drodze egzaminu państwowego należało określić termin, w jakim adresat decyzji powinien poddać się egzaminowi.

Osoba poddawana kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji powinna poddać się tej procedurze niezwłocznie z chwilą, gdy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stała się ostateczna i tym samym wykonalna.

Trafnie zatem w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że brak określenia terminu, w którym skierowany zobligowany jest poddać się egzaminowi nie oznacza, że osoba nie jest związana żadnym w tym zakresie terminem. Przeciwnie, niedopuszczalność wskazania takiego terminu w decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. oznacza, że stosowane w tej mierze winny być ogólne unormowania w zakresie wykonalności decyzji administracyjnych posiadających walor ostateczności. Oznacza to, że niezwłocznie z chwilą otrzymania ostatecznej decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji strona winna była podjąć czynności zmierzające do poddania się takiemu egzaminowi. Sformułowanie "bezterminowo" użyte w odniesieniu do nałożonego aktem administracyjnym obowiązku nie oznacza zniesienia tego obowiązku (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 553/16, System Informacji Prawnej LEX nr 2120681).

Jak wynikało z niekwestionowanych w tej części ustaleń organu oraz ustaleń dokonanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w postanowieniu z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 254/15 (k.52-54 akt administracyjnych; k.15-16 akt sygn. III SA/Lu 254/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji doręczona została skarżącemu w dniu [...] stycznia 2015 r.

Z tą też chwilą skarżący zobowiązany był do niezwłocznego wykonania rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.

Nie istniała zatem potrzeba wyznaczania przez organ terminu do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji ani w decyzji kierującej skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ani też w terminie późniejszym, w tym także po zakończeniu procedury odwoławczej prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie.

Na marginesie już więc tylko należy wskazać, że skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji również po prawomocnym odrzuceniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 254/15. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 254/15 uprawomocniło się z dniem 26 czerwca 2015 r.(k.15v akt sygn. III SA/Lu 254/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie).

W analogiczny sposób ocenić należy także zarzuty skargi, w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji w części co do zatrzymania prawa jazdy stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm. – dalej jako "ustawa o kierujących pojazdami"), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1.

Decyzja, o jakiej mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami ma charakter związany, a zatem zastosowanie takiej sankcji nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem.

Jeżeli osoba nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, organ ma obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Zastosowanie sankcji w postaci zatrzymania prawa jazdy nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem.

Przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie różnicuje także w żaden sposób przyczyn, z powodu których osoba skierowana na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, w tym w szczególności nie wymaga, by spowodowane było to przyczynami zawinionymi przez osobę skierowaną na badania.

Z punktu widzenia dyspozycji art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami przyczyny, w skutek których osoba kierowana na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu nie poddała się badaniu pozostają prawnie irrelewantne.

W konsekwencji też dla zastosowania powyższego przepisu wystarczające pozostaje stwierdzenie przez organ faktu skierowania strony na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz faktu niepoddanie się przez skarżącego takiemu badaniu, czy też ściślej rzecz biorąc nie przedstawienia przez skarżącego orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem (orzeczenie psychologiczne).

W przedmiotowej sprawie, co trafnie stwierdził organ, okoliczności te nie budzą wątpliwości.

Skarżący został skierowany na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] utrzymującą w całości w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] o skierowaniu A. S. na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu w odniesieniu do posiadanych przez niego uprawnień kategorii AB prawa jazdy wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Kolegium w swojej decyzji pouczyło stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Skarżący skargę taką wniósł, jednakże z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 253/15 odrzucił skargę (postanowienie to uprawomocniło się z dniem 18 czerwca 2015 r.). Oznacza to, że z tą datą decyzja Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. kierująca skarżącego na badania psychologiczne zyskała przymiot decyzji prawomocnej, tj. rodzącej po stronie skarżącego bezwzględną powinność poddania się badaniu psychologicznemu.

W sprawie bezsporne było, że skarżący nie przedstawił organowi orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

W tej sytuacji obowiązkiem Starosty R. było orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Trafnie też taka decyzja została następnie utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji.

Za chybione uznać należało te wywody skarżącego, w których próbował on podważyć zasadność samej decyzji kierującej go na badania psychologiczne z tej podstawowej przyczyny, że w postępowaniu prowadzonym w celu zatrzymania prawa jazdy stronie nie przysługuje możliwość skutecznego kwestionowania zasadności decyzji podjętej na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami.

Kwestia zasadności skierowania skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu przesądzona została w innym, prawomocnie już zakończonym postępowaniu administracyjnym.

Tak Sąd, jak i strony, są związane ostateczną decyzją w przedmiocie skierowania skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, w związku z czym brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania powyższej decyzji w obecnym postępowaniu.

Jak wskazano już wyżej w świetle hipotezy art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami przyczyny, w skutek których osoba kierowana na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu nie poddała się badaniu i nie przedstawiła orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, pozostają prawnie obojętne.

Już więc proste stwierdzenie faktu skierowania strony na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz nie przedstawienia orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, prowadzi do uznania skargi za niezasadną.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, że skarżący nie poddał się na badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu z przyczyn innych, niż te zależne od jego woli.

Skarżący żadnych takich okoliczności nie wykazał.

Za nieuzasadnione uznać należało także te zarzuty skargi, które dotyczyły nie otrzymania przez skarżącego od Starosty R. korespondencji, która wskazywałaby nowe terminy poddania się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu.

W doręczonej skarżącemu decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne pouczono, że na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem należy się zgłosić w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, a orzeczenie psychologiczne należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu.

Wprawdzie, jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, terminy te należałoby uznać za instrukcyjne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2012 r., I OSK 275/11, System Informacji Lex nr 1120668) to jednak powyższe nie oznacza, że skarżący mógł nie poddawać się badaniu psychologicznemu. Wprost przeciwnie, z chwilą z która decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne stała się ostateczna i wykonalna skarżący powinien niezwłocznie poddać się badaniu psychologicznemu i przedstawić staroście orzeczenie psychologiczne.

Jak wynikało z niekwestionowanych w tej części ustaleń organu oraz ustaleń dokonanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w postanowieniu z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 253/15 (k.50-51 akt administracyjnych; k.15-16 akt sygn. III SA/Lu 253/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu doręczona została skarżącemu w dniu [...] stycznia 2015 r.

W związku z utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzja o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne stała się ostateczna, a zatem podlegała wykonaniu.

Z tą też chwilą skarżący zobowiązany był do wykonania rozstrzygnięcia, a tym samym poddania się badaniu psychologicznemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem oraz przedstawienia staroście orzeczenia psychologicznego.

Nie istniała także potrzeba wyznaczania przez organ terminu do poddania się badaniu psychologicznemu po zakończeniu procedury odwoławczej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, albowiem procedura ta w żaden sposób nie wypłynęła na ostateczność i wykonalność decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne.

Nadto należy wskazać, że skarżący nie poddał się badaniu psychologicznemu i nie przedstawił orzeczenia psychologicznego również po prawomocnym odrzuceniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 253/15. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 253/15 uprawomocniło się z dniem 18 czerwca 2015 r.(k.15v akt sygn. III SA/Lu 253/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie).

Za nieuzasadnione uznać należało także zarzuty dotyczące nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przez organ pierwszej instancji.

Istotna i ciągle wzrastająca rola, jaką w życiu społecznym odgrywa bezpieczeństwo w ruchu komunikacyjnym, sprawia, że korzystanie z uprawnień do prowadzenia określonego rodzaju pojazdów nie jest bynajmniej tylko sprawą samego zainteresowanego, lecz ogólnospołeczną, już choćby z uwagi na potencjalne zagrożenie, jakie rodzić może zachowanie człowieka posługującego się skomplikowanym i często o dużej mocy pojazdem wówczas, gdy nie jest w stanie prawidłowo nim pokierować.

W interesie społecznym pozostaje zatem wyeliminowanie z ruchu drogowego osób, które mimo nałożonego na nie obowiązku nie poddały się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego i badaniu psychologicznemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, co uzasadniało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji oparte na art. 108 § 1 k.p.a.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że kwestia prawidłowości nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma żadnego wpływu na ocenę legalności decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oraz zatrzymania prawa jazdy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w punkcie 5 pisma z dnia 21 stycznia 2016 r. wskazać należy, że wykonalność decyzji administracyjnej wiąże się z jej ostatecznością, a nie prawomocnością (art. 130 § 1 i 2 k.p.a.), zaś samo wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonalności takiej decyzji ani nie skutkuje zawieszeniem postępowania.

Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.