Uzasadnienie
A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...]w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami i zatrzymania prawa jazdy.
W skardze A. S. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że zatrzymanie prawa jazdy drastycznie utrudnia prowadzenie skarżącemu inżynierskiej działalności zawodowej, z której utrzymuje sześcioosobową rodzinę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).
W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taki uszczerbek, który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA).
Analizując przedstawione we wniosku argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.
W szczególności Skarżący nie przedstawił dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową. Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej Skarżącego i nieuprawdopodobnionych możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, za przedwczesne należałoby uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji może prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, bądź niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja w przedmiocie cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami i zatrzymania prawa jazdy dotyczy uprawnień do kierowania pojazdami objętymi prawem jazdy kategorii A i B, a więc w istocie motocyklami i samochodami osobowymi.
Decyzja ta nie pozbawia zatem skarżącego uprawnień do prowadzenia pojazdów służących typowo zawodowemu przewozowi osób lub towarów.
Z argumentacji zawartej we wniosku wynika, że skarżący zasadniczych negatywnych konsekwencji związanych z wykonalnością zaskarżonej decyzji upatruje w tym, że utrudni mu to wykonywania zawodu inżyniera.
Niewątpliwie możność poruszania się przy wykorzystaniu samochodu osobowego ułatwia wykonywania wielu zawodów, w tym także zawodu inżyniera. Nie można jednak uznać, że brak takiej możności uniemożliwia wykonywanie zawodu inżyniera.
Niezależnie od tego stwierdzić należy, że skarżący może przy prowadzeniu własnego pojazdu skorzystać z pomocy osób trzecich, jak też może korzystać ze środków komunikacji publicznej i prywatnej.
Reasumując należy zatem stwierdzić, że Skarżący nie uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, 4 i 5 p.p.s.a.