Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] o ustaleniu J. K. kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia pojazdu.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Starosta B. (dalej jako "organ I instancji") ustalił J. K. (dalej jako "skarżący") koszty usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...] w łącznej kwocie 11 841 zł, w tym:
- - 450 zł z tytułu opłaty za usunięcie pojazdu z drogi,
- - 11 595zł z tytułu opłaty za parkowanie pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie od dnia 2 lipca 2016 r. do dnia 25 maja 2017 r.,
- - 246 zł z tytułu oszacowania pojazdu,
- - 0,00 zł z tytułu zniszczenia pojazdu.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił przebieg czynności związanych z usunięciem z drogi przedmiotowego pojazdu i umieszczeniem go na parkingu strzeżonym w B. Wskazał, że Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt I Ns 5159/16 orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu B. Powołując się na przepis art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 z późn. zm.), dalej jako "Prawo o ruchu drogowym", organ wskazał, że koszty związane z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Organ podał, że do obliczenia kosztów przechowywania pojazdu przyjął okres od dnia 2 lipca 2016 r. do dnia 25 maja 2017 r., tj. do dnia odbioru pojazdu z parkingu przez Starostę B., czyli łącznie 328 doby.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, znowelizowanej - od dnia 4 września 2010 r.- ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1080 z późn. zm.), dalej jako "ustawa zmieniająca", która to nowela, zgodnie z art. 12, powierzyła starostom kompetencje w zakresie przejmowania pojazdów usuniętych z drogi i nieodebranych z parkingu strzeżonego przez uprawnione osoby.
Organ przedstawił szczegółowo stan sprawy i wskazał, że dyspozycję usunięcia z drogi w miejscowości R. pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] wydał w dniu [...] lipca 2016 r. funkcjonariusz Policji z Komisariatu Policji w W. Pojazd ten umieszczono na parkingu strzeżonym w G. prowadzonym przez [...]. Przyczyną usunięcia pojazdu był brak zabezpieczenia pojazdu w inny sposób w związku z tym, że kierujący nim M. C. znajdował się w stanie nietrzeźwości. Po dwóch dniach od zabezpieczenia pojazdu, tj. w dniu 4 lipca 2016 r. funkcjonariusze Policji poinformowali właściciela pojazdu, J. K., o miejscu zabezpieczenia pojazdu, doręczając mu osobiście pisemne powiadomienie, które właściciel pojazdu własnoręcznie pokwitował.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Starosta B. również powiadomił właściciela pojazdu o przyczynach usunięcia pojazdu z drogi oraz o umieszczeniu go na parkingu strzeżonym. Poinformował o wiążących się z usunięciem i przechowywaniem pojazdu kosztach, a także o ewentualnych kosztach związanych ze zniszczeniem lub sprzedażą pojazdu powstałych od dnia usunięcia pojazdu z drogi, które obciążają właściciela pojazdu, a które na dzień wydania powiadomienia wynoszą 1 710 zł oraz że w razie nieodebrania pojazdu koszty będą systematycznie rosły. Poinformował również o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie 3 miesięcy od daty usunięcia. Powyższe pismo doręczono skarżącemu w dniu 31 sierpnia 2016 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a.
W dniu [...] października 2016 r. Starosta B. ponownie wysłał właścicielowi pojazdu powiadomienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. Adresat odmówił przyjęcia pisma.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt I Ns 5159/16, Sąd Rejonowy w B. orzekł przepadek wyżej wymienionego pojazdu na rzecz Powiatu B. Następnie Starosta zlecił oszacowanie pojazdu, a następnie zbył pojazd w celu kasacji przez stację demontażu.
Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie wyjaśnione zostały wszystkie kwestie uzasadniające wydanie decyzji ustalającej koszty usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia przedmiotowego pojazdu, co znajduje dostateczne wsparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi wydano, ponieważ kierowała nim osoba nietrzeźwa. Nie budzi wątpliwości okoliczność, że J. K. był właścicielem pojazdu. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że kierujący pojazdem w dniu 2 lipca 2016 r., nie legitymował się żadnym tytułem prawnym do pojazdu, z którym wiązałoby się uprawnienie do używania przez niego przedmiotowego pojazdu (np. użytkowanie, leasing, najem, użyczenie).
Pojazd po usunięciu z drogi umieszczony został na wyznaczonym przez Starostę B. parkingu strzeżonym w miejscowości G. Skarżący został prawidłowo powiadomiony o możliwości odebrania pojazdu z parkingu oraz o konsekwencjach zaniechania tej czynności. Skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu informując o ich wysokości i sposobie obliczenia.
Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie istniały uzasadnione podstawy do ustalenia kosztów usuwania, przechowywania, oszacowania i sprzedaży przedmiotowego pojazdu, obciążających skarżącego.
Organ odwoławczy wskazał, że koszty w niniejszej sprawie powinny obejmować okres od 2 lipca 2016 r., tj. od dnia wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji (28 sierpnia 2017 r.), które co do zasady zamykają się jednak datą 25 maja 2017 r., tj. datą, w której pojazd przestał być przechowywany na parkingu, ponieważ po jej upływie koszty już nie powstawały.
Następnie organ przedstawił szczegółowe wyliczenia oraz wskazał stawki, na podstawie których należało obliczyć wysokość kosztów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. K. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie otrzymał postanowienia sądu orzekającego o przepadku pojazdu. Podkreślił, że pojazd został skradziony, a Policja nie poszukiwała złodzieja.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.
Przedmiotem skargi jest decyzja o ustaleniu kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia pojazdu.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości obciążenia skarżącego kosztami usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia pojazdu w trybie art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym.
Zgodnie z tym przepisem koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.
Pojazd w niniejszej sprawie został usunięty z drogi w miejscowości R. oraz skierowany na parking strzeżony na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej przez Komisariat Policji w W. w dniu 2 lipca 2016 r.
Pojazd usunięto na podstawie art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa o ruchu drogowym – pojazdem kierowała osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu.
Bezsporne jest, że w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu jego właścicielem był J. K. W związku z nieodebraniem pojazdu z parkingu w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia (art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym), Starosta skierował wniosek do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu, co nastąpiło postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 30 marca 2017 r.
Skarżący nie zaskarżył postanowienia sądu orzekającego przepadek pojazdu na rzecz powiatu, w związku z czym stało się ono prawomocne.
Starosta zlecił wycenę pojazdu (ocena techniczna z [...] maja 2017 r., nr [...]), w której wskazano, że wartość pojazdu wynosi 852 zł i jego dalsza eksploatacja ze względu na ogólny stan techniczny nie jest wskazana.
W konsekwencji starosta przekazał wyżej wymieniony pojazd do stacji demontażu pojazdów.
Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. Pojazd został usunięty na podstawie dyspozycji organu Policji, na podstawie art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa o ruchu drogowym; umieszczony na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art.130a ust. 5); prawidłowo powiadomiony właściciel (k.3 akt adm.) nie odebrał pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, co upoważniało Starostę do wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz Powiatu, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (art. 130a ust. 10 i 10a Prawa o ruchu drogowym); Sąd Rejonowy w B., po zbadaniu wszystkich przesłanek niezbędnych do orzeczenia przepadku wydał postanowienie o przepadku (art. 130a ust. 10e), które stało się prawomocne na skutek niezaskarżenia przez byłego właściciela pojazdu.
Z akt sprawy wynika, że pojazd był przechowywany na parkingu strzeżonym od dnia 2 lipca 2016 r. do dnia 25 maja 2017 r. Wysokość kosztów za jego przechowywanie ustalono na podstawie dwóch uchwał Rady Powiatu w B:
- - za okres od dnia 2 lipca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. (183 dni) – na podstawie uchwały nr XIV/65/2015 z dnia 26 października 2015 r. w sprawie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi na terenie powiatu bialskiego i za jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2015 r., poz. 5246), według stawki 30 zł za dobę przechowywania;
- - za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 25 maja 2017 r. – na podstawie uchwały nr XXVI/139/2016 z dnia 13 października 2016 r. w sprawie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi na terenie powiatu bialskiego i za jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2016 r., poz. 4409), według stawki 39 zł za dobę przechowywania.
Skarżący zarzucał w toku postępowania, że nie został powiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym oraz o możliwości jego odebrania.
Tymczasem, wbrew twierdzeniu skarżącego, z akt sprawy wynika, że był on dwukrotnie powiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi na parking strzeżony oraz o konsekwencjach nieodebrania pojazdu z parkingu strzeżonego w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, włącznie z obowiązkiem uiszczenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Skarżący został powiadomiony o powyższym w piśmie Komisariatu Policji w W. z dnia [...] lipca 2017 r. Skarżący pokwitował odbiór powyższego pisma własnoręcznym podpisem (k. 2 akt adm.). Po raz drugi skarżący został powiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi na parking strzeżony oraz o konsekwencjach nieodebrania pojazdu w piśmie Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2016 r. (k. 7 akt adm.). Z adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru wynika, że skarżący odebrał przesyłkę w dniu 21 października 2016 r., jednak odmówił złożenia podpisu na dowodzie doręczenia (k. 3 akt adm.).
Podkreślić należy, że właściciel pojazdu jest bardzo wyraźnie informowany o tym, że pojazd jest odholowywany i przechowywany na jego koszt. We wspomnianych wyżej pismach informacja o tym, że pojazd jest usunięty i przechowywany na parkingu strzeżonym na koszt właściciela oraz o tym, że należy go odebrać w ciągu 3 miesięcy od dnia usunięcia jest zredagowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Nie sposób nie zauważyć tej informacji, jest ona prosta, zwięzła i zrozumiała dla każdego.
Skarżący w istocie kwestionuje obowiązek uiszczenia wyżej wymienionych kosztów, ponieważ w ocenie skarżącego samochód został porzucony, a następnie usunięty z drogi i umieszczony na parkingu nie z jego winy.
Okoliczności, w jakich doszło do tego, że pojazdem stanowiącym własność skarżącego kierował M. C. nie mają znaczenia w sprawie. Przedmiotem sprawy jest bowiem ustalenie kosztów usunięcia i przechowania pojazdu, a koszty te, w świetle art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa o ruchu drogowym, obciążają właściciela pojazdu, czyli w niniejszej sprawie skarżącego. Nie sposób jednak nie zauważyć, że sam skarżący podaje różne okoliczności dotyczące jego samochodu. Początkowo twierdził, że zostawił samochód na posesji znajomego, a następnie, że pojazd został mu skradziony. Nie budzi żadnych wątpliwości, że istniały podstawy do usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym, o czym skarżący jako właściciel pojazdu został niezwłocznie zawiadomiony. Jeżeli rzeczywiście skarżący zostawił samochód znajomemu, a M. C. kierował pojazdem bez zgody skarżącego, skarżący powinien był samochód odebrać jak najszybciej (z akt sprawy wynika, że mógł to zrobić już 4 lipca 2016 r., czyli po dwóch dniach od usunięcia pojazdu z drogi) i dochodzić od kierującego pojazdem zwrotu poniesionych kosztów.
Tymczasem skarżący, mimo dwukrotnego powiadomienia o usunięciu pojazdu, miejscu jego przechowywania oraz kosztach, które się z tym wiążą, samochodu nie odebrał. Kierujący pojazdem w dniu 2 lipca 2016 r. M. C. nie legitymował się, jak prawidłowo ustalił organ, żadnym tytułem prawnym do przedmiotowego pojazdu i z tej przyczyny nie było podstaw prawnych do obciążenia go tymi kosztami.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, organy administracji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Jest szczegółowe i wyczerpujące, wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których organ oparł swoje ustalenia. Uzasadnienie zawiera też szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.).